lek przeciwzakrzepowy

lek przeciwzakrzepowy A raczej antykoagulanty, bezpośrednio lub pośrednio, wpływają na złożony proces krzepnięcia krwi. Ryzyko powstania zakrzepów w „niewłaściwym miejscu” w układzie naczyń krwionośnych mózgu, serca lub płuc powinno być zmniejszone, aby zapobiec udarowi, zatorowi lub zawałowi serca.

Co to są leki rozrzedzające krew?

Złożony proces krzepnięcia krwi (koagulacji) w celu zatrzymania krwawienia po urazie wewnętrznym lub zewnętrznym w zasadzie ratuje życie, ponieważ w przeciwnym razie każdy niewielki uraz prowadziłby do krwawienia. W przypadku urazów spowodowanych sztucznie operacją lub chorobami serca - takimi jak migotanie przedsionków - istnieje ryzyko, że proces krzepnięcia zostanie niezamierzony wywołany bodźcami mechanicznymi, a wewnątrz naczyń powstanie skrzep, czyli skrzeplina.

Skrzeplina może być przenoszona przez krwiobieg i powodować zamknięcie naczyń w niekorzystnym miejscu, co może prowadzić bezpośrednio do zawału serca, udaru mózgu lub zatorowości płucnej. W celu zmniejszenia ryzyka powstawania zakrzepów krwi przy znanych czynnikach ryzyka profilaktycznie podaje się leki przeciwzakrzepowe (rozrzedzające krew), które bezpośrednio lub pośrednio utrudniają proces krzepnięcia krwi.

Oprócz skutków ubocznych pojawia się problem optymalnego dawkowania. Zbyt duża dawka może prowadzić do niebezpiecznego samoistnego krwawienia wewnętrznego lub długotrwałego krwawienia po urazach.

Zastosowanie medyczne, działanie i zastosowanie

Za profilaktyką przemawiają powszechne migotanie przedsionków, stosowanie sztucznych zastawek i stentów oraz zbliżające się operacje. Bezpośrednim zastosowaniem terapeutycznym może być leczenie zakrzepicy i arteriosklerozy.

Obecnie istnieje duża liczba leków i grup substancji, które bezpośrednio lub pośrednio wpływają na określone punkty mechanizmu krzepnięcia i mają określone zalety i wady. Pierwszy etap krzepnięcia krwi rozpoczyna się od zlepienia się płytek krwi (trombocytów), czego obawia się po założeniu stentów, po zawale serca lub w przypadku rozpoznania miażdżycy.

Dlatego do profilaktyki stosuje się leki hamujące agregację płytek krwi, takie jak B. dobrze znany kwas acetylosalicylowy (ASA), główny składnik aktywny aspiryny. Inne składniki czynne, często podawane w połączeniu z ASA, to klopidogrel, prasugrel i tikagrelor. Heparyny drobnocząsteczkowe są preferowane w profilaktyce zakrzepicy pooperacyjnej oraz w leczeniu zatorowości płucnej i zakrzepicy żylnej. Są one wstrzykiwane podskórnie i bezpośrednio hamują czynnik krzepnięcia X (Xa) wraz z własnym antykoagulantem AT III.

Dla pacjentów, którzy muszą utrzymywać ochronę przeciwzakrzepową przez dłuższy okres - lub nawet przez całe życie - kumaryny z głównym składnikiem aktywnym - fenprokumonem (Marcumar) lub warfaryną były od dziesięcioleci lekami z wyboru. Są to antagoniści witaminy K, którzy pośrednio hamują niektóre czynniki krzepnięcia poprzez hamowanie skuteczności witaminy K. W ostatnich latach zatwierdzono nowe leki, które bezpośrednio atakują czynnik krzepnięcia X (Xa) i sprawiają, że regularne sprawdzanie współczynnika krzepnięcia krwi INR jest zbędne.

Ziołowe, naturalne, homeopatyczne i farmaceutyczne rozcieńczalniki krwi

Substancja czynna fenprokumon, antagonista witaminy K i aktywny składnik leku Marcumar, jest pierwotnie pochodzenia roślinnego (marzanka drzewna), ale obecnie jest wytwarzana syntetycznie.

Cytrynian, kolejny naturalny „rozcieńczalnik krwi”, jest stosowany głównie do prewencyjnej antykoagulacji podczas dializy. Hirudyna, która została pierwotnie uzyskana z pijawek lekarskich, ma działanie przeciwzakrzepowe poprzez blokowanie syntezy trombiny. Obecnie hirudyna jest pozyskiwana z genetycznie modyfikowanych komórek drożdży pod nazwami Lepirudin i Desirudin.

W celach terapeutycznych środki podaje się pozajelitowo we wstrzyknięciach podskórnych lub dożylnie. Kwas acetylosalicylowy jest jednym ze składników aktywnych, który przeciwdziała aglutynacji agregacji płytek krwi i dlatego jest również znany jako inhibitor agregacji płytek. Substancja czynna jest również pochodzenia roślinnego. Pierwotnie był wytwarzany z salicylu, grupy substancji wyekstrahowanych z kory wierzby. Kwas acetylosalicylowy jest wytwarzany syntetycznie w dużych ilościach.

Grupa heparyn, które są używane głównie przez ograniczony czas w celu zapobiegania zakrzepicy i zatorom po operacjach, są pochodzenia zwierzęcego i nadal są ekstrahowane z jelit świń. Od 2008 r. Nowe leki Pradaxa, Xarelto i Efient zostały zatwierdzone jako antykoagulanty w celu zapobiegania zakrzepom i zatorom. Są łatwiejsze w użyciu, ponieważ nie ma potrzeby ciągłego monitorowania współczynnika krzepnięcia INR we krwi.

Zagrożenia i skutki uboczne

Podstawowe zagrożenia związane ze stosowaniem leków rozrzedzających krew to (niezamierzone) przedawkowanie, które może wynikać ze zmian w diecie lub interakcji z innymi lekami, jeśli przyjmowani są antagoniści witaminy K.

Nowo zatwierdzone leki Pradaxa®, Xarelto® i Efient® można przedawkować, jeśli z. Na przykład przypadkowo przyjmuje się dwie tabletki zamiast jednej lub w przypadku upośledzenia czynności nerek lub wątroby zbyt wolno rozkłada substancje czynne. W przypadku przedawkowania istnieje ryzyko krwawienia wewnętrznego oraz ryzyko, że krwawienie będzie trudne do zatrzymania po urazach.

Przyjmując antagonistów witaminy K przez długi czas, należy wziąć pod uwagę, że witamina K pełni inne ważne funkcje w równowadze wapniowej organizmu oprócz krzepnięcia krwi, czyli w budowie kości i stanowi pewną ochronę przed miażdżycą. Jeśli witamina jest stłumiona, funkcje te są również utrudnione, tak że osteoporoza i miażdżyca są w dłuższej perspektywie korzystne.