Listeria monocytogenes to rodzaj bakterii z oddziału Firmicutes. Zarodek należy do rodzaju Listeria. Nazwa rodzajowa Listeria została nazwana na cześć angielskiego chirurga Josepha Listera. Nazwę gatunku Monocytogenes wybrano ze względu na monocytozę, którą często wywołuje Listeria monocytogenes.
Co to jest Listeria monocytogenes?
Bakteria ma kształt pręcika i jest ruchoma (ruchliwa) dzięki wici. Ma około 0,4 do 0,5 mikrometra średnicy i 0,5 do 0,2 mikrometra długości. Wici lub wici są polarne lub peritrich, więc mogą pojawiać się na jednym lub obu końcach lub być rozproszone po całej komórce.
Bakteria jest dodatnia w barwieniu metodą Grama i nie jest czynnikiem tworzącym przetrwalniki. Cechuje się niezwykłą odpornością na negatywne wpływy środowiska. Bakteria może bez szwanku przetrwać długie okresy suszy, a także wysokie temperatury. Podwyższone stężenie soli i intensywne zimno również nie stanowią zagrożenia dla zarazków.
Osadowi patogenu zapobiega wysoka wartość pH <4,4. Wartości PH w zakresie od 4,4 do 9,8, czyli zarówno w środowisku kwaśnym, jak i zasadowym, są odpowiednie do namnażania Listeria monocytogenes. Temperatury od 30 do 37 stopni Celsjusza są idealne dla szybkiego rozwoju zarodka, ale normalne temperatury lodówki do 4 stopni Celsjusza mogą zatrzymać wzrost patogenu tylko w ograniczonym stopniu. Jednak bakteria jest bezpiecznie zabijana przez bardzo wysokie temperatury. Pasteryzacja i sterylizacja, a także konwencjonalne procesy prażenia i gotowania mogą w ten sposób unieszkodliwić zarazki.
Morfologia kolonii wykazuje podobieństwo do Streptococcus agalactiae. Na agarze można łatwo pomylić duże, okrągłe i niebiesko-szare kolonie obu typów zarazków. Niewielka hemoliza ß jest również obecna w obu typach bakterii na agarze Columbia z krwią.
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Zarodek jest względnie beztlenowy i wszechobecny. Nie ogranicza się do określonych organizmów żywicielskich lub określonych siedlisk. Listeria monocytogenes stwierdzono u 37 gatunków ssaków i 17 gatunków ptaków. Zarodek można nawet wykryć w organizmach morskich, takich jak ryby i skorupiaki. Infekcje u ludzi szacuje się na 1-10%.
Wysoką wirulencję Listeria monocytogenes można wytłumaczyć głównie wyrafinowanymi strategiami obronnymi patogenu. Z toksyną listeriolizyną 0 (LL0), zarazek może uwolnić się od fagocytozy i, z pomocą otaczających fagocytów, bez przeszkód przejść przez wszystkie bariery krwi w organizmie. Ponadto patogen może przechodzić przez ściany komórkowe niezauważony bez konieczności narażania się na pozakomórkowe procesy obronne.
Pomimo fakultatywnego pasożytnictwa wewnątrzkomórkowego Listeria nie jest zależna od organizmów żywiciela i może również przetrwać w glebie, wodzie i na różnych roślinach. Ze względu na możliwość tworzenia się biofilmu na wielu różnych powierzchniach, Listeria monocytogenes jest prawdziwym żywicielem i można go wykryć na wielu różnych terenach.
Choroby i dolegliwości
Listeria monocytogenes jest fakultatywnie patogennym zarazkiem, który może powodować wiele chorób. Choroby są podsumowane jako listerioza i mogą występować u ludzi i zwierząt. Typowe drogi zakażenia to skażona żywność i karma dla zwierząt, których nie ma lub jest źle przeprowadzona sterylizacja lub pasteryzacja. Listeria może również przenosić się z człowieka na człowieka, z człowieka na zwierzę itp. Poprzez kontakt ze skórą.
Typowa infekcja Listeria pozostaje niezauważona i bez wyraźnych objawów. Infekcja może prowadzić do ostrej choroby z powodu innych sprzyjających czynników, takich jak immunosupresja. Inne infekcje wirusowe, bakteryjne i pasożytnicze mogą przyczyniać się do listeriozy. Proces ten odnotowuje się z częstością od 2 do 15 przypadków na milion osób rocznie i dlatego jest niezwykle rzadki.
Objawem klinicznym są początkowo objawy grypopodobne, takie jak gorączka, a także nudności, wymioty i biegunka. Przebieg jest raczej niepozorny u osób z prawidłową odpornością, a jedynymi dolegliwościami pozostają dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Powikłania mogą wystąpić u osób z obniżoną odpornością. Może tu wystąpić zapalenie, obrzęk węzłów chłonnych, zapalenie mózgu i zapalenie opon mózgowych. W szczególności obserwowano zapalenie oka (zapalenie rogówki, zapalenie błony naczyniowej oka), gardła, gardła, pęcherza moczowego i miedniczki nerkowej.
Ciężkie przypadki zapalenia mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych odnotowano zwłaszcza u osób starszych. W rezultacie istnieje również śmiertelność na poziomie około 70%. Choroba może mieć również poważne konsekwencje u kobiet w ciąży. Infekcja narządów płciowych może prowadzić do poronień i urodzeń martwych. Noworodki dotknięte listeriozą mają wysoką śmiertelność. Po pomyślnym wyleczeniu często obserwuje się zaburzenia rozwojowe.
Ze względu na poważne objawy, które Listeria monocytogenes może wywoływać u kobiet z obniżoną odpornością i kobiet w ciąży, dowód obecności patogenu podlega obowiązkowi zgłoszenia. W leczeniu listeriozy podaje się różne antybiotyki. W ciężkich przypadkach szczególnie zalecany jest antybiotyk β-laktamowy ampicylina łączy się z aminoglikozydem. Alternatywnie w przypadku nietolerancji można rozważyć kotrimoksazol. Patogen jest szczególnie odporny na cefalosporyny.
Odpowiednie środki higieny, zwłaszcza podczas przetwarzania i przygotowywania żywności, są zawsze zalecane wyłącznie w celach profilaktycznych. Właściwe smażenie i gotowanie może zniszczyć wiele patogennych szczepów, takich jak Listeria monocytogenes. Przysmaki takie jak krwiste steki powinny być przygotowywane tylko wtedy, gdy istnieją dokładne informacje o pochodzeniu zwierzęcia i dobrym stanie zdrowia. Ponieważ jednak zdrowe zwierzęta bez wyraźnych objawów mogą być również nosicielami Listeria monocytogenes, sensowne jest unikanie krwawych i niedogotowanych przysmaków.
.jpg)
