postrzeganie

Plik postrzeganie ludzi składa się z eksterocepcji i interocepcji. Oprócz zmysłu wzroku, słuchu, dotyku, węchu i smaku medycyna zna zmysł temperatury, odczuwanie bólu i zmysł równowagi. Postrzeganie jest podstawą każdego ludzkiego działania i motywacji do działania.

Jaka jest percepcja?

Ludzie odbierają bodźce ze swojego otoczenia, a także bodźce z własnego ciała. Termin eksterocepcja dotyczy percepcji bodźców środowiskowych. Bodźce z własnego ciała określane są mianem interocepcji, którą dalej klasyfikuje się jako propriocepcja w sensie percepcji pozycji ciała i ruchów oraz trzewna w sensie percepcji czynności narządów.

Medycyna podsumowuje wszystkie zmysłowe wrażenia związane z intero i eksterocepcją pod terminem percepcja (częściowo także sensoryczna). Zmysły wzroku, słuchu, dotyku, węchu i smaku tworzą pięć ludzkich systemów percepcji. Współczesna medycyna zna cztery inne zmysły: poczucie temperatury i odczuwanie bólu jako część zmysłu dotyku, poczucie równowagi jako część zmysłu słuchu i wrażliwość na głębokość jako część zmysłu ciała.

Poczucie temperatury jest znane jako odbiór termiczny, odczucie bólu jako nocycepcja, poczucie równowagi jako zmysł przedsionkowy, a odczucie ciała jako propriocepcja. Wszystkie układy percepcyjne współpracują z tzw. Receptorami, które łączą się z cząsteczkami bodźca, generują potencjał czynnościowy i tłumaczą bodziec na język ośrodkowego układu nerwowego. Istnieje wiele różnych receptorów na zmysł, z których wszystkie są wyspecjalizowane w określonych bodźcach.

Ludzkie zmysły ściśle ze sobą współpracują i przekazują je człowiekowi sensoryczna integracja indywidualnych percepcji, wrażenia z otoczenia i procesów zachodzących w jego ciele. W mózgu zachodzi integracja sensoryczna i interpretacja percepcji.

Nie wszystkie wrażenia zmysłowe, ale tylko informacje percepcyjne uznane za ważne, docierają do świadomości. Każdy zmysł ma swoją pamięć. Nowe wrażenia zmysłowe są porównywane ze schematami pamięci, aby umożliwić jak najszybszą percepcję.

Funkcja i zadanie

Percepcja ludzka odbywa się w tak zwanym łańcuchu percepcji. Model ten opiera się na porównaniu aparatu percepcyjnego i świata zewnętrznego. Każde z sześciu ogniw łańcucha wpływa na następne ogniwo i bierze udział w każdej percepcji zmysłowej w tej samej kolejności. Szóste ogniwo w łańcuchu wraca do pierwszego ogniwa.

Na początku percepcji znajduje się bodziec. Sygnały generowane ze świata zewnętrznego lub wewnętrznego nazywane są również bodźcami dystalnymi. To są wielkości fizyczne. Bodziec dystalny wiąże się z komórkami czuciowymi lub komórkami receptora i oddziałuje z nimi. W ten sposób bodziec dystalny staje się bodźcem proksymalnym.

Komórki czuciowe przekształcają energię, taką jak światło, ciśnienie lub dźwięk, w zmianę napięcia. Ten proces nazywa się transdukcją i ma na celu wytworzenie potencjału receptora.Sama komórka czuciowa lub po przeniesieniu synaptycznym do innej komórki nerwowej koduje potencjały receptora na potencjały czynnościowe. Pierwotne komórki czuciowe same transkodują, natomiast drugorzędne komórki czuciowe, podobnie jak siatkówki, nie rozwijają samodzielnie potencjałów czynnościowych. W narządzie zmysłów następuje wstępne przetwarzanie percepcji. Faktyczne przetwarzanie informacji sensorycznej odbywa się w rdzeniowych obszarach mózgu.

Przetwarzanie obejmuje filtrowanie, hamowanie, zbieżność, dywergencję, integrację i sumowanie do całkowitego wrażenia sensorycznego. Po przetworzeniu następuje świadomość percepcji. Ten proces odpowiada poznaniu. Na przykład w poznaniu dźwięk zmienia się w dźwięki lub dźwięki. Promieniowanie elektromagnetyczne zamienia się w światło.

Po uzyskaniu świadomości mózg uzyskuje dostęp do przechowywanych wspomnień odpowiedniego pola sensorycznego. Tylko procesy takie jak zapamiętywanie, łączenie, rozpoznawanie, kojarzenie lub interpretowanie i osądzanie dają ludziom zrozumienie tego, co jest postrzegane.

Każda percepcja, jako szóste ogniwo w łańcuchu, ma na celu reakcję na bodziec. Zatem rezultatem percepcji jest zawsze reakcja na percepcję. Wiele reakcji ma na celu poprawę kolejnej iteracji łańcucha percepcji. Na przykład ruchy oczu pomagają uczynić nowe właściwości środowiska dostępnymi dla naszej percepcji.

Postrzeganie jest prawdziwe i opiera się na związku przyczynowym między bodźcem a reprezentacją bodźca w mózgu. Łańcuch percepcji odgrywa decydującą rolę w motywowaniu ludzi do działania. Każde działanie człowieka jest odpowiedzią na bodźce z otoczenia lub własnego ciała. Bez czujników ludzie ostatecznie w ogóle by nie działali.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jeśli na ogniwo w łańcuchu percepcji wpływają zakłócenia, bodziec i percepcja mogą być ze sobą sprzeczne. W tym przypadku mówimy o zaburzonej percepcji. Jeśli wynik procesów percepcji nie odpowiada rzeczywistości, ale łańcuch percepcji działa niezakłócony, to występuje iluzja percepcji. Rezultatem są niewłaściwe reakcje na otoczenie.

Zaburzenia percepcji i urojenia mogą mieć charakter czysto psychosomatyczny. Ale mogą też mieć przyczynę fizyczną. Do najważniejszych przyczyn fizycznych należą choroby neurologiczne, które są związane ze zmianami w tkance nerwowej zaangażowanej w percepcję. Zakłócenia mogą wpływać zarówno na przewodzące sygnały aferentne ścieżki nerwowe transportujące percepcję do ośrodkowego układu nerwowego, jak i obszary mózgu, które są centralnie zaangażowane w percepcję.

Na przykład po udarach, zawałach rdzenia kręgowego lub incydentach, takich jak napady stwardnienia rozsianego, pacjenci często nie są już w stanie odczuwać ciepła lub zimna na skórze. To samo może mieć miejsce po urazach ośrodkowego układu nerwowego.

Zaburzenia percepcji mogą równie łatwo być zaburzeniami receptorów, jak mogą być spowodowane na przykład zatruciem. Ponadto narządy zmysłów, takie jak oczy, uszy lub nos i język, mogą również utracić swoje funkcje niezależnie od ustaleń neuronalnych, na przykład w przypadku ślepoty z powodu urazów.

Substancje toksyczne mogą również powodować zaburzenia percepcji. Na przykład spożywanie narkotyków i alkoholu wiąże się z zaburzeniami świadomości. Przede wszystkim nadużywanie narkotyków może zmienić zdolność postrzegania nawet na dłuższą metę.