Plik Zgięcie podeszwowe to bardzo ważny funkcjonalnie ruch stopy. Odgrywa decydującą rolę w czynnościach służących do poruszania się.
Co to jest zgięcie podeszwowe?
Zgięcie podeszwowe i zgięcie grzbietowe to popularne nazwy ruchów stopy w stawie skokowym. Odbywają się wokół wyimaginowanej osi obrotu, która przebiega przez dwie kostki. Chociaż nadanie terminom rozszerzenia i odmiany w tym przypadku wielokrotnie prowadzi do dyskusji, użycie informacji kierunkowej zapewnia jasną definicję.
„Podeszwowy” opisuje ruch stopy „w kierunku podeszwy stopy”, który jest również określany jako zgięcie. Oznacza to obniżenie stopy. Zgięcie podeszwowe wykonywane jest przez bardzo silne mięśnie łydki, głównie mięsień trójgłowy surae. Składa się z 3 części, które pochodzą z dolnego końca kości udowej i tylnej części goleni. W dalszym przebiegu łączą się, tworząc ścięgno Achillesa i rozpoczynając od kości piętowej.
Zgięcie podeszwowe ma większy zakres ruchu niż zgięcie grzbietowe ze względu na cechy anatomiczne. Wewnętrzne boki stawu skokowego, tzw. Widelec kostkowy, ograniczają bocznie górny staw skokowy. Drugi partner, kość skokowa, ma większą swobodę ruchów na boki podczas zgięcia podeszwowego i może obracać się maksymalnie w dół. Przy zgięciu grzbietowym widełki kostki są rozsuwane, aż do maksymalnego naprężenia więzadeł stabilizujących. Kość skokowa jest ściśnięta, a zgięcie grzbietowe ograniczone.
Funkcja i zadanie
Zgięcie podeszwowe odgrywa kluczową rolę w czynnościach podnoszących ciało z ziemi, które obejmują wiele typów lokomocji. Wystarczający zakres ruchu jest podstawowym warunkiem tego procesu, podczas gdy wykonujące mięśnie, zginacze podeszwowe, są odpowiedzialne za aktywne pokonywanie grawitacji. Podczas chodzenia zgięcie podeszwowe kończy fazę nogi stojącej i inicjuje następną fazę zamachu nogi.
Ta aktywność jest szczególnie widoczna podczas skoków, wspinaczki, wchodzenia po schodach i biegania. Wszystkie dyscypliny sportowe wymagające skoków są kształtowane przez funkcję zginaczy podeszwowych. Z reguły fazy biegania i skakania występują naprzemiennie w różnych dyscyplinach sportowych. Na przykład w lekkoatletyce na pierwszym planie są skoki wzwyż, skok w dal i trójskok, a także sporty z piłką, takie jak koszykówka i siatkówka. W piłce nożnej i piłce ręcznej zgięcie podeszwowe jest wymagane na przemian w fazach biegu i skoków. Wyjątkową i ekstremalną formą zgięcia podeszwowego jest taniec końcówki w balecie. Wymaga wyjątkowej mobilności i dużej zdolności zginaczy podeszwowych do stabilizacji stopy dzięki jej niewielkiej powierzchni styku.
W niektórych sytuacjach normalne funkcjonowanie ruchu zostaje odwrócone, następnie stopa zostaje unieruchomiona, a podudzie odsuwa się od niej lub następuje aktywność mięśni w tym kierunku. Ten proces ruchu lub stabilizacji jest ważną częścią reakcji równowagi. Pojawia się zawsze, gdy ciało grozi upadkiem do przodu lub ruch do przodu zostaje nagle zatrzymany, ponieważ może pojawić się przeszkoda lub niebezpieczeństwo.
Zupełnie inny sposób działania wymaga, aby ciało poruszało się ze stopą w wolnym łańcuchu, tj. Bez kontaktu z podłożem lub innego mocowania stopy. W tym przypadku konieczne jest medium, które stawia pewien opór, aby pchnąć organizm do przodu. Na przykład podczas pływania jest to opór tarcia wody. Pływak używa silnego zgięcia podeszwowego jako końcowego elementu kopnięcia nogą, aby przyspieszyć do przodu silnymi ruchami rozciągającymi.
Choroby i dolegliwości
Typowe urazy utrudniające zgięcie podeszwowe to złamania w okolicy górnej kostki. Często występują tak zwane złamania Webera, w których dochodzi do zajęcia kostki zewnętrznej i więzadeł w okolicy. W zależności od nasilenia urazu przeprowadza się leczenie zachowawcze z unieruchomieniem lub leczenie operacyjne. Obie metody powodują mniej lub bardziej długotrwałe upośledzenie ruchów stopy, zwłaszcza stawu skokowego.
Zerwanie ścięgna Achillesa to nagłe zdarzenie, w którym główne mięśnie zgięcia podeszwowego zostają pokonane za jednym zamachem. Pozostałe zginacze podeszwowe nie są w stanie podnieść ciała wbrew grawitacji, dlatego ograniczenia funkcjonalne w tym urazie są ogromne. Po zabiegu chirurgicznym następuje długa faza rehabilitacji. Aby zabezpieczyć zszyte ścięgno, stopa nie może być doprowadzana do zgięcia grzbietowego przez długi czas, aby szew chirurgiczny nie był napięty. Zerwanie ścięgna Achillesa jest typową kontuzją sportową.
Hemiplegia w wyniku udaru często prowadzi do spastyczności nogi. Również napięcie zginaczy podeszwowych jest znacznie zwiększone, a stopa nie może być podciągnięta. Podczas chodzenia przodostopie opiera się na stopie, a podeszwa stopy dociera do podłoża jedynie pod wpływem nacisku ciężaru ciała. Wraz z komponentami w innych stawach tworzony jest typowy wzór chodu nazwany imieniem Wernickego.
Inne choroby neurologiczne, takie jak uszkodzenie nerwów obwodowych lub polineuropatia, prowadzą do wiotkiego porażenia stopy, co również wpływa na zgięcie podeszwowe. W przypadku całkowitego paraliżu stopa nie może być już aktywnie dociskana, prawie opada pod wpływem grawitacji. Ma to negatywny wpływ na bezpieczeństwo chodu, co jest szczególnie niekorzystne, jeśli dotyczy to również zgięcia grzbietowego.
Na zgięcie podeszwowe, podobnie jak na wszystkie ruchy, mogą wpływać choroby powodujące ogólnoustrojowy rozpad mięśni, takie jak dystrofie mięśniowe.
Po długim okresie odpoczynku lub braku aktywności może rozwinąć się stopa końska, w której zgięcie grzbietowe ścięgna Achillesa nie jest wykorzystywane do rozciągania. Pozostaje blisko przez długi czas i znacznie się skraca w tej pozycji, jeśli nie zostaną podjęte żadne terapeutyczne środki zaradcze.
.jpg)
