Cefmenoksym

W Cefmenoksym to syntetyczny antybiotyk należący do grupy cefalosporyn. Swoje silne działanie bakteriobójcze rozwija poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii zakaźnych. Klasyczne patogeny leczone cefmenoksymem obejmują: za. Staphylococci, Streptococci i E. coli.

Co to jest cefmenoksym?

Cefmenoksym jest syntetycznym antybiotykiem o silnym działaniu bakteriobójczym. Oznacza to, że zabija zakaźne bakterie w ukierunkowany i skuteczny sposób. Substancja lecznicza swoją skuteczność zawdzięcza hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii zakaźnych. Nie są już w stanie utrzymać się przy życiu. Oni umierają.

Ze względu na ten sposób działania zaliczany jest do trzeciej generacji grupy tzw. Cefalosporyn, w skład której wchodzą również antybiotyki ceftriakson, cefotaksym i cefuroksym.

W literaturze medycznej i farmakologicznej cefmenoksym należy do grupy 3a cefalosporyn. Są one znane jako antybiotyki beta-laktamowe. Tkanina w kolorze białym do żółtawobiałego jest sprzedawana pod nazwą handlową Tacef®. W chemii i farmakologii substancję określa wzór chemiczny C 16 - H 17 - N 5 - O 7 - S 2, który odpowiada masie moralnej 455,47 g / mol.

Efekt farmakologiczny

Cefmenoksym należy do trzeciej generacji antybiotyków beta-laktamowych (grupa 3a według klasyfikacji Paul Ehrlich Institute). Jako taki ma czteroczłonowy pierścień laktamowy i wraca do pierwotnej postaci penicyliny. Dlatego działanie cefmenoksymu ma działanie bakteriobójcze. W ten sposób bakterie zakaźne są specjalnie zabijane.

Cefmenoksym działa poprzez hamowanie peptydoglikanów (cząsteczek zbudowanych z cukrów i aminokwasów w ścianie komórkowej bakterii). Odgrywają one główną rolę w podziale komórek bakteryjnych i dlatego są niezbędne. Po procesie hamowania wywołanym przez cefmenoksym bakterie giną.

85% cefmenoksymu jest wydalane przez nerki (przez nerki). Okres półtrwania leku wynosi - co jest typowe dla przedstawicieli jego grupy - około 70 minut.

Można było określić dobrą dystrybucję farmakokinetyczną do kości, wydzieliny z rany, moczu i skóry. Dystrybucja między płynem a wydzieliną oskrzelową jest jednak tylko umiarkowana. Ponadto istnieją już pewne oporności krzyżowe z cefotiamem, cefuroksymem, cefamandolem i cefazoliną.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Cefmenoksym jest przepisywany w medycynie do leczenia ciężkich zakażeń. Należą do nich posocznica, zapalenie płuc (infekcje płuc), infekcje ran, zapalenie opon mózgowych, zapalenie kości i szpiku oraz zapalenie żółci. Istnieją jednak wskazania do zakażeń, które są związane z poważną chorobą podstawową (np. Neuroborelioza).

Spektrum działania przeciwbakteryjnego cefmenoksymu obejmuje liczne bakterie Gram-dodatnie i niektóre Gram-ujemne. Bakteria jest uważana za gram ujemną, jeśli zmienia kolor na czerwony podczas barwienia różnicowego. Jeśli okaże się, że jest niebieski, jest uważany za gram-dodatni.

W szczególności gronkowce, Haemophilus influenzae, Salmonella, Shigella, Morganella i Serratia można dobrze zwalczać cefmenoksymem.

Cefmenoksym został zatwierdzony do leczenia dorosłych i dzieci, a także młodzieży. Zwykła dawka dla zdrowej osoby dorosłej to max. 4 razy 3 g. W przypadku dzieci zwykle przepisuje się 50-200 mg na kilogram masy ciała. Ponieważ większość leku jest rozkładana przez nerki, dawkę należy zmniejszyć w przypadku ciężkiej dysfunkcji nerek.

Zagrożenia i skutki uboczne

Cefmenoksym może powodować niepożądane skutki uboczne. Możliwe są również reakcje alergiczne. Przed pierwszym użyciem należy zatem sprawdzić, czy występuje alergia lub nietolerancja na cefmenoksym lub innych przedstawicieli grupy 3a substancji czynnych z grupy cefalosoporyn. W takich przypadkach istnieje przeciwwskazanie.

Niezgodności mogą objawiać się wysoką gorączką lub skrajnymi reakcjami skórnymi (zaczerwienienie, swędzenie, ogrzewanie itp.).W takim przypadku leczenie należy zawiesić i niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza.

Niepożądane skutki uboczne, które mogą wystąpić w ramach terapii, obejmują również zwiększoną skłonność do krwawień, nietolerancję alkoholu, dodatnie wyniki testów Coombsa i wzrost wartości transaminaz.