Pentostatyna

Pentostatyna to aktywny składnik farmaceutyczny należący do grupy antymetabolitów i stosowany w leczeniu białaczki włochatokomórkowej. Białaczka włochatokomórkowa charakteryzuje się nieprawidłowościami w limfocytach i charakteryzuje się m.in. zmniejszeniem liczby białych i czerwonych krwinek oraz anemią.

Co to jest pentostatyna?

Pentostatyna jest stosowana w leczeniu białaczki włochatokomórkowej. Jest to m.in. charakteryzuje się zmniejszeniem liczby białych i czerwonych krwinek, a także niedokrwistością.

Pentostatyna jest aktywnym składnikiem o chemicznym wzorze cząsteczkowym C11H16N4O4, którego lekarze używają w leczeniu białaczki włochatokomórkowej. Białaczka włochatokomórkowa zawdzięcza swoją nazwę włoskowatemu wyglądowi niektórych limfocytów, gdy choroba jest obecna.

$config[ads_text1] not found

W przeszłości pentostatyna była również stosowana w innych postaciach białaczki, ale obecnie uważa się, że jest mniej odpowiednia do tego celu, ponieważ podczas przyjmowania produktów złożonych wystąpiły poważne skutki uboczne. W Niemczech i innych krajach lekarze nie stosują go już na tych obszarach i zamiast tego uciekają się do innych leków i innych form terapii.

Pentostatyna rozpuszcza się w wodzie i metanolu i może być jedynym aktywnym składnikiem leków lub w połączeniu z innymi aktywnymi składnikami.

Efekt farmakologiczny

Zgodnie z obecnym stanem wiedzy działanie pentostatyny polega na hamowaniu enzymu w tkance nowotworowej. Enzym to biomolekuła, która składa się z białek i katalizuje, czyli przyspiesza reakcje biochemiczne w organizmach. Enzymy są specyficzne dla substratu, ponieważ enzym może działać tylko z niektórymi materiałami wyjściowymi i specyficzne dla efektu, ponieważ nie mogą wykonywać żadnych działań, ale na przykład tylko przecinają łańcuch cząsteczek zamiast je łączyć, rozszerzać lub reagować z nimi w inny sposób.

$config[ads_text2] not found

Pentostatyna hamuje enzym deaminazę adenozyny, który ma ogromne znaczenie dla metabolizmu, a zwłaszcza podziału komórek guza. Jednak deaminaza adenozynowa znajduje się również w innych, zdrowych komórkach; Dlatego, podobnie jak wiele leków stosowanych w chemioterapii, pentostatyna jest do pewnego stopnia toksyczna. Ponieważ komórki nowotworowe dzielą się szczególnie często, są one często bardziej narażone na toksyczność takich substancji czynnych niż inne komórki ludzkiego organizmu, w ten sposób pentostatyna może prawdopodobnie pomóc w walce z białaczką.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Pentostatynę można stosować w leczeniu białaczki włochatokomórkowej. Białaczka włochatokomórkowa atakuje ludzki układ limfatyczny, który ma kluczowe znaczenie dla układu odpornościowego. Z tego powodu złośliwa białaczka włochatokomórkowa jest jednym z tak zwanych chłoniaków nieziarniczych, które z kolei są białaczką przewlekłą.

Trzy objawy są szczególnie typowe dla białaczki włochatokomórkowej:

• Niedobór czerwonego barwnika krwi, hemoglobiny (niedokrwistość)
• mała liczba białych krwinek (leukocytów) we krwi zwana leukopenią
• zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytów), zwane trombocytopenią.

Te trzy podstawowe objawy mogą prowadzić do dalszych objawów białaczki włochatokomórkowej, takich jak zwiększona podatność na infekcje, zmęczenie, zawroty głowy i bladość. Ponadto krwawienie może ustąpić po niezwykle długim czasie.

$config[ads_text3] not found

W białaczce włochatokomórkowej niedokrwistość, leukopenia i trombocytopenia są prawdopodobnie spowodowane nieprawidłowym działaniem szpiku kostnego, który jest niezbędny do syntezy komórek krwi. Ponadto osoby cierpiące na tę chorobę często mają powiększoną śledzionę i rzadziej wątrobę. Choroba objawia się średnio dopiero po 50 roku życia i na ogół występuje rzadko.

Lek jest zwykle przyjmowany w postaci wlewu. Oprócz pentostatyny w leczeniu białaczki włochatokomórkowej można również stosować inne analogi puryny.

Zagrożenia i skutki uboczne

Podczas przyjmowania pentostatyny mogą wystąpić różne działania niepożądane. Mogą, ale nie muszą, występować razem, a także mogą występować w różnych kombinacjach. Zasadniczo lekarze i pacjenci muszą uzgadniać indywidualnie dla każdego przypadku, czy związek między ryzykiem a korzyściami wydaje się odpowiedni dla każdej osoby. W medycynie znane są interakcje z fludarabiną, cyklofosfamidem i widarabiną. Nie jest również zalecane, jeśli pacjent miał w przeszłości nadwrażliwość na pentostatynę.

Substancja czynna może również powodować tzw. Mielosupresję, zwłaszcza podczas pierwszych kilku tygodni terapii lekowej z pentostatyną. Jest to powikłanie, które wpływa na szpik kostny pacjenta i dlatego jest również znane jako zahamowanie czynności szpiku kostnego lub zahamowanie czynności szpiku kostnego. U zdrowych ludzi szpik kostny wytwarza komórki krwi. W wyniku leczenia funkcja ta może zostać zakłócona.

Potencjalne skutki uboczne pentostatyny obejmują również dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, a także zmęczenie [gorączka]] i zwiększona podatność na choroby zakaźne, które mogą być spowodowane zaburzeniami układu odpornościowego i mogą nasilać istniejące infekcje.

$config[ads_text4] not found

Ponadto niektórzy pacjenci przyjmujący pentostatynę mają zmniejszoną liczbę białych krwinek i płytek krwi. Aby wcześnie wykryć liczne możliwe skutki uboczne, w trakcie leczenia zwykle przeprowadza się regularne badania krwi i dalsze badania.