Przewlekła rzekoma niedrożność jelit

Plik przewlekła rzekoma niedrożność jelit to nawracające zaburzenie całości jelit, często poprzedzone operacjami jelitowymi lub ostrą rzekomą niedrożnością jelitową. Objawy wahają się od biegunki, zaparcia do bólu kolki. Zazwyczaj nie jest dostępna terapia przyczynowa.

Co to jest przewlekła rzekoma niedrożność jelit?

Dzięki koncepcji Pseudo-niedrożność lub rzekoma niedrożność jelit lekarz opisuje rozdęte i funkcjonalnie nieruchome jelito. Obraz kliniczny został opisany w połowie XX wieku przez H. Ogilvie i jest również na jego cześć Zespół Ogilviego nazywa. Rzadkie i niezwykle poważne zjawisko dotyka głównie osoby starsze, które cierpią na ciężką chorobę jelit lub przeszły operację jelit.

Jeśli niedrożność jelit utrzymuje się przez długi czas, niezależnie od operacji, ciężkiej choroby jelit lub niedrożności jelit, nazywa się to przewlekłą rzekomą niedrożnością jelit. Plik CIPO jelita charakteryzuje się ciężką i nawracającą dysfunkcją wypróżnienia związaną z niedrożnością światła jelita.

Zdrowe jelito ma precyzyjnie skoordynowaną i trwałą perystaltykę, która służy do przemieszczania treści jelitowej, trawienia i oczyszczania. Przewlekła rzekoma niedrożność jelit może w związku z tym poważnie upośledzać czynność jelit.

przyczyny

Istnieje wiele możliwych powodów CIPO. Zaprzestanie wypróżniania jest albo mięśniowe, albo neurogenne. Choroba występuje głównie idiopatycznie z powodu skłonności rodzinnych lub ma podłoże wtórne. Różne choroby mogą tworzyć szerszą strukturę przewlekłej rzekomej niedrożności jelit. Często dotknięci chorobą są pacjenci z autonomiczną neuropatią cukrzycową.

W tym przypadku zaburzenie motoryki jelit jest neurogenne. Możliwą chorobą podstawową jest również postępująca twardzina układowa. To samo dotyczy miopatii mięśni. W pojedynczych przypadkach zespół Ogilviego może stać się przewlekły. Jeśli CIPO było poprzedzone IPO, główną przyczyną jest zwykle dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, która zwiększa aktywność współczulną.

Uraz lub podstawowe choroby wewnętrzne, takie jak zapalenie oskrzeli, mogą również tworzyć ramy dla rzekomej niedrożności jelit, co w zasadzie niesie ze sobą ryzyko powikłań związanych z przewlekłością CIPO.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Obraz kliniczny pacjenta z CIPO zależy od pierwotnej choroby. Lokalizacja i wielkość zaburzonego obszaru jelit determinowały również objawy w indywidualnych przypadkach. To samo dotyczy ciężkości zaburzenia ruchu. Najczęstsze objawy to przewlekłe zaparcia i biegunka. Lekarz rozumie przewlekłe zaparcia jako trwałe zaparcia.

Oprócz tych podstawowych objawów przewlekła rzekoma niedrożność jelit może również objawiać się ostrymi objawami, a zatem towarzyszą im silne nudności i wymioty. W CIPO w jelicie może gromadzić się dużo gazów jelitowych. Zjawisko to jest również znane jako meteoryt. Często pacjenci cierpią również na bóle brzucha podobne do kolki.

Nieleczony CIPO może prowadzić do różnych komplikacji. Po pewnym czasie przewlekła rzekoma niedrożność może na przykład spowodować niedokrwienną martwicę ściany jelita. Powikłanie to poprzedza ucisk naczyniowy, który może wywołać zapalenie otrzewnej. Pęknięcie ściany jelita lub uniesiona przepona z upośledzeniem oddychania może również rozwinąć się w wyniku przewlekłej rzekomej niedrożności jelit.

diagnoza

Diagnoza jest łatwa w przypadku przewlekłej rzekomej niedrożności jelit. W szczególności zdjęcie rentgenowskie przedstawia charakterystyczny obraz. Zwykle jelito grube jest powiększone i wypełnione powietrzem. Wstępująca część jelita grubego może na zdjęciu rentgenowskim osiągnąć szerokość kilkunastu centymetrów. W celu postawienia diagnozy brzuch pacjenta jest najpierw prześwietlany w pozycji stojącej. Oprócz lewatywy z kontrastem okrężnicy wykonuje się kolonoskopię i tomografię komputerową.

W diagnostyce różnicowej lekarz musi wziąć pod uwagę zaparcia i takie zjawiska, jak mechaniczna niedrożność jelit (niedrożność jelit), toksyczne rozszerzenie okrężnicy lub skręt esicy. W naturalnym przebiegu CIPO ma raczej niekorzystne rokowania. Żywienie pozajelitowe jest często wymagane po około pięciu latach. Sukces terapeutyczny często okazuje się niezadowalający w dłuższej perspektywie.

Komplikacje

W przypadku przewlekłej rzekomej niedrożności jelit pacjent cierpi głównie na dolegliwości ze strony jelit i żołądka. Te dolegliwości i komplikacje zależą od poprzedniej operacji i nie można sformułować ogólnej prognozy. Najczęściej jest to silny ból jelit i żołądka, a także wymioty i nudności.

Nierzadko pojawia się biegunka. W jelicie gromadzi się zwiększona ilość gazu, co prowadzi do wzdęć. Z reguły pacjent nie może już wykonywać wysiłku fizycznego, ponieważ wiąże się to również z bólem. Może to nawet doprowadzić do pęknięcia jelita.

Pojawia się zaburzenie oddychania, które może prowadzić do ataków paniki u wielu osób. Leczenie przeprowadza się przede wszystkim za pomocą leków i zmiany diety. Nierzadko ostre ataki leczy się chirurgicznie, w wyniku których poszkodowany otrzymuje sztuczny odbyt.

W większości przypadków choroba przebiega jednak pozytywnie bez powikłań. Zwykle nie ma to wpływu na oczekiwaną długość życia. Po zabiegu pacjent może wrócić do normalnego życia codziennego.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku nawracających dolegliwości jelitowych, takich jak biegunka, zaparcia czy nudności i wymioty, podejrzewa się poważną chorobę. Lekarz powinien jak najwcześniej wyjaśnić, czy stanem jest przewlekła rzekoma niedrożność jelit. Następnie zwykle organizowane jest leczenie szpitalne. U pacjentów, którzy już cierpią na chorobę jelit lub cukrzycową neuropatię autonomiczną, często również rozwija się CIPO. Istnieje również zwiększone ryzyko rozwoju przewlekłej rzekomej niedrożności jelit po urazie spowodowanym operacją jelit lub zapaleniem oskrzeli.

Każdy, kto cierpi na jedną z tych chorób, powinien porozmawiać ze swoim lekarzem, jeśli ma nietypowe objawy. W przypadku poważnych powikłań, takich jak zaburzenia oddychania, uniesienie przepony lub pęknięcie ściany jelita, należy powiadomić służby ratownicze. Najlepiej udać się do najbliższego szpitala przy pierwszych oznakach tych objawów. W CIPO na ogół wymagane jest leczenie. Ponieważ choroba może nawracać, chory musi być ściśle monitorowany nawet po początkowym leczeniu.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Leczenie przewlekłej rzekomej niedrożności jelit zależy od pierwotnej przyczyny i ogólnego nasilenia zjawiska. Jako środek konserwatywny, oprócz zmiany diety, dostępne są opcjonalnie różne leki.Oprócz podawania środków przeczyszczających, jednym z najczęściej stosowanych środków zachowawczych jest podawanie leków prokinetycznych, takich jak metoklopramid. Możliwe są również inhibitory acetylocholinoesterazy, takie jak neostygmina i pirydostygmina.

Podawanie leku jest leczeniem wyłącznie objawowym i nie można go opisać jako metody leczenia przyczynowego. Leczenie objawowe obejmuje również dożylne podawanie płynów i środki inwazyjne, takie jak żywienie pozajelitowe lub założenie rurki dekompresyjnej okrężnicy lub innego zgłębnika żołądkowego w przypadku wymiotów w ostrych przypadkach. W ostrym leczeniu można również zastosować odbarczenia poprzez kolonoskopię lub zabiegi chirurgiczne w celu przeniesienia sztucznego ujścia jelita do kątnicy.

W lżejszych przypadkach rozwiązanie często zapewnia zgłębnik jelitowy w połączeniu z lewatywą. Interwencje chirurgiczne mające na celu całkowitą resekcję niektórych odcinków jelita lub wywołanie enterostomii są wskazane tylko w ciężkich przypadkach. Lekarz musi dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko względem siebie, aby móc przedstawić propozycję terapii celowanej.

W przypadku niektórych chorób pierwotnych przyczynę CIPO można usunąć poprzez interwencję medyczną. Niemniej jednak, przyczynowy sukces terapeutyczny przewlekłej rzekomej niedrożności jelit jest raczej rzadki.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w przewlekłej rzekomej niedrożności jelit określane jest jako niekorzystne. Pomimo różnych wysiłków i czasów powrotu do zdrowia, przebiegu choroby nie można zmienić ani trwale zatrzymać. U wielu pacjentów odżywianie okołoporodowe należy rozpocząć po kilku latach od początkowej manifestacji.

Nie jest znana perspektywa wyleczenia tej choroby. Pacjenci doświadczają powtarzających się faz, w których czerpią nadzieję na trwałe wyzdrowienie. Te epizody charakteryzują się całkowitym brakiem objawów.

Szczególnie godne uwagi jest to, że nawet lekarze nie mogą wykryć żadnej przeszkody na zdjęciach rentgenowskich lub zabiegach chirurgicznych podczas tych faz. Brak objawów, ostrzeżeń lub minimalne oznaki uniemożliwia interwencję lub profilaktykę medyczną. Niemniej jednak w dalszym przebiegu następuje ponowne pogorszenie stanu zdrowia.

Przewlekła rzekoma niedrożność jelit często nie jest rozpoznawana lub rozpoznawana bardzo późno. Stanowi to potencjalne zagrożenie dla życia pacjenta, a przebieg choroby zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnych chorób. Radzenie sobie z chorobą wywołuje zwiększone doświadczenie stresu. Mogą rozwinąć się choroby psychosomatyczne lub zaburzenia psychiczne. Prowadzą one do dalszego pogorszenia stanu zdrowia, ponieważ występują również w okresach, gdy przewlekła rzekoma niedrożność jelit jest wolna od objawów.

zapobieganie

W pewnym stopniu można zapobiec przewlekłej rzekomej niedrożności jelit. Każdy, kto na przykład cierpi na rzekomą niedrożność jelit i szuka porady lekarskiej w odpowiednim czasie, zmniejsza ryzyko chronizacji. Środki zapobiegawcze w przypadku rzekomej niedrożności w kontekście innych chorób odpowiadają środkom zapobiegawczym dla danej choroby pierwotnej.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków osoby dotknięte chorobą mają tylko kilka środków i możliwości bezpośredniej dalszej opieki. Zainteresowana osoba musi przede wszystkim mieć postawioną wczesną diagnozę, aby nie doszło do dalszego pogorszenia objawów lub innych powikłań tej choroby. Im wcześniej skonsultowano się z lekarzem w sprawie tej choroby, tym zwykle jest lepszy, tym lepszy jest dalszy przebieg.

W większości przypadków tę chorobę leczy się za pomocą różnych leków. Osoba zainteresowana powinna zawsze zwracać uwagę na prawidłowe dawkowanie, a także na regularne przyjmowanie w celu trwałego złagodzenia objawów. Regularne kontrole i badania żołądka i jelit są również bardzo ważne, aby wcześnie wykryć guzy i inne dolegliwości, a następnie je leczyć.

Ponieważ choroba ta może również prowadzić do poważnego rozstroju psychicznego lub depresji, bardzo ważne są intensywne i pełne miłości rozmowy z własną rodziną lub przyjaciółmi, przy czym wsparcie własnej rodziny również może mieć pozytywny wpływ na przebieg choroby. W wielu przypadkach warto też nawiązać kontakt z innymi chorymi na tę chorobę.

Możesz to zrobić sam

Nawet jeśli przewlekła rzekoma niedrożność jelit we wczesnym stadium zwykle przypomina proste zaburzenie trawienne, osoby dotknięte chorobą w żadnym wypadku nie powinny lekceważyć choroby. Zdecydowanie odradza się samoleczenie. Zamiast tego, gdy pojawią się objawy, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Jeśli przewlekła rzekoma niedrożność jelit nie jest odpowiednio leczona, może prowadzić nie tylko do silnego bólu, ale w najgorszym przypadku do zagrażającej życiu perforacji jelita.

W porozumieniu z lekarzem prowadzącym można również podjąć środki samopomocy w celu złagodzenia niektórych objawów. Przewlekłe zaparcia często poprzedzone są ciężką biegunką. W przypadku naturopatii pacjentom zwykle zaleca się zmianę diety, która ma na celu poprawę zdrowia jelit i ogólnego samopoczucia. Zalecamy unikanie potraw tłustych, mięs i wędlin, białej mąki i cukru, zwłaszcza w postaci rafinowanej. Zamiast tego osobom dotkniętym chorobą zaleca się spożywanie produktów pełnoziarnistych, a także dużej ilości owoców, warzyw i sałatek.

Często zalecana jest rehabilitacja jelit. Zmianę diety poprzedza wtedy dokładne oczyszczenie okrężnicy za pomocą pewnych soli przeczyszczających lub lewatyw. Szczepy pożytecznych bakterii jelitowych są spożywane, aby pomóc odbudować zdrową florę jelitową. Odpowiednie preparaty są zwykle oferowane w postaci kapsułek odpornych na sok żołądkowy.

Odpowiednie środki należy rozważyć wyłącznie po konsultacji z lekarzem prowadzącym.