Circulus vitiosus

Z Circulus vitiosus jest również potocznie nazywany Błędne koło wyznaczony. Jest to proces patofizjologiczny, który prowadzi do choroby lub zaostrza istniejące choroby.

Co to jest błędne koło?

Termin circulus vitiosus pochodzi z łaciny. „Circulus” oznacza „okrąg”, a „vitiosus” można przetłumaczyć jako „szkodliwy”. Jest to proces patofizjologiczny oparty na pozytywnym sprzężeniu zwrotnym. W przypadku pozytywnego sprzężenia zwrotnego zmienna działa na siebie wzmacniająco.

Jednak w błędnym kole często występuje kilka wpływających czynników, które wzajemnie się wzmacniają. Przykładami chorób, których podstawą jest błędne koło lub w których błędne koło rozwija się w przebiegu choroby, są cukrzyca typu 2, przełom tyreotoksyczny, niewydolność serca i niewydolność wielonarządowa.

Funkcja i zadanie

Błędne koło jest w zasadzie bezużyteczne dla ludzkiego ciała, ponieważ jest to proces patofizjologiczny. Patofizjologia to badanie patologicznie zmienionych funkcji organizmu. Przeciwieństwem procesów patofizjologicznych są procesy fizjologiczne.

Często jednak błędne koło zaczyna się od pozytywnej reakcji organizmu. Ciało próbuje naprawić błąd lub awarię za pomocą określonej reakcji. Jednak mechanizm ten prowadzi do zmian, które nadal pogarszają chorobę podstawową. To utrzyma lub nawet pogorszy chorobę.

Choroby i dolegliwości

Jednym z przykładów błędnego koła jest insulinooporność w cukrzycy typu 2. Cukrzyca jest popularnie nazywana cukrzycą. Choroba jest chorobą metaboliczną i wiąże się z trwale wysokim poziomem cukru we krwi. Typowe objawy choroby to silne pragnienie, zwiększone oddawanie moczu, podatność na infekcje, zmęczenie i utrata masy ciała.

Jeśli cukrzyca nie jest leczona lub leczona zbyt późno, w organizmie mogą wystąpić liczne uszkodzenia. Podwyższone wartości cukru we krwi uszkadzają w szczególności naczynia krwionośne. Może to prowadzić do chorób oczu i nerek. Retinopatia cukrzycowa jest główną przyczyną ślepoty w zachodnim świecie. Uszkodzone są również większe naczynia krwionośne. Diabetycy są narażeni na zwiększone ryzyko udaru lub zawału serca.

Na długo przed pojawieniem się jawnej cukrzycy typu 2 występuje zespół insulinooporności, czasami przez wiele lat. Wydaje się, że w rozwoju tego zespołu rolę odgrywają w szczególności czynniki dziedziczne, a zwłaszcza otyłość.

Kiedy cukier dostaje się do organizmu wraz z pożywieniem, jest rozkładany w jelicie i ostatecznie trafia do krwi w postaci glukozy. Aby glukoza mogła teraz przedostać się z krwi do komórek, potrzebna jest insulina. Ten hormon jest wytwarzany przez trzustkę.

W przypadku insulinooporności komórki mniej reagują na insulinę niż komórki zdrowego człowieka. Oznacza to, że we krwi zawsze jest za dużo cukru. W odpowiedzi na ten nadmiar cukru (hiperglikemia) trzustka wytwarza więcej insuliny. Im więcej insuliny trafia w receptory insulinowe komórek, tym rzadziej na nią reagują. W rezultacie coraz mniej cukru jest transportowanych do komórek, a poziom cukru we krwi nadal odpowiednio rośnie. To pobudza trzustkę do ponownego wytwarzania większej ilości insuliny. Komórki w tym błędnym kole stają się coraz bardziej odporne na insulinę.

Kolejne błędne koło można znaleźć w przypadku niewydolności serca. Niewydolność serca to niewydolność serca. Serce nie jest już w stanie przenosić takiej ilości krwi, jakiej potrzebuje organizm. Niewydolność serca może być ostra lub przewlekła i mieć różne przyczyny. Przyczyny ostrej niewydolności serca to na przykład zawał serca lub zator tętnicy płucnej. Przewlekła niewydolność serca może być spowodowana przewlekłym nadciśnieniem lub chorobą płuc.

Niewystarczająca zdolność pompowania serca w zastoinowej niewydolności serca prowadzi do niedostatecznego zaopatrzenia organizmu. Jest to zarejestrowane w różnych miejscach ciała. W szczególności spadek ciśnienia krwi jest postrzegany przez receptory jako sygnał alarmowy. Ciało reaguje zwężeniem naczyń krwionośnych. Zwiększa się również moc bicia serca, które pompuje mocniej, ale zwykle wolniej.

Ten wzrost wpływu jest spowodowany przez hormon norepinefryny. Ponieważ objętość wyrzutowa jest trwale zbyt mała w niewydolności serca, noradrenalina nieustannie wiąże się z receptorami serca. Podobnie jak receptory insuliny w cukrzycy, w pewnym momencie stają się oporne. Siła uderzenia pozostaje niewielka. Jednak naczynia krwionośne nadal reagują na norepinefrynę. Pozostają zawężeni. Teraz już słabe i zestresowane serce musi nieustannie pompować przeciw wysokiemu ciśnieniu w naczyniach krwionośnych. W wyniku tego błędnego koła stan serca ulega pogorszeniu.

Kryzys tyreotoksyczny również opiera się na błędnym kole. Przełom tyreotoksyczny prowadzi do zagrażającego życiu zaburzenia metabolizmu. To wykolejenie zwykle wynika z już istniejącej nadczynności tarczycy (nadczynności tarczycy). Zwykle hormony tarczycy T3 i T4 znajdują się we krwi tylko w niewielkich ilościach. Większość z nich jest związana z białkami krwi. W przełomie tyreotoksycznym następuje nagłe uwolnienie niezwiązanych hormonów tarczycy. To pokazuje silne objawy nadczynności tarczycy, takie jak ciężkie zaburzenia rytmu serca, przegrzanie czy dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

Poprzez mechanizm pozytywnego sprzężenia zwrotnego te powikłania narządowe wpływają z kolei na produkcję hormonów tarczycy. Powstaje więcej hormonów tarczycy. To z kolei pogarsza objawy. Celem terapii jest zatem przerwanie błędnego koła przełomu tyreotoksycznego.