Dermatitis herpetiformis Duhring

Dermatitis herpetiformis Duhring to przewlekła choroba skóry. Charakteryzuje się tworzeniem się pęcherzy na różnych częściach ciała i towarzyszy mu silny świąd. Wielu pacjentów z Choroba Duhringa cierpisz na chorobę zapalną jelita cienkiego, chorobę trzewną. Dermatitis herpetiformis Duhring jest objawem skórnym tego obrazu klinicznego. Do terapii można stosować określone maści i płyny oraz dietę na całe życie.

Co to jest opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa?

Na początku u wielu chorych pojawiają się wysypki przypominające pokrzywkę. Chorzy skarżą się na silny świąd na dotkniętych chorobą obszarach skóry.
© lial88 - stock.adobe.com

Dermatitis herpetiformis Duhring lub choroba Duhringa to przewlekła choroba skóry. Dla obrazu klinicznego charakterystyczne są pęcherze po wewnętrznej stronie rąk i nóg. Choroba jest raczej rzadka.

$config[ads_text1] not found

Występuje częściej w wieku średnim. Mężczyźni chorują częściej niż kobiety. Choroba jest przewlekła. Twoje objawy mogą się pojawiać. W wielu przypadkach nasilenie objawów zmniejsza się z biegiem lat.

przyczyny

Przyczyny choroby nie są jeszcze w pełni poznane. Nie można wykluczyć predyspozycji genetycznych. Chorobę może wywołać jod lub gluten. Osoby cierpiące na tę chorobę skóry zdecydowanie powinny zostać przebadane pod kątem celiakii, ponieważ te dwie choroby są ze sobą powiązane.

Celiakia, znana również jako enteropatia wywołana glutenem, to nietolerancja na gluten w różnych rodzajach zbóż.Osoby dotknięte chorobą wykazują cechy choroby autoimmunologicznej i alergii. Spożycie glutenu powoduje przewlekłe zapalenie błony śluzowej jelita cienkiego. Ta reakcja nadwrażliwości utrzymuje się przez całe życie. Dermatitis herpetisformis Duhring jest skórną manifestacją choroby.

$config[ads_text2] not found

Objawy, dolegliwości i oznaki

Na początku u wielu chorych pojawiają się wysypki przypominające pokrzywkę. Chorzy skarżą się na silny świąd na dotkniętych chorobą obszarach skóry. Ponadto dla obrazu klinicznego typowe jest wyraźnie rozpoznawalne zaczerwienienie skóry.

Na zaczerwienionych obszarach skóry stopniowo tworzą się bąbelki. Mogą rozprzestrzeniać się na sąsiednią tkankę skórną i tworzyć strupy. Guzki na powierzchni skóry mają kilka milimetrów szerokości i po około siedmiu do dziesięciu dniach rozwijają się w charakterystyczne dla choroby pęcherze.

Typowe obszary ciała, w których tworzą się pęcherze, to brzuch, uda, prostowniki obu ramion, pośladki, kość krzyżowa i obręcz barkowa. Rzadko obserwuje się powstawanie pęcherzy na błonach śluzowych. Tylko w nielicznych przypadkach dotyczy to szyi, pleców lub twarzy.

Bąbelki mają początkowo przezroczystą, później mętną zawartość i mogą być wypełnione krwią. Charakterystyczna dla tej choroby jest wrażliwa reakcja na pierwiastek śladowy jod. W większości przypadków ekspozycja na jod prowadzi do drastycznego pogorszenia objawów. Ponadto pacjenci cierpiący na opryszczkowe zapalenie skóry Duhring mają celiakię. Może to przebiegać bezobjawowo lub objawiać się zwiększonymi stolcami tłuszczowymi.

$config[ads_text3] not found

diagnoza

Ze względu na raczej niespecyficzne objawy, zwłaszcza na początku choroby, opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa jest często rozpoznawane późno. Aby postawić diagnozę, należy najpierw wykluczyć choroby o podobnym przebiegu. Należą do nich tak zwany rumień wysiękowy wielopostaciowy.

Ta choroba opisuje zapalenie skóry właściwej. Aby potwierdzić rozpoznanie opryszczkowatego zapalenia skóry Duhringa, wykonuje się biopsję zdrowej tkanki skóry. Aby móc z pewnością postawić diagnozę, konieczne jest wykazanie tzw. Złogów ziarnistych IgA. Usuniętą w tym celu tkankę należy zbadać w specjalnym laboratorium.

Ponieważ wielu pacjentów cierpiących na chorobę Duhringa ma również celiakię, należy również zdiagnozować ten obraz kliniczny. Aby to zrobić, we krwi określa się pewne przeciwciała. Oprócz wykrywania przeciwciał przeciwko gliadynie i endomysium, pacjenci są badani pod kątem przeciwciał przeciwko transglutaminazie IgA.

Dodatkowo należy wykonać biopsję jelita cienkiego, aby potwierdzić rozpoznanie. Większość pacjentów z chorobą Duhringa wykazuje raczej nieszkodliwy przebieg celiakii. Jednak nieliczni mogą doświadczyć masywnych tłustych stolców, osteoporozy i niedoborów witamin.

Komplikacje

Dermatitis herpetiformis Duhring jest rzadko występującą nieuleczalną autoimmunologiczną chorobą skóry. Objaw nie jest związany z wiekiem i powoduje, że mężczyźni są bardziej chorzy niż kobiety. Szczególnie w Skandynawii, na Węgrzech, w Anglii i Irlandii choroba występuje częściej niż w Niemczech.

Dlatego istnieje podejrzenie, że opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa jest chorobą dziedziczną. Ponadto może istnieć związek z chorobami jelit spowodowanymi nietolerancją glutenu. Ponadto, powstawanie guza, a także infekcje i kontakt z jodem wydają się sprzyjać objawom.

$config[ads_text4] not found

Dermatitis herpetiformis Duhring zaczyna się od zaczerwienienia skóry. Jeśli dana osoba zignoruje objaw lub leczy go nieprawidłowo z własnej inicjatywy, pojawią się bolesne obrzęki i nieprzyjemne swędzenie. Objaw dotyczy kończyn, ale pojawia się również na głowie, górnej części ciała, kości krzyżowej i pośladkach, ale bardzo rzadko na błonach śluzowych. Prawdziwym powikłaniem jest stan zapalny i ropnie.

Te powiększają się w pęcherze wypełnione płynem na skórze. Pęcherze stają się inkrustowane z powodu nasilającego się pieczenia. Kurs rozwija się chronicznie. Dzięki terminowemu wyjaśnieniu medycznemu komplikacje można w dużej mierze wykluczyć. W terapii medycznej zalecana jest dożywotnia dieta bezglutenowa. Leki na bazie sulfonu lub kortyzonu, a także płyny są podawane zgodnie z tolerancją.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku wysypki pokrzywkowej i innych objawów opryszczkowatego zapalenia skóry Duhringa zaleca się wizytę u lekarza. Zaczerwienienie skóry, silny świąd i pęcherze to również objawy wskazujące na poważną chorobę skóry i należy je odpowiednio zbadać. Jeśli w wyniku niewłaściwego lub nieodpowiedniego leczenia rozwiną się obrzęki i ropnie, najlepiej udać się do najbliższej przychodni. Jest to szczególnie ważne, jeśli bąbelki wypełniają się lub pokrywają cieczą.

Jeśli jest przewlekła, wskazane są regularne wizyty u lekarza, dlatego chorobę najlepiej diagnozować i leczyć na wczesnym etapie. Dermatitis herpetiformis Duhring jest szczególnie częste po guzie, infekcji i kontakcie z jodem.

Jeśli te czynniki dotyczą Ciebie, powinieneś natychmiast skonsultować się z lekarzem z wymienionymi objawami. Oprócz lekarza rodzinnego można również skontaktować się z dermatologiem lub specjalistą chorób wewnętrznych. W nagłych przypadkach medycznych - na przykład w przypadku wystąpienia sepsy lub silnego krwawienia - właściwym kontaktem jest pogotowie ratunkowe.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Swędzące obszary skóry są zwykle leczone dapsonem sulfonu. Z reguły u większości pacjentów objawy ustąpiły w krótkim czasie po zastosowaniu. Dapsone może mieć skutki uboczne. Dlatego terapię należy wspierać regularnymi badaniami krwi.

Ponieważ jod może pogorszyć chorobę, należy unikać pokarmów bogatych w jod, zwłaszcza na początku. Należą do nich niektóre rodzaje ryb morskich. Dotknięte obszary skóry i swędzenie można również leczyć łagodzącymi maściami lub balsamami. W niektórych przypadkach wywoływane jest krótkotrwałe leczenie preparatami kortyzonu. Długotrwała specjalna pielęgnacja skóry nie jest konieczna przy opryszczkowym zapaleniu skóry Duhringa.

Ponieważ opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa jest spowodowane celiakią, chorobę tę należy leczyć tą samą terapią. Dla osób dotkniętych chorobą oznacza to rezygnację z glutenu przylegającego przez całe życie. Nawet najmniejsze ilości mogą drastycznie pogorszyć przebieg choroby.

Gluten to białko glutenowe występujące w niektórych rodzajach zbóż. Dlatego chorzy muszą się obejść bez zbóż: pszenicy, żyta, jęczmienia, orkiszu, kamutu, samopszy, płaskostoku i orkiszu zielonego. Produkty wykonane z tych produktów, takie jak kuskus lub makaron, również należy pominąć. Kukurydza, proso, ryż, komosa ryżowa, soja i kasza gryczana są wyraźnie dozwolone. Produkty niezawierające glutenu są oznakowane dodatkiem „bez glutenu” i można je spożywać bez wahania.

Perspektywy i prognozy

Przy konsekwentnej zmianie diety pacjenci z opryszczkowym zapaleniem skóry Duhring mają dobre rokowanie. W wielu przypadkach dalsza opieka medyczna zwykle nie jest konieczna. W przypadku cięższych objawów zioła pomagają złagodzić zmiany skórne lub swędzenie. Jednak są one związane z efektami ubocznymi. Dlatego zaleca się regularne badania krwi, aby nie wywoływać dalszych chorób.

Pacjent może z własnej inicjatywy osiągnąć przez całe życie wolne od objawów opryszczkowego zapalenia skóry Duhring. Aby to zrobić, sprawdź spożycie pokarmu. Wszystkie potrawy muszą być bezglutenowe, aby uzyskać dobre rokowanie. Aby mieć korzystne perspektywy leczenia, nie wolno spożywać żadnego produktu, który zawiera nawet najmniejsze ilości glutenu. Organizm potrzebuje od kilku miesięcy do roku, aby być całkowicie bezglutenowym do wyzdrowienia.

Po spożyciu glutenu objawy nawracają natychmiast. Dlatego zawsze istnieje ryzyko nawrotu objawów w ciągu życia. Istnieje zwiększone ryzyko, zwłaszcza podczas spożywania posiłków w restauracjach. Bez rezygnacji z glutenu pacjent może paść ofiarą przewlekłego procesu chorobowego. Ogólny stan zdrowia jest osłabiony, a podatność na choroby znacznie wzrasta. Jakość życia spada, a warunki zdrowotne stają się znacznie trudniejsze w życiu codziennym.

zapobieganie

Zapobieganie chorobie jest możliwe tylko w ograniczonym zakresie. Ponieważ opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa jest związane z celiakią i wysokim narażeniem na jod, można sobie wyobrazić, że specjalna dieta przez całe życie może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia choroby skóry.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku opryszczkowatego zapalenia skóry Duhringa zwykle nie ma żadnych specjalnych opcji ani środków dostępnych dla dalszej opieki. Osoba poszkodowana jest przede wszystkim zależna od pełnego leczenia w celu złagodzenia objawów i uniknięcia dalszych komplikacji, ponieważ nie może to prowadzić do samodzielnego wyleczenia.

Tylko dzięki wczesnej diagnostyce i szybkiemu leczeniu można uniknąć pogorszenia objawów. W większości przypadków opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa leczy się za pomocą leków, maści lub kremów. Osoba poszkodowana powinna zawsze zwracać uwagę na zalecenia lekarza, a także przestrzegać regularności i dawkowania leku.

W przypadku jakichkolwiek pytań lub niejasności należy zawsze najpierw skontaktować się z lekarzem. Jeśli objawy opryszczkowego zapalenia skóry Duhringa nie ustąpią w ciągu kilku dni, zdecydowanie należy skonsultować się z lekarzem. Ponieważ choroba może również prowadzić do rozstroju psychicznego lub depresji, często bardzo przydatne są intensywne rozmowy z przyjaciółmi lub z rodziną. W poważnych przypadkach przydaje się jednak fachowa porada psychologa. Z reguły opryszczkowate zapalenie skóry Duhringa nie skraca oczekiwanej długości życia pacjenta.

Możesz to zrobić sam

Mimo trudnej diagnozy każdy może zrobić kilka rzeczy, aby poprawić jakość swojego życia. Samodyscyplina jest ważna, ponieważ nie powinna być poddawana objawom swędzenia. Drapanie prowadzi do otwartych ran, przez które mogą wniknąć zarazki. Ponadto zwiększa się uszkodzenie skóry. Z tego względu osoba zainteresowana powinna upewnić się, że używa maści, jeśli swędzenie jest zbyt silne, a zatem nie ma pokusy.

Zmiany skórne prowadzą do wady optycznej. Może to obniżyć poczucie własnej wartości. Wskazane jest, aby uzyskać wyczerpujące informacje na temat choroby i znaleźć sposoby na utrzymanie estetycznych wymagań chorego. Często pomocne są dyskusje i wskazówki z innymi chorymi lub bliskimi krewnymi.

Pomocne może być poznanie ich nastawienia i postrzegania zmian skórnych. W wielu przypadkach dana osoba sama odczuwa wizualną wadę gorzej, niż widzi to bezpośrednie otoczenie. Zmiana wzorców poznawczych może zatem złagodzić stres emocjonalny.

Chociaż nie zostało to jeszcze wystarczająco zbadane naukowo, wydaje się, że specjalna dieta może być korzystna dla własnego powrotu do zdrowia. Musi to trwać przez całe życie i może przyczynić się do znacznej poprawy objawów i poprawy własnego samopoczucia.