szkarlatyna

szkarlatyna to głównie choroba wieku dziecięcego przenoszona przez bakterie paciorkowcowe. Typowe objawy szkarlatyny to wysypka na języku, kaszel, plwocina, katar i gorączka. W większości przypadków szkarlatyna przenoszona jest przez infekcję kropelkową lub bezpośredni kontakt.

Co to jest szkarlatyna

szkarlatyna była dobrze znaną i wcześniej rozpowszechnioną chorobą wieku dziecięcego. Dziś nie jest już tak powszechne. Wywoływana jest przez bakterie paciorkowce, które mogą być również odpowiedzialne za inne choroby. Należą do nich angina migdałkowa, zapalenie migdałków i ból gardła. Szkarłatna gorączka może być również przyczyną wtórnych chorób, takich jak gorączka reumatyczna.

Szkarłatna gorączka występuje głównie u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym i rozprzestrzenia się wśród nich poprzez infekcję kontaktową. Co ciekawe, niemowlęta do szóstego miesiąca życia mają naturalną ochronę immunologiczną przed szkarlatyną i innymi chorobami wieku dziecięcego. Ale dorośli również mogą dostać szkarlatynę. Największe ryzyko infekcji występuje sezonowo między październikiem a marcem.

W przypadku wystąpienia szkarlatyny należy natychmiast zgłosić tę chorobę lekarzowi, aby uniknąć dalszej infekcji.

przyczyny

Przyczyna szkarlatyna to zakażenie bakteriami paciorkowcowymi (również paciorkowcami A, Streptococcus pyogenes). Bakterie przenoszone są przez bezpośredni kontakt z osobą zakażoną lub drogą kropelkową (kaszel, katar). Źródłem zakażenia może być również zainfekowana żywność, napoje i przedmioty.

Szkarłatna gorączka pojawia się w ciągu jednego do trzech dni po zakażeniu, a objawy pojawiają się jako typowe objawy. Osoby dotknięte chorobą mogą zarazić innych ludzi, więc izolacja i leczenie są absolutnie konieczne.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Pierwszym objawem choroby jest nagle ból gardła. Towarzyszą im cięższe trudności w połykaniu i często bardzo wysoka gorączka do 40 ° C. Występują również bóle głowy i nudności z wymiotami. Pacjenci często skarżą się na bóle brzucha i zły stan ogólny. Czują się wyczerpani i zmęczeni, czasami mają dreszcze.

W drugim dniu choroby gardło wykazuje typowe czerwone przebarwienie, język pokryty jest ropą, a węzły chłonne na szyi są obrzęknięte. Migdałki są powiększone, zaczerwienione i pokryte ropą. Ponadto w tym czasie tworzy się wysypka z kropkami wielkości główki szpilki.

Ta aksamitna i nie swędząca wysypka zaczyna się na klatce piersiowej, czasami w pachwinie i rozprzestrzenia się po całym ciele. Najintensywniej jest w pachwinie i wewnętrznej stronie ud. Jedyne miejsce pozostawione przez wysypkę to trójkątny obszar między ustami a brodą.

Po trzech do czterech dniach biały nalot na języku rozluźnia się i znika. Stan zapalny i obrzęk brodawek stają się widoczne i powodują typowy malinowy wygląd języka. Tak zwany język malinowy jest uważany za charakterystyczny objaw szkarlatyny. Po dwóch do czterech tygodni wysypka zniknie, a skóra złuszcza się w łuskach.

Przebieg choroby

Nieleczony przebieg choroby szkarlatyna może spowodować ogromne szkody. Przede wszystkim może prowadzić do zatrucia różnych narządów, niewydolności krążenia, biegunki, zapalenia mięśnia sercowego i wymiotów. Bakterie paciorkowcowe mogą również rozprzestrzeniać się wraz z krwią, a następnie prowadzić do zatrucia krwi (posocznicy). Możliwe jest również zapalenie zatok i zapalenie opon mózgowych.

Długotrwałe konsekwencje szkarlatyny to wady zastawek serca, choroby nerek i gorączka reumatyczna. Kobiety w ciąży chore na szkarlatynę nie pozostawiają trwałych uszkodzeń nienarodzonego dziecka.Dzieci zarażone szkarlatyną, które były leczone antybiotykami, mogą po kilku dniach wrócić do szkoły lub przedszkola.

Komplikacje

W dzisiejszych czasach rzadko obawia się poważnych następstw szkarlatyny, co jest spowodowane stosowaniem antybiotyków. Jednak istnieje niebezpieczeństwo, jeśli infekcja nie zostanie leczona. W takich przypadkach istnieje ryzyko wtórnych chorób paciorkowcowych, takich jak gorączka reumatyczna, reumatyczne zapalenie wsierdzia czy post-paciorkowcowe kłębuszkowe zapalenie nerek. Należą do chorób immunologicznych.

Są spowodowane reakcją immunologiczną układu odpornościowego, która jest skierowana przeciwko zarazkom wywołującym chorobę szkarlatyny. Pojawiają się około czterech do sześciu tygodni po zakażeniu. Podejrzewa się również, że infekcje paciorkowcami powodują neuropsychiatryczne choroby autoimmunologiczne.

Może to być pląsawica drobna, zespół Tourette'a lub PANDY. Jeśli patogeny przedostaną się do krwiobiegu, grozi również niebezpieczny zespół wstrząsu toksycznego (TSS), który prowadzi do ciężkiej niewydolności narządowej i krążenia wywołanej toksynami bakterii.

Nierzadko paciorkowce są odpowiedzialne za inne wtórne choroby infekcji szkarlatyną. Te ropne powikłania pojawiają się po wyleczeniu szkarlatyny. Są to często stany zapalne zatok przynosowych, ostre zapalenie ucha środkowego, zapalenie opon mózgowych czy posocznica paciorkowcowa.

Ponadto możliwe jest tworzenie się ropni na tkance łącznej migdałków. Ryzyko powikłań szkarlatyny jest szczególnie wyraźne u dorosłych pacjentów. Osoby dotknięte chorobą zwykle najpierw próbują samoleczenia, zamiast szybko udać się do lekarza.

Kiedy należy iść do lekarza?

Rosnąca gorączka i charakterystyczny czerwony kolor gardła i języka sugerują szkarlatynę. Dziecko należy zgłosić do lekarza, jeśli objawy pojawią się z dnia na dzień i nie ustąpią w ciągu kilku godzin. Jeśli węzły chłonne w szyi również puchną lub towarzyszą im objawy, takie jak ból brzucha i dyskomfort, najlepiej natychmiast skonsultować się z lekarzem. Wskazana jest również natychmiastowa wizyta u lekarza, jeśli dziecko ma infekcję paciorkowcami w przedszkolu lub szkole.

Dorośli, którzy zauważą te objawy, powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem rodzinnym. Inne osoby kontaktowe to dermatolog lub internista. Jeśli szkarlatyna jest leczona wcześnie, powinna ustąpić w ciągu kilku dni. Bardzo wysoka gorączka i nasilone dolegliwości żołądkowo-jelitowe wskazują na skomplikowany przebieg choroby. Jeśli stan pacjenta nie poprawi się pomimo leżenia w łóżku i leczenia farmakologicznego, może być konieczne leczenie szpitalne. O utrzymujących się dolegliwościach i dolegliwościach należy niezwłocznie poinformować lekarza rodzinnego lub pediatrę.

Leczenie i terapia

Regularne leczenie szkarlatyna odbywa się za pośrednictwem antybiotyków (penicyliny). W każdym przypadku należy skonsultować się z lekarzem w przypadku szkarlatyny, ponieważ z jednej strony istnieje obowiązek zgłoszenia, az drugiej nie zaleca się pilnego samodzielnego leczenia. Przede wszystkim należy złagodzić nieprzyjemne objawy chorobowe, takie jak kaszel, ból głowy, ból gardła, gorączka i bóle kończyn, a także wyeliminować bakterie paciorkowcowe.

Jeśli dana osoba nie toleruje antybiotyków lub jest na nie uczulona, ​​lekarz może przepisać leki alternatywne, takie jak cefalosporyna, roksytromycyna lub erytromycyna. Oprócz ogólnego badania wstępnego, po jednym do dwóch tygodni lekarz powinien przeprowadzić drugie badanie. Tutaj zwykle pobiera się i bada próbkę moczu. Celem jest ustalenie, czy w organizmie, czy w moczu rozwinęło się tak zwane zapalenie ciałek nerkowych. Należy również uważać na pozostałości krwi w moczu.

Poza badaniami lekarskimi i leczeniem osoba dotknięta szkarlatyną powinna zdecydowanie pozostawać w łóżku. Ponadto dziecko nie powinno mieć możliwości zarażania innych ludzi. Dlatego pacjent powinien być leczony we względnej izolacji. Szczególnie dzieci chore na szkarlatynę powinny dużo pić i regularnie kaszleć. Środki łagodzące śluz na kaszel można kupić we wszystkich popularnych aptekach, głównie bez recepty. Ponadto należy zadbać o to, aby powietrze w pomieszczeniach było nieco bardziej wilgotne i chłodniejsze.

Opieka postpenitencjarna

Przeżyta choroba szkarlatyna, która zwykle występuje u dzieci, nie wymaga specjalnej dalszej opieki. Jeśli dziecko było leczone antybiotykami, zwykle po trzech tygodniach może wrócić do przedszkola lub szkoły. Ponownej infekcji można zapobiec przede wszystkim poprzez jak najszybszą izolację chorych dzieci od innych dzieci na czas leczenia i na czas ustąpienia choroby oraz szybkie ich leczenie.

Dzieje się tak, ponieważ szkarlatyna rozprzestrzenia się głównie poprzez infekcję kropelkową. Dlatego zaleca się dezynfekcję obszaru wokół chorego dziecka, takiego jak zabawka, aby zapobiec jego rozprzestrzenianiu się. Lekarz musi zdecydować, kiedy dziecko może wrócić do przedszkola. Aby uniknąć szkarlatyny, ważne jest również regularne mycie rąk mydłem, aby ograniczyć bakterie na dłoniach.

W rzadkich przypadkach szkarlatyna może powodować długotrwałe skutki. Dlatego ważne jest, aby dana osoba była leczona przez lekarza, który może również określić, kiedy choroba się skończyła lub może wymagać dalszego leczenia. Jednak w większości przypadków tak się nie dzieje, więc dalsze leczenie szkarlatyny nie jest konieczne.

Możesz to zrobić sam

W przypadku szkarlatyny niektóre środki można podjąć samodzielnie, oprócz leczenia.

Przede wszystkim chore dziecko powinno się uspokoić. Wystarczający sen jest ważny dla procesu powrotu do zdrowia, ponieważ układ odpornościowy jest mocno obciążony chorobą i potrzebuje odpoczynku. Rodzice powinni również upewnić się, że dziecko pije wystarczającą ilość wody lub herbaty. Zrównoważona równowaga płynów jest szczególnie ważna dla małych dzieci i niemowląt, aby zapobiec wysychaniu błon śluzowych lub odwodnieniu. Wilgotność w pomieszczeniu powinna być jak najwyższa. Wilgotny ręcznik na grzejniku lub nawilżaczu to wypróbowane i przetestowane sposoby nawilżania klimatu w pomieszczeniu.

Roztwory do płukania gardła, inhalacje i okłady na gardło pomagają przy bólu gardła. Klasyki, takie jak rosół, również pomagają, ponieważ dostarczają organizmowi minerałów i działają przeciwzapalnie. Utrzymują również wilgotne błony śluzowe i służą do dostarczania płynów. Jeśli masz gorączkę, pomocne będą okłady na łydki i ochraniacze. Rodzice powinni uważać na wszelkie znaki ostrzegawcze. Jeśli gorączka nadal rośnie lub wystąpią silne napady kaszlu, należy skonsultować się z lekarzem.

Po kilku dniach szkarlatyna powinna ustąpić. Jeśli objawy nie ustąpią, wymagana jest również pomoc lekarska, ponieważ mogą wystąpić komplikacje. Lekarz może również przepisać leki homeopatyczne, takie jak belladonna, stromonium i ipecacuanha. Maść z roślin leczniczych pomaga, podobnie jak nasturcje, islandzki mech i tabletki do ssania z solą.