Plik Faza zapalna jest jedną z pięciu faz wtórnego gojenia złamań. Oczyszcza bakterie i nazywa komórki odpornościowe, które pośredniczą w odbudowie kości. Niewystarczająca faza zapalna opóźnia gojenie się złamania i może powodować rzekomą stawówkę.
Jaka jest faza zapalna?
Złamanie to złamana kość. Medycyna rozróżnia złamania pośrednie i bezpośrednie. W przypadku złamań bezpośrednich odłamki nadal stykają się ze sobą lub nie są oddalone od siebie o więcej niż milimetr. Pasują do siebie doskonale i dzięki temu mogą ponownie rosnąć razem w ramach pierwotnego gojenia złamania.
W przypadku pośrednich złamań kości gojenie się złamań nie jest pierwotne, lecz wtórne. Fragmenty kości nie pasują do siebie całkowicie. Szczelina między fragmentami jest większa niż milimetr. Ta luka jest mostkowana i mineralizowana podczas procesu gojenia, dzięki czemu kość ponownie tworzy całość. Kalus między fragmentami jest widoczny radiologicznie po wygojeniu.
Faza zapalna jest jedną z pięciu faz wtórnego gojenia złamań. Pozostałe cztery fazy to faza urazu, faza granulacji, faza twardnienia kalusa i faza przebudowy.
Faza zapalna rozpoczyna się i rozpocznie się natychmiast po rzeczywistym złamaniu faza zapalna nazywa. W fazie tej zaangażowane są różne komórki odpornościowe, zwłaszcza białe krwinki, komórki tuczne i fagocyty, które usuwają punkt przerwania.
Funkcja i zadanie
Faza zapalna oczyszcza miejsce złamania i otaczającą tkankę, dzięki czemu osteoblasty i osteoklasty mogą współpracować przy odbudowie kości. Poprzednia faza złamania trwa tylko kilka sekund. Faza zapalna trwająca od 1 do 7 dni występuje bezpośrednio po wystąpieniu złamania.
Przy każdym złamaniu dochodzi do zniszczenia naczyń krwionośnych w kości i przyległych tkankach miękkich. Okostna (okostna) i otaczające mięśnie również są uszkodzone i krwawią do miejsca złamania. To tworzy krwiak.
Oprócz naczyń uszkodzeniu ulegają kanaliki fragmentów kości. Przerwany dopływ krwi i zmiany kanikularne oddzielają osteocyty od dopływu i pozwalają im umrzeć. Kiedy umierają, osteocyty uwalniają enzymy lizosomalne, które niszczą macierz organiczną i nekrotyzują końce złamań. Powstałe szczątki tkanek wyzwalają immunologiczny stan zapalny.
Białka ostrej fazy migrują do obszaru złamania, na przykład interleukina-1 lub -6. Białka te aktywują kaskadę enzymów proteolitycznych, a tym samym zwiększają reakcję zapalną i przepływ krwi. Imigrowane płytki krwi zapewniają stabilność krwiaka złamania i uwalniają tak zwany czynnik wzrostu pochodzenia płytkowego i transformujący czynnik wzrostu ß. To wydanie wzywa do działania komórek naprawczych. Pośredniczą w tym granulocyty, makrofagi, komórki śródbłonka, limfocyty, osteoblasty i fibroblasty.
Wiele mediatorów stanu zapalnego umożliwia komórkom śródbłonka tworzenie swoistych dla leukocytów cząsteczek adhezyjnych. Cząsteczki te pośredniczą w przyłączaniu leukocytów do ścian naczyń. Leukocyty migrują do tkanki rany i zwalczają atakujące bakterie. Uwalniają cytokiny, które inicjują proliferację i różnicowanie komórek hematopoetycznych w obszarze złamania.
Monocyty również migrują do obszaru złamania i stają się tam makrofagami, które usuwają szczątki komórek i bakterie, tworząc warunki hipoksji. Uwalniane są czynniki stymulujące angiogen. Krwiak po złamaniu w fazie zapalnej jest najważniejszym źródłem cytokin we wczesnej fazie gojenia i łączy końce złamania nitkami fibryny.
Immunologiczny stan zapalny przygotowuje przebudowę, gromadząc wszystkie niezbędne komórki wokół miejsca złamania i oczyszczając je ze szkodliwych i uciążliwych substancji. Zwiększone ukrwienie podczas tej fazy osiąga wartość sześciokrotnie większą od normalnej po około dwóch tygodniach, chociaż faza zapalna już dawno ustąpiła.
Choroby i dolegliwości
Jeśli faza zapalna nie pojawia się po złamaniu, prawdopodobnie występuje upośledzenie odporności. Może to mieć poważne konsekwencje. Zaatakowany obszar nie jest oczyszczony z bakterii i może dojść do infekcji. W mniejszym lub większym stopniu opóźnione jest gojenie złamania. Lekarz mówi o opóźnionym gojeniu się rany, jeśli miejsce złamania nie skostnia się po 20 tygodniach.
Oprócz niedoborów immunologicznych, na przykład słabe krążenie krwi może również powodować nieodpowiednią reakcję zapalną. Choroby wątroby, nowotwory złośliwe lub choroby naczyniowe, otyłość i cukrzyca mogą prowadzić do nieskutecznej fazy zapalnej po złamaniach.
Jeśli złamanie goi się tylko z dużym opóźnieniem z powodu immunologicznie obniżonej reakcji, może dojść do stawu rzekomego. Oprócz przewlekłego obrzęku powoduje to zmniejszoną nośność dotkniętej kości. Skutkuje to upośledzeniem funkcji i ruchu. W skrajnych przypadkach, po zaburzeniach fazy zapalnej, złamanie nie goi się wcale lub goi się niecałkowicie.
Jeśli miejsce złamania zostanie zainfekowane, ma to poważne konsekwencje. Osoba zainteresowana jest osłabiona, a jej organizm jest niezrównoważony. Jeśli reakcja obronna jest zbyt słaba, bakterie mogą się rozprzestrzeniać. Poprzez krwiobieg mogą atakować ważne narządy i wywoływać uogólnioną posocznicę, która może zagrażać życiu. Aby temu zapobiec, może być wymagana interwencja chirurgiczna.
Jednak u zdrowej osoby o normalnej wadze infekcja w wyniku złamania jest niezwykle rzadka. Opóźnienie gojenia złamań jest znacznie częstszym zjawiskiem i nasila się w wyniku niewystarczającego unieruchomienia chorej kości.
.jpg)
.jpg)
