Epirubicyna

W Epirubicyna Jest to szeroko rozpowszechniona substancja organiczna, używana głównie jako chlorowodorek w trakcie chemioterapii w leczeniu raka. Preparaty zawierające epirubicynę są zasadniczo toksyczne i dlatego nazywane są środkami cytostatycznymi. Główne obszary zastosowania epirubicyny obejmują leczenie raka piersi, raka żołądka oraz zaawansowanych nowotworów skóry, ścięgien, mięśni czy więzadeł.

Co to jest epirubicyna?

Środek farmakologiczny epirubicyna jest stosowany w medycynie do leczenia różnych typów raka. Substancja ta stanowi istotną część chemioterapii, którą należy przeprowadzić w przypadku raka piersi, raka żołądka i już bardzo zaawansowanych nowotworów mięśni, ścięgien, więzadeł czy skóry.

Epirubicyna jest zwykle podawana w postaci chlorowodorku i stanowi część wielu cytostatyków. Cytostatyk to zasadniczo toksyczna substancja, która jest stosowana jako substancja lecznicza w leczeniu raka ze względu na jego silne działanie.

Epirubicyna ma wzór chemiczny C 27 - H 29 - N - O 11. Postać chlorowodorku stosowaną w preparatach do terapii opisuje natomiast empiryczny wzór C 27 - H 29 - N - O 11 - H - Cl.

Epirubicyna hamuje podział komórek i tworzenie materiału genetycznego w komórkach nowotworowych. Ponadto zapobiega się gromadzeniu się kwasów nukleinowych. Ponieważ epirubicynę podaje się w chemioterapii, podaje się ją dożylnie w postaci roztworu do infuzji. Celem leczenia może być - w zależności od ciężkości raka - lecznicze (w celu wyleczenia) lub jedynie paliatywne (w celu złagodzenia objawów).

Efekt farmakologiczny

Jednym z cytostatyków jest epirubicyna. Sama substancja jest zatem wyjątkowo toksyczna. Postać chlorowodorku stosowana w terapii hamuje polimerazę RNA i DNA, nie przyłączając się kowalencyjnie do DNA. Z powodu tego niekowalencyjnego wiązania synteza DNA i RNA zawodzi całkowicie, co ostatecznie powoduje apoptozę komórek rakowych.

Apoptoza to kontrolowana śmierć komórki kontrolowana przez ekspresję genów i nie powodująca reakcji zapalnej. Epirubicyna zabija w ten sposób komórki rakowe i zapobiega ich namnażaniu się lub rozprzestrzenianiu raka.

Badania medyczne wykazały, że substancja czynna szybko przenika do komórek rakowych i gromadzi się tam wokół jądra komórkowego. Dlatego epirubicyna jest skuteczna przeciwko wielu różnym formom raka. Należą do nich u. za. Rak żołądka i piersi, a także nowotwory skóry, mięśni, więzadeł, ścięgien i oskrzeli. Epirubicynę można również podawać w celu zwalczania raka pęcherza.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Ze względu na silnie toksyczny wpływ na komórki epirubicyna jest głównym składnikiem aktywnym wielu cytostatyków. Dlatego podaje się preparaty zawierające tę substancję, aby skutecznie zwalczać różne formy raka.

Osiąga się to poprzez kompleksową chemioterapię, która może być ukierunkowana na aspekty lecznicze lub paliatywne. Epirubicyna jest podawana dożylnie jako roztwór infekcyjny pod stałą kontrolą lekarza w celu zabicia komórek nowotworowych w ukierunkowany sposób. W leczeniu raka pęcherza substancję czynną można również wlewać bezpośrednio do pęcherza moczowego, aby umożliwić precyzyjnie kontrolowaną terapię.

Ze względu na toksyczne działanie i przeznaczenie do chemioterapii epirubicyna jest podawana wyłącznie przez personel medyczny. Pacjenci nie mogą samodzielnie kupować i używać substancji w aptece.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Ze względu na zasadniczo toksyczny wpływ na komórki, terapia epirubicyną powoduje poważne skutki uboczne. Jest to typowe dla cytostatyków, ponieważ mogą one wpływać na inne komórki oprócz pożądanych komórek nowotworowych, co prowadzi do masowego osłabienia [[układu odpornościowego].

Najczęstsze działania niepożądane obejmują ciężką utratę włosów i dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Są one zwykle wyrażane jako nudności, wymioty, biegunka, skurcze żołądka, utrzymująca się utrata apetytu i ból brzucha. Reakcje skórne, takie jak swędzenie, zaczerwienienie lub różnego rodzaju wysypki, również nie są rzadkie.

Pacjenci leczeni cytostatykami, takimi jak epirubicyna, także zgłaszają silne uczucie zmęczenia oraz ogólną apatię i osłabienie. Zabieg może również wywołać chorobę mięśnia sercowego (mięśnia sercowego) odpowiada za mechaniczną i elektrofizjologiczną kontrolę funkcji serca. W świecie zawodowym nazywa się to kardiomiopatią.

Typowe skutki uboczne epirubicyny obejmują również rozwój niedokrwistości i zahamowania czynności szpiku kostnego oraz rozwój neutropenii lub trombocytopenii.