Escitalopram

Escitalopram to lek należący do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Stosowany jest głównie w leczeniu depresji.

Co to jest escitalopram?

Escitalopram jest lekiem przeciwdepresyjnym należącym do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Stosowany jest w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych, fobii społecznych, paniki i zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Zwiększa popęd i jest podawany także w przypadku bólu spowodowanego polineuropatią cukrzycową.

Jego biodostępność wynosi 80 procent, a okres półtrwania w osoczu wynosi około 30 godzin. Maksymalny skuteczny poziom osiągany jest po około 4 godzinach. Aplikacja odbywa się w postaci tabletek lub w postaci roztworu.

Farmakologiczny wpływ na organizm i narządy

Escitalopram jest chemicznie aktywną formą S citalopramu (enancjomer S z racematu). Działa jak selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny.

Escitalopram blokuje substancje transportowe odpowiedzialne za zawracanie serotoniny neuroprzekaźnika do miejsc przechowywania po przesłaniu sygnału. W wyniku tego zahamowania w mózgu jest dostępnych więcej wolnej serotoniny do przekazywania sygnałów nerwowych. Może to również wyjaśniać poprawiające nastrój i przeciwlękowe działanie escitalopramu.

Jego działanie jest porównywalne z citalopramem, ale występuje znacznie szybciej. Pierwszą poprawę można zauważyć już po jednym do dwóch tygodni regularnego stosowania.

Zastosowanie medyczne i zastosowanie do leczenia i zapobiegania

Tak zwana depresja endogenna (duże depresje), zaburzenia paniczne (z agorafobią lub bez), uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne i fobie społeczne są uważane za wskaźniki stosowania escitalopramu. Jest również stosowany w bólach spowodowanych polineuropatią cukrzycową.

Ponadto istnieją informacje na temat skuteczności objawów, takich jak migreny, objawy menopauzy, przedmiesiączkowy zespół dysforyczny i udary, w poprawie zdolności poznawczych.

Escitalopram nie jest odpowiedni do leczenia dzieci i młodzieży. Lek przeciwdepresyjny należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. O ile lekarz prowadzący nie zaleci inaczej, zwykle stosowana dawka dla dorosłych wynosi 10 mg raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. Pacjenci w podeszłym wieku przyjmują 5 mg escitalopramu raz na dobę, zwiększenie dawki należy omówić z lekarzem.

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek; w ciężkich zaburzeniach czynności nerek leku nie należy stosować lub tylko po konsultacji z lekarzem. Jeśli pacjent cierpi na łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności wątroby, dzienne spożycie wynosi 5 mg, po 2 tygodniach dawkę można zwiększyć do 10 mg po konsultacji z lekarzem.

Czas trwania leczenia ustala lekarz. Tak jak w przypadku każdego leku, czas trwania leczenia różni się w przypadku escitalopramu. Nie jest niczym niezwykłym, że leczenie kończy się sukcesem po kilku tygodniach. Nie należy jednak przerywać przyjmowania tabletek. Ponadto leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Bardzo częste działania niepożądane podczas przyjmowania escitalopramu obejmują bóle głowy, bezsenność, nudności, zaparcia, brak siły, drżenie, senność, zwiększone pocenie się i suchość w ustach.

Często występują również zaburzenia snu, koncentracji, pamięci, czucia, wzroku, smaku lub lęku, zmęczenie, nerwowość, splątanie, zmiany apetytu, zmiany masy ciała, problemy trawienne, bóle brzucha, wymioty, zwiększone wydzielanie śliny, wzdęcia, reakcje nadwrażliwości Skóra (np. Wysypka, swędzenie), bóle mięśni, impotencja i kołatanie serca lub spadek ciśnienia krwi.

Sporadycznie podczas leczenia escytalopramem mogą wystąpić drgawki, wolne bicie serca, agresywność, podwyższenie wartości wątroby, euforia, dzwonienie w uszach, reakcje alergiczne (np. Kaszel, duszność), omdlenia lub nadwrażliwość na światło.

Rzadkim działaniem niepożądanym jest spadek poziomu sodu we krwi; bardzo rzadko może wystąpić zapalenie trzustki i wątroby, krwawienie ze skóry, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z macicy lub nawet krwawienie z błon śluzowych.

Akatyzja (niepokój kończyn) i rozdzierający niepokój mogą wpływać na pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia. Ponadto długotrwałe stosowanie escitalopramu może niekorzystnie wpływać na pracę komórek, które tworzą i rozkładają kości. Rezultatem są zwiększone złamania kości lub rozwój osteoporozy.

Interakcje występują przy jednoczesnym przyjmowaniu escitalopramu i inhibitorów MAO, tramadolu (opioid), alkoholu, diuretyków tiazydowych (leków moczopędnych), fluwoksaminy (SSRI), leków przeciwzakrzepowych (przeciwzakrzepowych), inhibitorów agregacji płytek krwi, cymetydyny (hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego) i wydzielanie kwasu żołądkowego Leki wydłużające czas QT.

Stosowanie escitalopramu nie jest wskazane u pacjentek z nadwrażliwością na substancję czynną, u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, w okresie ciąży i karmienia piersią, w niestabilnej padaczce, jeśli występuje zwiększona skłonność do krwawień, jeśli jednocześnie przyjmują inhibitory MAO, jeśli występuje tendencja hipokaliemia, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT (choroba kanałów jonowych z patologicznie wydłużonym odstępem QT w krzywej prądów serca) i niewyrównana niewydolność serca.