Odparowanie

Plik Odparowanie jest częścią termoregulacji, która utrzymuje stałą temperaturę ciała zwierząt stałocieplnych. Proces parowania jest również znany jako proces parowania i jest wyzwalany obniżonym tonem współczulnym, gdy jest gorąco. Zwiększone parowanie to stan znany również jako nadmierna potliwość.

Co to jest parowanie?

Odparowanie odbywa się w ramach termoregulacji. Termoregulacją nazywamy wszystkie procesy, w których organizm ciepłokrwistego zwierzęcia utrzymuje stałą temperaturę ciała na poziomie zapewniającym idealną temperaturę roboczą dla procesów organizmu, takich jak krążenie krwi. Wymaga to stałej wymiany ciepła z otoczeniem.

Ta wymiana ciepła odbywa się za pośrednictwem różnych mechanizmów ciała. Oprócz parowania, konwekcja, przewodzenie i promieniowanie należą do mechanizmów wymiany ciepła w organizmie. Przewodnictwo to wymiana ciepła poprzez bezpośredni kontakt. Konwekcja to wymiana ciepła za pośrednictwem medium wymiany, takiego jak powietrze. Medycyna rozumie promieniowanie jako promieniowanie cieplne w postaci fal elektromagnetycznych, a parowanie to utrata ciepła w wyniku procesów parowania. Płyny zagęszcza się, usuwając z nich wodę za pomocą próżni.

Funkcja i zadanie

Poprzez parowanie utrzymuje się temperatura ciała człowieka pomimo wysokich temperatur otoczenia. Utrata ciepła poprzez parowanie powoduje schłodzenie organizmu. W przypadku przegrzania w wyniku wysokich temperatur otoczenia, ośrodek termoregulacji w podwzgórzu obniża napięcie współczulnego układu nerwowego. To obniżenie jest pierwszym krokiem w termoregulacji i wymaga stałej kontroli temperatury za pomocą termoreceptorów obwodowych i trzewnych.

Są to wolne zakończenia nerwowe wrażliwych neuronów znajdujących się w skórze i błonach śluzowych. Mierzą temperaturę zewnętrzną i wewnętrzną i przekazują swoje sygnały centralnie poprzez zbieżności neuronalne, które są sumowane w pierwszym neuronie i podróżują wzdłuż przewodu rdzeniowo-wzgórzowego. W ten sposób docierają do wzgórza i są przełączane do drugiego neuronu.

Drugi neuron kończy się włóknami projekcyjnymi w obszarze podwzgórza. Podwzgórze, jako centralne centrum kontroli temperatury ciała, otrzymuje ciągłe informacje. Korzystając z danych dotyczących temperatury, porównuje je i, jeśli to konieczne, reaguje na nie procesami regulacyjnymi, aby utrzymać stałą temperaturę ciała.

Ciepło powoduje, że podwzgórze obniża napięcie współczulnego układu nerwowego. To obniżenie tonu wyzwala reakcje regulacyjne. Jedną z odpowiedzi na tonalnie zmniejszającą się zmianę jest rozszerzenie naczyń obwodowych. Drugim mechanizmem reakcji jest zwiększone wydzielanie potu.

Rozszerzenie naczyń obwodowych odpowiada poszerzeniu naczyń w obwodowych naczyniach krwionośnych. Powoduje to poprawę krążenia krwi w kończynach. Powierzchnia wymiany ciepła jest powiększona, a konwekcja może powodować większe straty ciepła. Wydzielanie potu odbywa się poprzez współczulnie cholinergiczne unerwione gruczoły potowe, znane również jako glandulae sudoriferae. Zwiększają swoją sekrecję, zwiększając ton współczujący. Parowanie potu powoduje powstanie tak zwanego zimna parowania, a skóra zostaje schłodzona. Ten proces odpowiada parowaniu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Zwiększone parowanie towarzyszy dużej liczbie obrazów klinicznych. Z reguły te obrazy kliniczne są związane z gorączką, którą organizm obniża poprzez parowanie. Jednak samo parowanie może również przybierać patologiczne proporcje. Wtedy nie pojawia się jako objaw choroby pierwotnej, ale sama jest chorobą pierwotną.

Jedną z najbardziej znanych chorób w tym kontekście jest nadmierna potliwość. Zjawisko to odpowiada genetycznej predyspozycji do obfitej potliwości, która najczęściej jest ograniczona lokalnie do określonego obszaru ciała. W szczególności ramiona, pachy, stopy lub dłonie są często dotknięte nadmierną potliwością. Zasadniczo jednak nadmierna potliwość może dotyczyć również całego organizmu. Zwykle przyczyną takiego zjawiska jest nadczynność miejscowych gruczołów potowych.

Często niejasne jest to, co stymuluje gruczoły potowe do nadmiernej aktywności. Stres i problemy psychologiczne mogą odgrywać równie dużą rolę w obrazie klinicznym, jak nadczynność tarczycy. Przede wszystkim stres i nadczynność psychiczna to błędne koło, ponieważ poty zwykle powodują, że osoby dotknięte chorobą odczuwają jeszcze większy stres, a tym samym mają negatywny wpływ na psychikę.

Dyshidrosis jest również dobrze znaną chorobą, która w najszerszym znaczeniu wiąże się z parowaniem. W tym stanie tworzą się małe, wypełnione płynem pęcherze, które powodują znaczne swędzenie. Dyshidrosis często towarzyszy nadmiernej potliwości, chociaż medycyna dotychczas nie była pewna co do tego związku.

Ponieważ różne leki wpływają również na termoregulację i parowanie, niektóre nadmierne pocenie się i dyshydrozy, które z nimi występują, są związane z lekami i dlatego nie można ich nazwać bezpośrednio chorobą, ale raczej efektem ubocznym.

Zmiana w podwzgórzu lub współczulnym układzie nerwowym może również powodować problemy z parowaniem. Takie zmiany mogą być na przykład guzami w tych obszarach mózgu. Choroby ośrodkowego układu nerwowego są również możliwymi przyczynami zmian w tych obszarach mózgu. Jeśli napięcie współczulnego układu nerwowego utrzymuje się trwale na niskim poziomie, na przykład z powodu rozregulowania, może dojść do nadmiernego pocenia się pomimo niskich temperatur. Konsekwencje takiego zjawiska są wielorakie i utrudniają organizmowi utrzymanie temperatury ciała. Zjawisko to może więc mieć negatywny wpływ na wszystkie procesy zachodzące w organizmie zależne od temperatury.