Fluoroapatyt

Fluoroapatyt występuje naturalnie w postaci kryształów. W organizmie ludzkim występuje głównie w zębach i kościach.

Nieorganiczny, krystaliczny związek sprawia, że ​​szkliwo zębów jest bardziej odporne na kwasy, a tym samym może zapobiegać rozwojowi próchnicy. Jeśli w kościach jest wystarczająco dużo fluorapatytu, ryzyko rozwoju osteoporozy w starszym wieku jest mniejsze.

Co to jest fluoroapatyt?

Naturalnie występujący fluoroapatyt to minerał należący do klasy fosforanów, arsenianów i wanadanów (bezwodne fosforany z obcymi anionami). Jeśli potraktujesz go światłem UV lub podgrzejesz, zacznie świecić. Jest również rozpuszczalny w kwasie azotowym i solnym.

Wzór cząsteczkowy fluoroapatytu to Ca5 (PO4) 3F. W organizmie ludzkim znajduje się w osteoklastach kości oraz w zębinie i szkliwie. Im wyższa zawartość fluorapatytu, tym szkliwo jest odporniejsze na kwasy. Z drugiej strony fluorapatyt jest bardziej odporny niż hydroksyapatyt, który znajduje się również w szkliwie zębów. Właściwość ta znajduje zastosowanie w profilaktyce próchnicy. Około 90 procent fluoru w ludzkim ciele znajduje się w kościach. Około 2,5% z tego to fluoroapatyt.

$config[ads_text1] not found

Funkcja, efekt i zadania

Fluorapatyt sprawia, że ​​szkliwo zębów jest bardziej odporne na kwasy. Tworzą je bakterie lub są spożywane z codziennym pożywieniem. Szkodliwe związki uwalniają minerały ze szkliwa zębów, a czasem nawet z zębiny pod spodem, powodując powstawanie dziur (próchnicy).

Tworzenie fluorapatytu przy pomocy fluoryzacji zębów może skutecznie zapobiegać próchnicy. W przypadku istniejącej próchnicy remineralizuje zniszczone zęby. Ponieważ dzienne spożycie nie zawiera wystarczającej ilości fluoru - eksperci szacują zawartość fluoru w niej na 0,2 do 0,5 mg - użytkownik powinien codziennie przyjmować więcej fluoru, jeśli chce zapobiec próchnicy zębów. Do tego celu nadaje się codzienne stosowanie pasty do zębów z fluorem i płynu do płukania ust. Raz w tygodniu powinien nałożyć żel do zębów zawierający fluor. Leczenie szkliwa lakierem zawierającym fluor odbywa się wyłącznie w gabinecie stomatologicznym. Ważne jest, aby użytkownik nie przekraczał maksymalnej dawki dobowej. Wynosi 0,05 mg na kilogram masy ciała dziennie (dorośli) i 0,1 mg / kg masy ciała dziennie dla dzieci.

Niemieckie Towarzystwo Stomatologii, Jamy ustnej i Szczękowo-Twarzowej (DGZMK) zaleca, aby małe dzieci myć zęby niewielką ilością pasty dla dzieci raz dziennie po wyrznięciu się zębów. Ma niższą zawartość fluoru niż pasta dla dorosłych. Od 2 roku życia zęby szczotkować nią dwa razy dziennie. Od momentu wejścia do szkoły dziecko może używać zwykłej pasty do zębów z fluorem. Dodatkowe użycie żeli, roztworów i lakierów fluorkowych jest konieczne tylko w przypadku zwiększonego ryzyka próchnicy.

Tabletki z fluorem należy podawać tylko starszym dzieciom, a następnie tylko do ssania.Z najnowszych badań wynika, że ​​pasty do zębów zawierające hydroksyl są jeszcze skuteczniejsze niż pasty z fluorem: fluor tworzy tylko fluorapatyt na powierzchni zęba, a hydroksyapatyt remineralizuje dno ubytków.

Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości

Fluorapatyt powstaje, gdy szkliwo zębów jest traktowane substancjami zawierającymi fluor. Dostarczone jony fluoru zastępują grupę OH hydroksyapatytu. Najbardziej odpornym minerałem występującym w szkliwie zębów jest fluorapatyt.

Tworzy niezwykle cienką warstwę ochronną na powierzchni zębów, ale musi być codziennie odbudowywana na całe życie, aby móc wystarczająco chronić ząb. Ponieważ fluorapatyt jest wytwarzany wyłącznie w wyniku zewnętrznego leczenia zęba środkami zawierającymi fluor (fluoryzacja), dentyści zalecają codzienne miejscowe stosowanie tej substancji. Można to zrobić na przykład poprzez ssanie tabletek z fluorem i stosowanie pasty do zębów zawierającej fluor.

Choroby i zaburzenia

Dopóki nie zostanie przekroczona maksymalna dawka dobowa przy stosowaniu środków zawierających fluor, nie ma zagrożenia dla zdrowia użytkownika. Tylko przy stosowaniu miejscowym ryzyko przypadkowego przedawkowania jest mniejsze niż przy stosowaniu ogólnoustrojowym (połknięcie preparatu).

Nadmierne dawki fluoru mogą prowadzić do fluorozy zębów (nadmiernego zwapnienia szkliwa zębów) u dzieci. Można ją łatwo rozpoznać po trwałych, brązowawych przebarwieniach na zębach. Fluoroza zębów jest nieszkodliwa, ale ze względu na jej brzydki wygląd może być psychologicznym obciążeniem dla dzieci. Ponadto należy traktować jako wskazówkę, że reszta ciała mogła zostać uszkodzona przez nadmierne spożycie fluoru. Ponieważ związki fluoru są lekko toksyczne, mogą wystąpić nieodwracalne uszkodzenia, szczególnie w przypadku długotrwałego przedawkowania. Na przykład nadmiernie wysokie stężenia u dzieci mogą osłabić ich zdolności poznawcze. Może również spowodować trwałe uszkodzenie nerek, gruczołów, mózgu i kości.

W przypadku fluorozy kości są tak twarde, że stają się kruche nawet przy niewielkich urazach. Dodatkowo usztywnia się kręgosłup, kości i stawy. Nadmierne dawki fluoru mogą prowadzić do uszkodzenia tarczycy i nerwów, obniżonej płodności u mężczyzn, cukrzycy typu 2 i zwężenia naczyń (potwierdzone w doświadczeniach na zwierzętach). W przypadku ostrego zatrucia fluorem należy niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza, gdyż substancja ta tworzy w żołądku silnie toksyczny fluorowodór. Atakuje żołądek i wyściółkę jelit.

Objawami takiego zatrucia są bóle brzucha, nudności i wymioty. Systemowe dostarczanie fluoru w postaci soli kuchennej zawierającej fluor i żywności zawierającej fluor powoduje twardość substancji kostnej (profilaktyka osteoporozy). Fluorek jest wchłaniany w jelicie cienkim i wchłaniany do krwiobiegu.