Plik Wirus TBE jest przyczyną wczesnego letniego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (KZM). Kleszcz jest uważany za głównego nosiciela choroby grypopodobnej. Kurs jest bardzo zmienny. W najgorszym przypadku mogą wystąpić poważne komplikacje, a nawet długotrwałe uszkodzenie układu nerwowego.
Co to jest wirus TBE?
KZM (wczesne letnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) jest jedną z chorób zakaźnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia w Niemczech. Wirus, który ją wywołuje, pochodzi z rodziny Flaviviridae. Jego struktura składa się z pojedynczej otoczonej nici RNA. Istnieją trzy podgatunki TBE: podtyp dalekowschodni, podtyp zachodni i podtyp syberyjski.
Jako naturalny gospodarz pośredni, wirus wykorzystuje owady do przenoszenia się na żywiciela ostatecznego. Kleszcze przenoszą wirusa KZM na ludzi głównie poprzez zanieczyszczoną ślinę podczas posiłku z krwią. Wirus KZM jest ściśle powiązany z przyczyną dengi i żółtej febry.
W samych Niemczech ludzie chorują co roku w trzycyfrowym przedziale. Ze względu na niezwykle zmienny zakres skutków zdrowotnych nie wszystkie przypadki są rejestrowane. Na początku objawy są również bardzo niespecyficzne. Często jednak choroba nie występuje, mimo dostania się patogenu do krwiobiegu.
Okres inkubacji trwa od około jednego do trzech tygodni, aż do pojawienia się pierwszych objawów choroby. Ze względu na różnicę czasu i niespecyficzne objawy istnieje ryzyko pomylenia z typową letnią grypą. Często kontakt wirusa z układem odpornościowym pozostaje całkowicie niezauważony.
Głównym nosicielem jest kleszcz zwany kleszczem pospolitym (Ixodes ricinus). Wśród żywicieli pośrednich jest wiele gatunków, które również są nosicielami patogenu. Czasami zakażone są przedstawiciele gatunku kleszcza skórzastego (Argas i Ornithodorus).
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Pierwszy zaobserwowany przypadek KZM pochodzi z 1931 roku. Pracownicy leśni w Neunkirchen w Kraju Saary zachorowali na objawy paraliżu po ukąszeniu przez kleszcza. Wirus TBE został po raz pierwszy wyizolowany i skatalogowany w 1949 roku.
Głównymi składnikami ochronnej otoczki wirusa są białka otoczki - białko E, rdzeniowe białko C i białko błonowe. Podtyp dalekowschodni jest nadal uważany za najbardziej niebezpiecznego przedstawiciela wirusa KZM. Śmiertelność w tym wariancie wynosi 20 procent. Jej obszar dystrybucji rozciąga się od Rosji po Chiny, Koreę i Japonię.
W Europie dominuje mniej niebezpieczny podtyp zachodni, z mniejszą liczbą ofiar śmiertelnych wśród zarażonych zaledwie o 2 procent. Ukąszenie przez kleszcza w obszarach ryzyka nie jest równoznaczne z zakażeniem. Szacunki obliczono przy współczynniku infekcji 1: 150. Tylko 30 procent osób dotkniętych chorobą cierpi z powodu udanej infekcji patogenem. Większość z nich to mężczyźni. Tylko co trzecia ofiara to kobieta. Tendencję tę można również zaobserwować w przypadku zgonów. Ogólnie rzecz biorąc, płeć męska jest wyraźnie na czele z 75 procentami. U osób starszych w wieku powyżej 50 lat można zaobserwować kumulację dłuższych i poważniejszych chorób.
W Niemczech istnieje zwiększone ryzyko infekcji w południowych krajach związkowych. Według Instytutu Roberta Kocha Bawaria, Badenia-Wirtembergia oraz południowe części Hesji i Nadrenii-Palatynatu są uważane za obszary zagrożone. Tutaj prawdopodobieństwo infekcji KZM jest wymiernie powyżej średniej.
Ogólnie rzecz biorąc, rozprzestrzenianie się patogenu w populacjach kleszczy obejmuje duże obszary Europy, z koncentracją na obszarach środkowych i wschodnich. Pasożyty czają się w trawie i krzewach wiosną i wczesnym latem. Obszary leśne i prywatne ogrody oferują im liczne możliwości schronienia. Teoretycznie istnieje ryzyko infekcji wszędzie na zewnątrz. Aktywność rekreacyjna osób noszących krótkie ubrania stanowi zatem optymalny cel ataku kleszczy. Dlatego wskazane jest poszukiwanie kleszczy po pobycie w naturze i usuwanie ich za pomocą pęsety do kleszczy lub innych środków, jeśli to konieczne.
Jako wtórne źródło zakażenia, zakażone przetwory mleczne od chorych zwierząt stanowią zagrożenie. Spożycie surowych przetworów mlecznych prowadzi do choroby poprzez spożycie doustne, jeśli występuje wystarczająca liczba patogenów KZM. Pasteryzacja oznacza, że prawdopodobieństwo przeniesienia na terytorium Niemiec jest niezwykle niskie. Uderzająca jest endemiczna kumulacja przypadków na obszarach ryzyka w pobliżu rzek. Powód tego połączenia jest nadal niejasny.
Choroby i dolegliwości
Pomimo statystycznie niskiej szansy na zakażenie o poważnych konsekwencjach, wczesne letnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest poważną chorobą. Zakażeni obejmują szerokie spektrum objawów pod względem ciężkości i czasu trwania.
W pierwszym etapie główne cechy to zmęczenie, nudności oraz bóle głowy i ciała, którym towarzyszy gorączka. Początkowo charakterystyka jest podobna do zwykłej letniej grypy. W większości przypadków ta intensywność utrzymuje się, a choroba ustępuje później.
Kilka tygodni później może nastąpić drugi wybuch. Wchodząc w drugi etap, wpływa na centralny układ nerwowy. Typowe są podwyższona gorączka i silne bóle głowy. Jest też sztywny kark. Objawy te są często bezpośrednio związane z zapaleniem opon mózgowych (zapalenie opon mózgowych). W szczególnie ciężkich przypadkach ognisko zapalne rozprzestrzenia się na rdzeń kręgowy i mózg. Dotyczy to również korzeni nerwowych.
Konsekwencją są pierwsze oznaki niepowodzenia w obszarach czuciowych i motorycznych. Mogą wystąpić zaburzenia mowy i trudności w połykaniu. Paraliż poszczególnych części ciała i skutki psychologiczne występują w zależności od umiejscowienia infekcji w mózgu i rdzeniu kręgowym.
Śmiertelność w ciężkich przypadkach wynosi około 30 procent. Oznacza to, że ludzie w tej fazie choroby mają najgorsze szanse na wyleczenie. Całkowite wyleczenie wszystkich głównych objawów i skutków długoterminowych występuje u około jednego na pięciu długoterminowych pacjentów.
Prawie połowa wszystkich dotkniętych chorobą musi prowadzić życie z przewlekłymi następstwami KZM. Na pierwszym planie są uszkodzenia neurologiczne. W zależności od nasilenia objawy te objawiają się trudnościami w oddychaniu, drętwieniem i zaburzeniami równowagi. Mogą utrzymywać się paraliż i zaburzenia mowy. Czasami jednak wszystkie dolegliwości ustępują samoistnie.
.jpg)
