Odruch ścięgna rzepki

Z Odruch ścięgna rzepki odpowiada monosynaptycznemu odruchowi rzepki i jest wyzwalany przez ucisk na ścięgno rzepki. Mięśnie ud kurczą się w ramach mimowolnego autorefleksji, a dolna część nóg wystrzeliwuje w górę. Przesadny odruch rzepki to piramidalny znak orbity.

Co to jest odruch ścięgna rzepki?

Odruchy to mimowolne i zautomatyzowane reakcje ruchowe na określony bodziec. Z reguły pełnią funkcje ochronne lub wspomagają określone procesy motoryczne człowieka. Są albo obecne od urodzenia, albo nabyte poprzez doświadczenie życiowe.

Odruch ścięgna rzepki jest wrodzonym odruchem nogi. Ruch odruchowy jest jednym z autodruchów. W tym odruchu odbiór i odpowiedź na bodziec zachodzą w tym samym narządzie lub mięśniu.

Odruch ścięgna rzepki również będzie Odruch ścięgna podkolanowego, Zjawisko kolanalub Odruch rzepki nazywa. Oznaczenie jako Odruch rozciągania mięśnia czworogłowego jest również powszechne. Odruch jest połączony tylko przez pojedynczą synapsę i dlatego należy do odruchów monosynaptycznych.

Mimowolny ruch odruchowy wyzwalany jest przez uderzenie w tzw. Ścięgno rzepki w okolicy rzepki. To ścięgno jest ścięgnem przyczepowym mięśni uda. Uderzenie powoduje zatem skurcz mięśni prostowników uda (Musculus quadriceps femoris), co powoduje wyprostowanie stawu kolanowego i tym samym wyskoczenie dolnej części nogi w górę.

Nerw udowy pełni rolę mediatora w odpowiedzi odruchowej motorycznej. W ośrodkowym układzie nerwowym odruch jest połączony przez neurony ruchowe w segmencie L3 i neurony w sąsiednich segmentach L2 i L4.

Odruch rzepki jest jednym z najbardziej znanych odruchów w ludzkim ciele.

Funkcja i zadanie

Funkcja i zadanie odruchu rzepki są pierwotnie funkcjonalne i wspomagające. Połączenie umożliwia na przykład chodzenie w pozycji wyprostowanej na nierównej podłodze. Jeśli ścięgno rzepki jest stymulowane do rozciągania podczas podskakiwania, wchodzenia po schodach lub potykania się, to dzięki reakcji odruchowej prawe mięśnie napinają się i zapobiegają przewróceniu się osoby.

Bez odruchu ludzie straciliby równowagę i upadliby podczas wielu ruchów. Aby temu zapobiec, kluczowe znaczenie ma szybkość automatycznej odpowiedzi na bodziec.

Podobnie jak wszystkie odruchy ruchowe, odruch rzepki jest kontrolowany przez rdzeń kręgowy. To wzajemne połączenie gwarantuje szybką reakcję i zapewnia, że ​​odruch rzeczywiście spełnia swoje zadanie, a nie tylko jest wyzwalany po upadku.

Wrzeciona mięśniowe mięśnia czworogłowego postrzegają rozciąganie i przekazują je do rdzenia kręgowego jako informację receptorową. Informacje z receptorów rozciągania są przenoszone na motoryczne neurony odprowadzające w odcinku lędźwiowym poprzez synapsę.

Neurony odprowadzające przebiegają przez splot lędźwiowy i wraz z nerwem udowym wracają do mięśnia uda. Wyzwalany jest skurcz.

Ścięgno podkolanowe (mięsień biceps femoris) jest antagonistą mięśnia uda. Aby ten przeciwdziałający mięsień mięśni udowych nie był aktywowany w tym samym czasie, uruchamia się mechanizm hamujący: potencjał czynnościowy prostowników nóg tłumi potencjał ścięgien.

Ten mechanizm hamowania wynika z rozgałęzienia aksonu, który kieruje informacje o bodźcu do rdzenia kręgowego. Ten akson ma tak zwaną dywergencję. Jedna jej gałąź biegnie do neuronów ruchowych, które unerwiają mięśnie prostowników. Druga gałąź do hamujących neuronów prostownika nogi przebiega przez inną synapsę.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

W badaniu odruchu szczególnie ważny jest odruch rzepki. Lekarz woli wywołać odruch monosynaptyczny u siedzącego pacjenta. Pacjent luźno krzyżuje jedną nogę nad drugą. Egzaminator często podnosi również nogę w zagłębieniu kolana. W ścięgno rzepki poniżej rzepki lekarz mocno uderza młotkiem odruchowym. W przypadku żywej reakcji odruchowej wystarczy niewielki nacisk na palce umieszczone na górnej krawędzi ścięgna, aby ją wyzwolić.

Lekarz powtarza spust w odstępach dwusekundowych. Następnie druga noga jest również sprawdzana pod kątem odruchu. Wyniki są następnie interpretowane. Jeśli odruch ustąpił, prawdopodobnie występuje przepuklina krążka lędźwiowego w odcinku L3. Opcją jest również uszkodzenie nerwów obwodowych. Jeśli odruch jest tylko osłabiony, najbardziej prawdopodobną diagnozą jest neuropatia.

Zwiększony odruch lub nawet poszerzona strefa odruchu jest interpretowana jako tak zwany piramidalny znak ścieżki. Podobnie jak wszystkie inne oznaki trajektorii piramidalnej, zjawisko to wskazuje na uszkodzenie neuronów ruchowych w ośrodkowym układzie nerwowym w układzie piramidalnym. Takie uszkodzenie zwykle objawia się osłabieniem mięśni, niestabilnością chodu i paraliżem lub spastycznością.

Przyczyną uszkodzenia mogą być na przykład objawy zapalne stwardnienia rozsianego lub objawy zwyrodnieniowe w kontekście ALS. Szczególnie ALS atakuje ruchowy układ nerwowy.

Oprócz wzmożonego odruchu rzepki, wśród trajektorii piramidalnych znajduje się również szereg patologicznych odruchów stóp. Ta grupa odruchowa jest również znana jako grupa Babińskiego i obejmuje odruchy, takie jak odruch Babińskiego i Chaddocka.

Test odruchów neurologicznych i badanie odruchów patologicznych stosuje się przede wszystkim do diagnostyki różnicowej i lokalizacji zmian nerwowych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Na przykład odruch rzepki zwykle pozostaje niezmieniony u pacjentów po udarze. Zwykle ma to miejsce, nawet jeśli występują oznaki paraliżu.