Terapia prądem stymulującym

Plik Terapia prądem stymulującym jest alternatywną metodą od elektroterapii lub elektromedycyny. Naturalne przewodnictwo organizmu człowieka służy do stymulacji osłabionych mięśni lub nerwów prądem elektrycznym.

Co to jest terapia elektrostymulacją?

Przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS) jest metodą elektrostymulacji elektromedycznej. Celem tej terapii jest takie oddziaływanie na drogi nerwowe, które są wykorzystywane do przewodzenia bólu, w taki sposób, aby ograniczyć lub zapobiec przenoszeniu bólu do mózgu. Kliknij, aby powiększyć.

Tak jak Terapia prądem stymulującym jest formą zabiegu elektrycznego, w którym prądy udarowe (prąd stały lub prąd przemienny o niskiej częstotliwości) są stosowane terapeutycznie z wolno rosnącym natężeniem.

Przy pomocy terapii elektrostymulacją, w szczególności osłabione mięśnie są pobudzane przez słabą stymulację elektryczną (1 do 1000 Hz) do skurczu (skurczu). Zabieg stosowany jest również przy stwardnieniu mięśni, stanach bólowych i zaburzeniach krążenia. Szczególną formą terapii elektrostymulacją jest przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS), która jest stosowana w szczególności przy nerwobólach (bolesne stany w okolicy wrażliwych nerwów) i bólach nowotworowych.

Ponadto bardzo powszechną formą terapii elektrostymulacyjnej jest rozrusznik serca, dzięki któremu mięsień sercowy (mięsień sercowy) jest w sposób ciągły i specyficznie stymulowany impulsami elektrostymulacji, a jego funkcjonalność jest gwarantowana.

Funkcja, efekt i cele

Plik Terapia prądem stymulującym Zwykle stosowany przy osłabieniu mięśni, zaniku tkanki i / lub mięśni (utrata mięśni lub tkanki), zaburzeniach krążenia, nerwobólach, rwie kulszowej (podrażnienie nerwu kulszowego), artrozie, zapaleniu ścięgien, nietrzymaniu moczu i objawach bólu pourazowego.

Jak każda forma elektroterapii, terapia prądem stymulującym wykorzystuje podstawowe przewodnictwo organizmu ludzkiego, które zapewnia w szczególności krew, mocz, limfa i płyn mózgowy oraz narządy i mięśnie. Bodźce elektryczne mają na celu wywołanie reakcji nerwowych, które oprócz pobudzenia mięśni mogą przyczynić się również do zmniejszenia bólu (działanie przeciwbólowe) oraz polepszenia krążenia krwi (efekt przekrwienia).

W kontekście terapii prądem stymulującym stosuje się prądy progowe w sekwencjach impulsów o modulowanej amplitudzie. Specyficzna siła prądu, czas trwania impulsu i częstotliwość są wybierane w zależności od indywidualnej choroby i stadium choroby. Leczony mięsień jest tutaj pośrednio stymulowany do aktywności skurczowej za pośrednictwem elektrod przymocowanych do skóry osoby zainteresowanej poprzez elektryczną stymulację nerwów ruchowych zaopatrujących mięsień, w ten sposób, że imitowane jest naturalne unerwienie nerwu.

Prądy tetanizujące (także prądy faradyczne lub faradyzacja) w impulsach szeregowych (krótkie, następujące po sobie impulsy) wywołują skurcze mięśni, które trwają tak długo, jak płynie prąd. Występują między innymi prądy faradowe lub tetanizujące Stosowany przy atrofii bezczynności (zanik mięśni spowodowany brakiem wysiłku), przewlekłych zaparciach nawykowych, jako element elektrogimnastyki mięśni łydek w celu uniknięcia niedrożności naczyń krwionośnych, hipalgezji (zmniejszonej wrażliwości na ból) i hipestezji (zmniejszonej wrażliwości na dotyk).

Dzięki impulsom diadynamicznym (prądy przemienne o różnych częstotliwościach przy jednoczesnym zastosowaniu prądów galwanicznych) uzyskuje się działanie przeciwbólowe w dolegliwościach bólowych, chorobach reumatycznych lub ostrych dolegliwościach pourazowych. Przyjmuje się, że prądy o niskiej częstotliwości modyfikują środowisko jonowe na błonach w taki sposób, że wpływa na przewodnictwo bodźców w nerwach czuciowych i odpowiednio uzyskuje efekt przeciwbólowy.

Prądy stymulacyjne pobudzają również naczynioruchowe (wpływając na ruch naczyń krwionośnych) wegetatywne włókna nerwowe. W leczonym obszarze można wywołać rozszerzenie naczyń krwionośnych, a tym samym efekt przekrwienia. Ponadto mięśnie napięte odruchowo (unieruchomione bólem) mogą zostać zdetonowane (rozluźnione) przez bezpośrednie prądy stymulacyjne.

Wpływ terapii elektrostymulacyjnej na zwiększenie siły i wytrzymałości mięśni w kontekście treningu budującego mięśnie jest kontrowersyjny, ale nie został jeszcze jednoznacznie potwierdzony badaniami naukowymi.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciwbólowe

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

W przypadku niewłaściwego lub nieodpowiedniego użytkowania Terapia prądem stymulującym może spowodować poważne uszkodzenia. Zbyt duża dawka może spowodować uszkodzenie leczonych obszarów skóry, a także zaburzenia krążenia i wrażliwości (nieprawidłowe odczucia).

Terapia prądem stymulującym jest również przeciwwskazana w ciąży, ponieważ zabieg może spowodować wady rozwojowe dziecka lub płodu podczas ciąży. Przeciwwskazanie należy również postawić, jeśli osoba poddawana leczeniu ma rozrusznik serca, ponieważ użycie prądów stymulacyjnych może negatywnie wpłynąć na działanie rozrusznika. W przypadku chorób zapalnych, zakrzepicy, otwartych obszarów skóry, metali w organizmie leczonej osoby (implanty metalowe, protezy) i / lub wyraźnych zaburzeń krążenia tętniczego (w tym miażdżycy), należy również wykluczyć stosowanie terapii elektrostymulacyjnej.

Ponadto osoby noszące pompę insulinową, mające zaburzenia rytmu serca, choroby przebiegające z gorączką, zwiększoną skłonność do krwawień lub nowotwory złośliwe powinny zachować szczególną ostrożność podczas stosowania stymulacji elektrycznej. Terapia prądem stymulującym nie jest również wskazana dla osób, które mają patologiczny lęk przed prądem elektrycznym.