Zwoj skrzydłowo-podniebienny

Na Zwoj skrzydłowo-podniebienny jest to zwoj przywspółczulny. Znajduje się u podstawy czaszki na dole skrzydłowo-podniebiennym.

Co to jest zwoj skrzydłowo-podniebienny?

W medycynie nazywany jest również zwojem skrzydłowo-podniebiennym Zwoj klinowo-podniebienny lub Zwój podniebienny wyznaczony. Oznacza to zwoj przywspółczulny. Znajduje się w pobliżu kości podniebiennej (os palatinum) w dole podniebiennym kości skokowej (fossa pterygopalatina) i znajduje się przed wyrostkiem pterygoideus osis sphenoidalis (wyrostek zębodołowy klinowy).

Zwój to nagromadzenie ciał komórek nerwowych należących do obwodowego układu nerwowego. Ponieważ zwoje mają głównie guzkowe zgrubienia, są również znane jako węzły nerwowe. Funkcje zwoju skrzydłowo-podniebiennego obejmują przełączanie włókien przywspółczulnych (wydzielniczych) podniebienia, gardła, gruczołów nosowych i łzowych. To samo dotyczy naczyń mózgu i twarzy.

Anatomia i budowa

Z anatomicznego punktu widzenia zwoj skrzydłowo-podniebienny zlokalizowany jest w pobliżu otworu klinowo-podniebiennego, nerwu szczękowego (nerw szczękowy) i tętnicy szczękowej (tętnicy szczękowej). Węzeł nerwowy przecinają włókna współczulne, przywspółczulne i wrażliwe.

Wzajemne połączenie w obrębie zwoju zachodzi tylko we włóknach przywspółczulnych. Służy tylko jako stacja tranzytowa dla innych włókien. Włókna przywspółczulne są częścią komórek nerwowych jądra ślizgowego wyższego. W zwoju kolankowatym oddziela się od nerwu twarzowego (nerw twarzowy). Wraz z nervus canalis pterygoidei i nervus petrosus major (duży nerw kości skroniowej) biegną w kierunku zwoju skrzydłowo-podniebiennego. Tam jest połączony z neuronem postganglionowym.

Włókna kierowane są głównie przez gałęzie nerwu twarzowego do ich następnych organów. Docierają do błony śluzowej nosa przez rami nasales posteriores superiores w tylnej części jamy nosowej, przez oczodoły do ​​błony śluzowej zatok klinowych (sinus sphenoidales) i komórek sitowia i ramienia gardła do błony śluzowej gardła. Innymi narządami docelowymi włókien są błona śluzowa nosa i podniebienia, do której docierają przez nerw podniebienny, błona śluzowa przedniego podniebienia nerwem nosowo-podniebiennym, podniebienie miękkie nerwem podniebiennym i gruczoł łzowy (glandula lacrimalis) przez nerw łzowy i Nerw jarzmowy.

Wrażliwe włókna z nerwu szczękowego są dostarczane do zwoju skrzydłowo-podniebiennego przez zwoje rami. Biegną przez węzeł nerwowy bez połączenia i mają doprowadzające z błony śluzowej gardła, nosa i podniebienia. Docierają również do zwoju skrzydłowo-podniebiennego przez zwojowe rami.

Włókna współczulne postganglionowe zwoju skrzydłowo-podniebiennego pochodzą z górnego zwoju szyjnego (ganglion cervicale superius). Docierają do węzła nerwowego przez splot szyjny wewnętrzny, nerw skaliste głęboki i nerw kanałowy skrzydłowy. Robiąc to, biegną przez zwoj w kierunku gruczołu łzowego.

Funkcja i zadania

Zadaniem zwoju skrzydłowo-podniebiennego jest zamiana włókien przywspółczulnych na naczynia mózgowe i twarzowe oraz gruczoły nosowe, gardłowe, podniebienne i łzowe.

Gałęzie wychodzące ze zwoju podniebiennego prowadzą do oczodołu (oczodołu), jamy nosowej, gardła i podniebienia. Rami orbitales, rami nasalis posteriores medialis, rami nasalis posteriores laterales, nerw gardłowy i nerw podniebienny zapewniają unerwienie błony śluzowej kanału nosowego średniego i górnego ujścia nosa, górnych odcinków przegrody nosowej (przegrody nosowej) i gardła ), trąbka Eustachiusza (trąbka uszna) i błona śluzowa przedniego podniebienia.

Ważne są również nerwy podniebienne (nervi palatini), które zaopatrują błonę śluzową podniebienia, migdałki podniebienne, dziąsła szczękowe, zatokę szczękową (sinus maxillaris) i ujście nasi dolne. W zwoju skrzydłowo-podniebiennym włókna przywspółczulne przełączają się na drugi neuron. Ten proces pozwala na unerwienie wydzielnicze gruczołów podniebienia i nosa.

Choroby

Neuralgia szlamowa, zwana również zespołem klinowo-podniebiennym, jest jedną z możliwych chorób zwoju skrzydłowo-podniebiennego. Neuralgia jest uważana za model używany do wyjaśniania bólu nerwu twarzowego. Osoby dotknięte chorobą odczuwają ból twarzy trwający maksymalnie 20 minut, co może być również związane z napadami kichania.

Neuralgia twarzy obejmuje części górnej szczęki, podniebienia i wewnętrznego kącika powieki, w tym nasadę nosa i gałkę oczną. Czasami ból promieniuje na szyję lub ramię. W niektórych przypadkach możliwy jest nawet jednostronny paraliż podniebienia miękkiego.

Neuralgia Sludera została nazwana na cześć amerykańskiego lekarza uszu, nosa i gardła Greenfielda Sludera (1865-1928), który zaprezentował model w 1908 roku. Laryngolog leczył również chorobę wstrzykując alkohol do zwoju skrzydłowo-podniebiennego. Obecnie neuralgia osadowa jest uważana za formę klasterowego bólu głowy. Sluder uznał, że przy niektórych nerwobólach twarzy występuje odruchowe podrażnienie włókien nerwu twarzowego nerwu trójdzielnego (Nervus trigeminus). Jednak model wyjaśniający jest obecnie kontrowersyjny wśród lekarzy. Jednak leczenie nadal prowadzi się stosując miejscowe środki znieczulające na błonę śluzową nosa.

W leczeniu migreny ważną rolę odgrywa również zwój skrzydłowo-podniebienny. Aby leczyć ból głowy, do zwoju nerwu skokowego wprowadza się przez rurkę nosową środek znieczulający, taki jak lidokaina. Lekarze od dawna podejrzewali, że węzeł nerwowy przyczynia się do rozwoju migreny. Badania wykazały pozytywne efekty tej metody leczenia, które doprowadziły do ​​zauważalnego zmniejszenia bólu. Około 88 procent wszystkich leczonych pacjentów wymagało mniej środków przeciwbólowych po leczeniu zwoju skrzydłowo-podniebiennego, ponieważ podawanie lidokainy powoduje resetowanie obwodu migrenowego.