Ciśnienie cieczy wodnistej

Z Ciśnienie cieczy wodnistej oka umożliwia bezobjawowe i optymalne widzenie. Jeśli coś zostanie zakłócone we wrażliwej interakcji, mogą wystąpić poważne zaburzenia widzenia.

Co to jest ciśnienie cieczy wodnistej?

Ciecz wodnista jest klarownym płynem zawierającym składniki odżywcze w przedniej i tylnej komorze oka. Ciecz wodnista ma podobny skład do surowicy krwi, ale zawiera mniej białka i nie zawiera bilirubiny. Około 98 procent składa się z wody, w której rozpuszczone są głównie aminokwasy, kwas askorbinowy, elektrolity, kwas mlekowy i immunoglobulina G. Istnieją również ślady nadtlenku wodoru.

Oko ludzkie produkuje dziennie od trzech do dziewięciu mililitrów cieczy wodnistej. Ta produkcja jest nieco zmniejszona w nocy. Dla porównania gałka oczna ma objętość około 6,5 mililitra.

Ciecz wodnista jest wytwarzana w sposób ciągły z kwasu węglowego krwi w ciele rzęskowym (ciele promieniującym) na środkowej skórze oka i jest stamtąd uwalniana do tylnej komory oka. Wreszcie, przez niewielką szczelinę między soczewką a tęczówką (tęczówką), dociera również do komory przedniej.

Większość cieczy wodnistej wraca do krwiobiegu przez żyły spojówki przez kąt komorowy i kanał Schlemma.

Funkcja i zadanie

W opisanym obwodzie ciecz wodnista dostarcza soczewce i najbardziej wewnętrznej warstwie rogówki składniki odżywcze. Ponadto dzięki zawartości immunologicznej i ciągłemu krążeniu ma za zadanie wypierać patogeny i toksyny z wnętrza oka.

Produkcja i późniejszy odpływ cieczy wodnistej są zawsze zrównoważone w normalnie funkcjonującym oku. W takim przypadku obie komory oczu są zawsze wypełnione cieczą wodnistą. To również stabilizuje kształt oka i krzywiznę rogówki.

Jednakże, gdy tylko odpływ zostanie zablokowany lub pojawi się więcej cieczy wodnistej niż może wypłynąć, ciśnienie wewnętrzne w komorach oka i ciele szklistym wzrasta. Ta przestrzeń między soczewką a siatkówką, wypełniona żelową substancją, obciąża głowę nerwu wzrokowego, gdy występuje zwiększone ciśnienie. To niezwykle delikatny i wrażliwy obszar oka. Z powodu zwiększonego ciśnienia wewnątrzgałkowego bardzo wrażliwe włókna nerwu wzrokowego mogą zostać ściśnięte.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jeśli włókna nerwu wzrokowego zaczną obumierać, powstaje jaskra (jaskra). Osoba dotknięta chorobą ma ograniczone pole widzenia. Ten proces jest powolny i początkowo nie jest zauważalny. Na początku jaskry ograniczenia dotyczą tylko krawędzi pola widzenia. Jeśli jednak obciążenie ciśnieniowe pozostaje duże, pole widzenia stopniowo się zawęża. Wreszcie ograniczenia dotyczą środka pola widzenia, przy normalnym braku bólu.

Na przykład nieleczona jaskra może prowadzić do utraty wzroku. Szacuje się, że każdego roku w Niemczech około 2000 osób traci wzrok z powodu jaskry.

Zdecydowanie zaleca się terminową konsultację z okulistą w celu skutecznego leczenia pojawiającej się jaskry. Za pomocą prostych środków zmierzy ciśnienie wewnątrzgałkowe, aby określić zakres możliwej jaskry.

Nieszkodliwe ciśnienie wewnątrzgałkowe porusza się, w zależności od wieku, w zakresie od 10 do 30 mmHg (milimetr słupka rtęci, wcześniej Torr). Zgodnie z definicją mmHg to ciśnienie statyczne wywierane przez kolumnę rtęci o wysokości jednego milimetra. U zdrowego dorosłego w średnim wieku ciśnienie wewnątrzgałkowe wynosi około 21 mmHg. U osób starszych wewnętrzne ciśnienie w oku często nieznacznie wzrasta.

W przypadku ciężkiej jaskry ciśnienie może dochodzić nawet do 70 mmHg. Temu poważnemu zdarzeniu towarzyszą bóle głowy i oczu oraz często nudności i wymioty. Pacjent nagle staje się bardzo wrażliwy na światło, a chore oko jest bardzo sztywne.

W takiej sytuacji konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna. Przez pewien czas oko może wytrzymać nieznacznie zwiększone ciśnienie. Z medycznego punktu widzenia ta właściwość nazywa się tolerancją napięcia. Jeśli jednak ciśnienie znacznie wzrosło w dłuższym okresie, istnieje ryzyko trwałego uszkodzenia aparatu wzroku.

W związku z tym wartość ciśnienia cieczy wodnistej może być również zbyt niska przy zmniejszonym tworzeniu się cieczy wodnistej. Niebezpieczeństwo polega na tym, że grozi odwarstwieniem siatkówki, co może prowadzić do ślepoty. Ponieważ tylko ciśnienie wewnątrzgałkowe jest w odpowiednim zakresie, może naprawić siatkówkę w zamierzonej pozycji.

Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe zostanie wykryte w odpowiednim czasie, można je najpierw obniżyć specjalnymi kroplami do oczu lub innymi lekami, które zmniejszają tworzenie się cieczy wodnistej.

W celu poprawy trudnego drenażu cieczy wodnistej, przede wszystkim u osób starszych, często wystarczy niewielki zabieg chirurgiczny, aby przeciąć tzw. Siateczkę beleczkową w kącie komory. Z czasem może stać się sztywny, blokując odpływ cieczy wodnistej.

Tak zwana trabekulektomia to poważny zabieg. Spojówkę rozcina się na dużym obszarze i tworzy się sztuczny drenaż cieczy wodnistej. Jednak ta operacja wymaga bardzo złożonego leczenia uzupełniającego.

Zabiegi takie jak laserowe leczenie kąta komory czy obliteracja ciała rzęskowego są możliwe tylko u pacjentów z bardzo zaawansowaną chorobą.