Keratynocyty

Keratynocyty to komórki tworzące rogi, które stanowią większość wszystkich komórek naskórka (naskórka) w ponad 90%.

Namnażają się na warstwie podstawnej naskórka i migrują z warstwy podstawnej na powierzchnię skóry w ciągu około 28 dni życia przy ciągłej produkcji keratyny. Dzięki wzajemnemu zazębianiu się, nadają skórze jędrność i tworzą tarczę ochronną przed wpływami zewnętrznymi.

Co to są keratynocyty?

Nazwa keratynocytów pochodzi od ich zdolności do produkcji keratyny lub substancji rogowej. Powstają w sposób ciągły z podstawowych komórek macierzystych, które znajdują się w najniższej warstwie naskórka, warstwie podstawnej.

Podczas gdy są powoli wypychane w kierunku powierzchni skóry przez kolejne komórki w ciągu ich około miesiąca życia, nadal wytwarzają keratynę, zwaną również substancją zrogowaciałą, i przechodzą przez zaprogramowaną śmierć komórki poprzez rozpuszczenie ich jądra. Jeszcze zanim dotrą do powierzchni skóry, tworzą przedłużenia komórkowe, tzw. Desmosomy, z którymi się zazębiają i tworzą w ten sposób tarczę ochronną, która nadaje skórze jędrność i chroni ją przed wnikaniem wody, chemikaliów, patologicznych zarazków i promieni UV.

Dopóki nie dotrą do powierzchni skóry, keratynocyty ulegają ciągłym zmianom kształtu i zawartości komórek. Tuż przed trwającym normalnym procesem złuszczania komórka całkowicie traci swoją strukturę i błonę komórkową. Rozwinął się z keratynocytów do kukurydzy, do komórek rogowych. Keratynocyty pełnią nie tylko bierną rolę jako bariera ochronna, ale biorą udział w procesach zapalnych, aktywnej obronie przed zarazkami oraz w procesie gojenia się ran, a tym samym stanowią część aktywnego układu odpornościowego.

Anatomia i budowa

Keratynocyty ulegają ciągłym zmianom kształtu i zawartości komórek w trakcie ich stosunkowo krótkiego istnienia. Zaraz po ich utworzeniu z mitotycznych podziałów komórek macierzystych naskórka w warstwie podstawnej naskórka zaczynają różnicować się w keratynocyty.

Są w pełni wyposażone w jądro, cytoplazmę, zamknięte organelle komórkowe i pęcherzyki oraz mają kształt cylindryczny.W warstwie ziarnistej (stratum granulosum) leżącej bezpośrednio nad warstwą podstawną i kolczastą zachodzi proces keratynizacji i rozpuszczanie jądra komórkowego. Pęcherzyki, które zawierają pewne proteazy, opróżniają swoją zawartość do cytoplazmy, tak że jądro i inna zawartość komórki jest rozpuszczana i metabolizowana. To de facto zaprogramowane samobójstwo celi.

Komórki coraz bardziej się spłaszczają, a wnętrze komórek stopniowo wypełnia się kulkami keratynowymi, czyli ziarnkami keratyny. Zanim keratynocyty dotrą do najbardziej zewnętrznej warstwy, warstwy rogowej naskórka i warstwy rozłącznej, przechodzą przez błyszczącą warstwę, warstwę lucidum, która w zależności od regionu ciała jest silnie lub tylko nieznacznie zaznaczona. Jest to cienka warstwa graniczna, która została wzbogacona specjalnymi granulkami protein keratohialinowych, które mają półpłynną konsystencję i chronią skórę przed intruzami i wysychaniem.

Funkcja i zadania

Zadania i funkcje keratynocytów można podzielić na funkcje mechaniczno-fizyczne i biologiczno-immunologiczne. W górnej warstwie skóry, warstwie rogowej, słusznie nazwano keratynocyty. Nie mogą już reagować na substancje przekaźnikowe, ponieważ straciły jądro komórkowe, a także mnóstwo organelli w drodze z.

Przed ich złuszczeniem i „uwolnieniem” do środowiska, głównym zadaniem keratynocytów jest wytworzenie mechanicznej odporności na rozdarcie skóry, co jest dobrze osiągane poprzez zblokowanie komórek. Ponadto keratynocyty zapobiegają przedostawaniu się wody lub innych płynów lub wnikaniu substancji stałych w postaci kurzu lub zarazków chorobotwórczych. Z drugiej strony zapobiegają również ucieczce płynu tkankowego lub niekontrolowanemu wysychaniu ciała z powodu różnych ciśnień pary między ciałem a otaczającym powietrzem. We wczesnych stadiach, kiedy keratynocyty nadal mają nienaruszoną cytoplazmę, są częścią aktywnej odpowiedzi immunologicznej.

Są w stanie wytwarzać cytokiny, takie jak interleukiny i chemokiny. W szczególności, uwalniając TNF-alfa (czynnik martwicy nowotworu) i IL-1, keratynocyty aktywnie uczestniczą w odpowiedzi immunologicznej i procesach zapalnych. Wspomagają głównie pracę innych komórek układu odpornościowego. Cytokiny uwalniane w razie potrzeby mogą również wywoływać ogólnoustrojowe reakcje organizmu, takie jak gorączka i inne reakcje immunologiczne. Keratynocyty zapewniają nawet pewną ochronę przed szkodliwym promieniowaniem UV, ponieważ mogą absorbować pęcherzyki zawierające melaninę z melanocytów i chronić jądro komórkowe zawartą w nich melaniną.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw zaczerwienieniu i egzemy

Choroby

Oprócz miejscowych procesów zapalnych skóry spowodowanych infekcjami w przypadku urazów i miejscowych zmian skórnych, do najważniejszych i najczęstszych chorób skóry należą różnego rodzaju nowotwory skóry oraz ogólnoustrojowe zmiany skórne, takie jak łuszczyca.

Komórki podstawne, które stale uzupełniają keratynocyty poprzez podziały mitotyczne, mogą rozwinąć tak zwany basalioma, półzłośliwy guz skóry, który prawie nie daje przerzutów, ale może atakować otaczające tkanki, takie jak kości i chrząstki. Basalioma to najczęstszy rodzaj raka skóry. Rogowacenie słoneczne jest spowodowane miejscowym, niekontrolowanym wzrostem keratynocytów, które zwykle objawia się czerwonawymi i szorstkimi obszarami skóry. Choroba jest wczesną postacią rdzeniaka, tak zwanego raka z komórek żądlących, który rozwija się jako nowotwór złośliwy w warstwie komórek żądła (warstwa kolczystokomórkowa). Większość raka twarzy występuje u osób w wieku powyżej 70 lat.

Dla osób dotkniętych łuszczycą choroba nie jest od razu groźna, ale może być bardzo niewygodna z powodu widocznych zmian skórnych. Kilka równoległych procesów prowadzi do cztero- do siedmiokrotnego wzrostu tempa proliferacji keratynocytów. Komórki nie mogą już różnicować się w krótkim czasie. Ponadto najprawdopodobniej występują zaburzenia układu odpornościowego.