Tak jak koordynacja rozumie się interakcję różnych zdolności kontrolnych, percepcyjnych i motorycznych. Jest to ważne dla uporządkowanego ruchu ludzkiego.
Jaka jest koordynacja?
Nauki o ruchu i treningu klasyfikują koordynację ruchu jako proces i wynik interakcji elementów motorycznych, kontrolnych i percepcyjnych, które służą ukierunkowanemu i uporządkowanemu przemieszczaniu się ludzi. Koordynacja to interakcja między różnymi podobszarami.
W sporcie koordynacja ruchu to interakcja między układem nerwowym a mięśniami. Wraz z procesami emocjonalnymi i poznawczymi koordynacja ruchu jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na mobilność człowieka.
Funkcja i zadanie
Koordynację ruchów człowieka wyjaśniają poziomy pętli sterowania cybernetycznego. Człowiek to system, w którym bodźce zewnętrzne ze środowiska są odbierane i przetwarzane.
W ten sposób realizowany jest odpowiedni ruch. W ten sposób ludzie mogą kierować swoimi ruchami w pożądanym kierunku poprzez unerwienie swoich mięśni i sprzężenie zwrotne.
Pierwszy poziom pętli sterowania nazywany jest fazą zgrubnej koordynacji. Koordynacja ruchu odbywa się jako świadoma kontrola. Nie są zajęte sekcje podrzędne, takie jak zwoje podstawy lub móżdżek.
Ponieważ wykonywanie ruchów na pierwszym poziomie pętli sterowania odbywa się za pomocą dużego silnika, prawie nie można wprowadzić żadnych poprawek. Jedynie bodźce akustyczne i wizualne dają ludziom informację zwrotną, co dotyczy przede wszystkim sportowców. Na przykład tenisista wie, jak służyć, ale nie zauważa złej postawy, ponieważ nie otrzymuje żadnych wewnętrznych informacji zwrotnych.
Drugi poziom pętli sterowania obejmuje sterowanie przez ośrodki podkorowe. Częściej wykonując określone ruchy, stają się coraz bardziej bezpieczne. W móżdżku powstają programy ruchowe.
Ponieważ sprzężenie zwrotne jest dostarczane przez analizator kinestetyczny, ruchy można kontrolować. Za tę nieświadomą formę kontroli odpowiedzialne są ośrodki nadrdzeniowe i podkorowe. Ponadto podczas wykonywania tego ruchu ludzka świadomość może skupić się na innych punktach, które są ważne dla uwagi.
Trzeci poziom pętli kontrolnej to kontrola przez ośrodki kręgosłupa i nadrdzeniowe. Jest to również uważane za fazę dostrajania. Ośrodki kręgosłupa i podkręgosłupowe zlokalizowane w pniu mózgu i korze ruchowej pozwalają na bezpieczne wykonywanie ruchu nawet w przypadku wystąpienia zaburzeń. Jednak w sporcie człowiek osiąga tę fazę dopiero po latach treningu.
Wyższe ośrodki w ludzkim mózgu dostarczają impulsy do niżej położonych obszarów ośrodkowego układu nerwowego (OUN). W tym momencie ruch zostaje zapisany jako kopia eferentna. Impuls przechodzi następnie do organu sukcesu, aby ruch mógł zostać wykonany.
Po zakończeniu ruchu informacja zwrotna przekazywana jest do głębszych ośrodków OUN. Powoduje to porównanie ruchu z kopią eferentną. W ten sposób osoba w ruchu otrzymuje porównanie wartości docelowej i rzeczywistej.
Zależy to od danego obszaru życia, jakie zadania musi spełnić koordynacja ruchowa. Rozróżnia się umiejętności motoryczne codzienne, sportowe i zawodowe. Im bardziej złożone wymagania, tym bardziej skomplikowana staje się interakcja poszczególnych elementów.
Codzienne ruchy, takie jak bieganie, wchodzenie po schodach lub pakowanie przedmiotów, to stosunkowo proste formy ruchu, które można szybko opanować. W przeciwieństwie do tego, najpierw trzeba się nauczyć ruchów związanych z pracą.
Wymagania dotyczące koordynacji ruchu są szczególnie wysokie w sporcie. Często konieczne jest połączenie ruchów atletycznych z dynamicznymi wymaganiami.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zaburzenia koncentracjiChoroby i dolegliwości
Na koordynację ruchów ludzi mogą mieć wpływ zakłócenia. Lekarze nazywają to ataksją. Niektóre części układu nerwowego cierpią na zaburzenia czynnościowe. Szczególnie dotknięty jest móżdżek. Uszkodzenie nerwów obwodowych lub rdzenia kręgowego może być również odpowiedzialne za ataksję.
Istnieją różne formy ataksji, których nazwa zależy od części ciała, w której występują. Należą do nich ataksja stojąca, ataksja tułowia, ataksja wskazująca i ataksja chodu.
W przypadku ataksji stojącej osoba dotknięta chorobą nie może stać ani chodzić bez pomocy. W przypadku ataksji tułowia siedzenie lub stanie prosto bez podpory nie jest już możliwe. Ataksja chodu jest zauważalna poprzez chwiejny i szerokie nogi. Ataksja wskazująca jest stosowana, gdy pacjent nie może już koordynować swoich ruchów. W rezultacie pojawiają się drobne problemy motoryczne, w których osoby dotknięte chorobą wskazują na niewłaściwą stronę lub wykonują drżące ruchy. Jeśli ataksja występuje tylko po jednej stronie ciała, nazywa się to hemiataksją.
W wyniku ataksji często występują inne objawy. Należą do nich zaburzenia mowy, trudności w połykaniu i nieskoordynowane ruchy oczu. Pacjenci często odczuwają skutki uboczne, takie jak ból, skurcze mięśni i nietrzymanie moczu.
Ataksja jest wywoływana przez choroby, w których dochodzi do utraty funkcji niektórych części ośrodkowego układu nerwowego. Przede wszystkim jest to uszkodzenie móżdżku. Odpowiada za koordynację informacji pochodzących z narządu równowagi, narządów zmysłów lub rdzenia kręgowego. W móżdżku informacje te przekładają się na ruchy motoryczne.
Częstymi przyczynami choroby są guzy w okolicy móżdżku, zaburzenia krążenia, krwotok mózgowy lub udar. Jednak zapalenie układu nerwowego, podobnie jak w stwardnieniu rozsianym, które uszkadza móżdżek lub rdzeń kręgowy, czasami wyzwala ataksję.
Innymi możliwymi przyczynami są choroby zakaźne, takie jak odra lub nadmierne stosowanie niektórych leków, takich jak benzodiazepiny lub leki przeciwpadaczkowe. Czasami ataksje mają również genetyczny wyzwalacz.
.jpg)
