Ludzie, ten jeden Odporność krzyżowa są odporne na homologiczny (podobny) dalszy patogen, gdy zetkną się z patogenem. Są synonimami nabyta odporność i Reakcja krzyżowa.
Co to jest odporność krzyżowa?
Odporność krzyżowa opiera się na specyficznej odpowiedzi immunologicznej przeciwko określonemu antygenowi (patogenowi). Jednak zdolność do zwalczania patogenu musi być najpierw nabyta poprzez pierwszy kontakt z tym antygenem. Odpowiedź immunologiczna na patogen nie jest natychmiastowa, ale raczej opóźniona w postaci swoistej reakcji antygen-przeciwciało.
Reakcja krzyżowa zachodzi tylko wtedy, gdy nieswoisty (naturalny) układ odpornościowy zawodzi lub organizm jest wielokrotnie atakowany. Odporność krzyżowa zaczyna działać po kilku dniach lub tygodniach. Ze szczególną dokładnością jest skierowany tylko przeciwko atakującemu (patogenowi) i reaguje dopiero po ponownym kontakcie z antygenem.
Funkcja i zadanie
Naturalny system obronny w postaci tak zwanych fagocytów, które występują jako makrofagi, granulocyty obojętnochłonne i monocyty, dba o patogeny, które zdołały przeniknąć do organizmu. Obejmuje również białka rozpuszczalne we krwi i mające własne mechanizmy obronne. Jest to komórkowy front obronny, który jest aktywowany i przyciągany przez przekaźniki chemiczne. Zawsze pierwsza na miejscu ran i źródeł infekcji.
Ta naturalna obrona jest również nazywana obroną nieswoistą, ponieważ nie jest skierowana przeciwko pewnym antygenom, takim jak odporność wrodzona lub odporność nabyta (odporność krzyżowa), ale natychmiast pożera każdy potencjalnie groźny, nieznany i egzogenny patogen. Analiza atakującego nie ma miejsca, tak mało, jak komórki odpornościowe pamiętają typ patogenu. Otaczają go fagocytami i „wyrzucają”.
Grzyby, wirusy, mykobakterie, bakterie i pasożyty to nieproszeni lokatorzy, którzy regularnie utrzymują aktywność układu odpornościowego. Często stanowią zagrożenie dla zdrowia i należy je wyeliminować.
Anatomiczne bariery to zewnętrzne granice, takie jak skóra, błona śluzowa, rzęski, nos nosa lub błona śluzowa oskrzeli, które chronią przed najgorszymi atakami z zewnątrz. Czynią zarazki nieszkodliwymi. Jeśli te anatomiczne bariery zostaną podrażnione lub zranione, patogeny mogą łatwo przeniknąć do osłabionego organizmu.
Odporność krzyżowa jest skierowana nie tylko przeciwko oryginalnemu antygenowi, ale także przeciwko innym, pokrewnym antygenom. Jeśli dana osoba zachoruje na infekcję bakteryjną, możliwa jest odporność krzyżowa przeciwko innym pokrewnym bakteriom. Chory nie jest już zakażony wtórną chorobą bakteryjną, ponieważ reakcja krzyżowa uodparnia ją na patogeny sprawcze. Własny system obronny organizmu rozwija odporność na nową chorobę.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki wzmacniające obronę i układ odpornościowyChoroby i dolegliwości
Ponieważ układ odpornościowy często dochodzi do swoich naturalnych granic, organizm aktywuje inteligentny system obronny. Kontrolę przejmują limfocyty B, które tworzą się w szpiku kostnym. Gromadzą się w śledzionie i węzłach chłonnych i na tym etapie tworzą przeciwciała przeciwko atakującym patogenom. Limfocyty T dojrzewają w grasicy i razem z komórkami B tworzą „swoistą obronę”. Ten typ układu odpornościowego obejmuje również odporność krzyżową, ponieważ broni się on przed indywidualnymi, specyficznymi patogenami.
Reakcja krzyżowa zwykle broni się przed homologicznymi (podobnymi) patogenami, ale w pojedynczych przypadkach może również działać przeciwko heterologicznym (różnym) antygenom. Cechą szczególną tego procesu jest to, że układ odpornościowy pamięta naturę atakujących typów patogenów. W przypadku ponownego zakażenia organizm może skutecznie i szybko zareagować. Jednak ta forma nabytej obrony nie pojawia się natychmiast, ale trwa kilka dni lub tygodni, zanim osiągnie swój pełny efekt, ponieważ w organizmie zachodzi proces uczenia się. Ta ochrona immunologiczna jest utrzymywana przez komórki pamięci (pamięć immunologiczna) przez lata lub nawet całe życie.
Po tym wyuczonym procesie i jego wdrożeniu układ odpornościowy może stać się silniejszy. Szczepienia również opierają się na tej zasadzie. Po podaniu szczepionki organizm jest przekonany, że istnieje infekcja specjalnym zarazkiem, ponieważ zewnętrzna natura szczepionki jest bardzo podobna do patogenu wywołującego infekcję. Jednak jest zaprojektowany w taki sposób, że nie prowadzi do choroby.
Ciało wytwarza przeciwciała i je pamięta. Jeśli dojdzie do rzeczywistej infekcji, organizm natychmiast wykorzystuje cały swój arsenał przeciwciał do walki z atakującym patogenem. Jednak pamięć komórek odpornościowych z czasem maleje, więc konieczne jest nowe szczepienie. Wymagane są trzy szczepienia przeciwko tężcowi, podczas gdy jedno szczepienie jest wystarczające w przypadku grypy.
Ludzie są regularnie otoczeni przez wirusy i bakterie i prawie zawsze próbują przebić się przez własną barierę obronną organizmu, ale przeważnie bezskutecznie. Jeśli własny system obronny organizmu nie działa tak, jak powinien, może to prowadzić do wielu dolegliwości i chorób, takich jak kaszel, katar sienny, różne alergie, gorączka i wiele różnych chorób zakaźnych. Efekt ochronny osiągnięty dzięki antybiozie może prowadzić do nieprawidłowej kolonizacji opornymi patogenami, jeśli pewne, pożyteczne bakterie zostaną stłumione lub zabite przez podanie antybiotyków. Grzyby i gronkowce rozprzestrzeniają się wówczas bez przeszkód i stają się chorobotwórcze.
Różne choroby zakaźne uodparniają się na różne sposoby. Odra wywołuje u wielu ludzi odporność na całe życie, podczas gdy nie można wykluczyć, że osoby, które raz chorują na szkarlatynę, mogą ją rozwinąć po raz drugi w życiu. W gorączce denga organizm wytwarza przeciwciała chroniące przed podtypem infekującym, ale w przypadku ponownego zakażenia wirusem dengi trzech innych podtypów nasilają one przebieg choroby i zwiększają jej chorobotwórczość. Ta choroba zakaźna jest przykładem na to, że odporność krzyżowa poprzez pierwszy kontakt z wirusem nie zawsze uodparnia organizm na inne, podobne typy.
-bei-bluthochdruck.jpg)
.jpg)
