Wrażliwość na hałas to duża wrażliwość na codzienne hałasy, które nie są problemem dla zdrowych ludzi. Często jest wynikiem urazu, stresu lub innego urazu.
Co to jest wrażliwość na hałas?
© Paolese - stock.adobe.com
Wrażliwość na hałas (hiperakuzja) to zaburzenie, które powoduje nadwrażliwość na określone zakresy częstotliwości hałasu otoczenia.
Dla osoby wrażliwej na hałas codzienne dźwięki są trudne do zniesienia i bardzo głośne, z którymi inni ludzie nie mają problemu. Wrażliwość na hałas może być skutkiem urazu narządu słuchu lub ucha wewnętrznego. Za przyczyny można również uznać inne zaburzenia w szlakach nerwowych między uchem a mózgiem.
Można również przypuszczać, że występuje zaburzenie układu nerwowego lub mózgu. W tym przypadku wrażliwość na hałas byłaby problemem czysto neurologicznym i osłabiona przez odbiór i przetwarzanie w mózgu.
Poważne formy wrażliwości na hałas są bardzo rzadkie, ale słabsze formy dotykają wielu ludzi. Nierzadko są wynikiem długotrwałej choroby, stresu lub związanego z tym urazu, takiego jak szum w uszach.
przyczyny
Najczęstsza przyczyna Wrażliwość na hałas to konfrontacja z niezwykle wysokimi wartościami decybeli.U niektórych osób wrażliwość na hałas pojawia się nagle, np. Po wystrzale z broni, wypadku (wypadek samochodowy z poduszką powietrzną), bardzo głośnych hałasach, zażywaniu leków pobudzających doznania, boreliozie, chorobie Menière'a, dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa, uraz głowy lub zabieg chirurgiczny.
Inni rodzą się z wrażliwością na hałas, mają półkoliste rozejście się kanałów, mają długą historię infekcji ucha lub pochodzą z rodzin z powszechnymi problemami ze słuchem. Wrażliwość na hałas jest niezwykle częstym efektem ubocznym długotrwałego nadużywania fencyklidyny.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Zwiększona wrażliwość na hałas - znana również jako hiperakuzja - może objawiać się agresją, drażliwością lub zestresowaniem nerwów. Z różnych powodów występuje zwiększona wrażliwość na codzienne hałasy. Zwykle można je ukryć. W przypadku ostrej wrażliwości na hałas odgłosy są tak nagłe, że dana osoba czuje się nimi przytłoczona.
Fakt, że ludzie zwykle są w stanie częściowo zagłuszyć znajomy poziom hałasu, jasno pokazuje, że wrażliwość na hałas jest subiektywnym odczuciem. Zwiększona wrażliwość na szum może oznaczać wyeliminowanie zwykle funkcjonujących w mózgu możliwości filtrowania. Zwiększona wrażliwość na hałas może również wynikać ze zwiększonego poziomu hałasu.
Objawy są takie same dla obu przyczyn. Występuje niepokojąca percepcja hałasu. W wyniku tej podwyższonej świadomości osoby dotknięte chorobą są nadmiernie podekscytowane, wściekłe, agresywne lub zestresowane. Stan może być tymczasowy lub trwały. Jeżeli objawy wrażliwości na hałas nie ustąpią, należy zasięgnąć porady lekarza.
Stała wrażliwość na hałas może sprawić, że osoby dotknięte chorobą będą bardziej przerażone. Może wystąpić ból głowy lub ucha. Szum w uszach może rozwinąć się w jednym lub obu uszach. W skrajnych przypadkach może dojść do utraty słuchu spowodowanej hałasem. Dzieje się tak na przykład po częstym słuchaniu głośnej muzyki lub popowej traumie. Rejestrując objawy zwiększonej wrażliwości na hałas, osoby dotknięte chorobą powinny w miarę możliwości wyeliminować przyczyny.
Diagnoza i przebieg
Diagnoza Wrażliwość na hałas odnosi się do przejawów objawów i oznak. Osoby dotknięte chorobą nagle przejmują się odgłosami, które wcześniej nie stanowiły problemu lub które nie przeszkadzały innym osobom.
Możesz narzekać na ból lub inne podrażnienia. Ludzie mogą mieć podrażnioną i czerwoną błonę bębenkową lub błonę bębenkową, która jest luźna lub bardzo napięta. Audiolog prawdopodobnie sprawdzi granice poziomu bólu i dyskomfortu po obu stronach. Ta procedura zaczyna się od bardzo miękkich tonów, które stopniowo narastają i stają się głośniejsze. Jeżeli próg tolerancji spadnie poniżej 90 dB dla hałasu i 95 dB dla głosów, przyjmuje się zwykle, że istnieje ostra wrażliwość na hałas.
Jednak czułość jest bardzo indywidualna; nie ma obiektywnego testu wrażliwości na hałas. Testy te należy regularnie powtarzać, ponieważ przyczyny i objawy wrażliwości mogą się różnić. Często ważną rolę odgrywają tu czynniki psychologiczne, takie jak stres, strach i podniecenie.
Komplikacje
Wrażliwość na hałas może powodować różne komplikacje. Przede wszystkim wysoka wrażliwość na hałas może powodować stres. Natychmiast może prowadzić do zaburzeń snu i chorób wirusowych. W dłuższej perspektywie mogą wystąpić choroby stresowe, takie jak problemy żołądkowe i jelitowe, choroby sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie i zaburzenia rytmu serca, a także migreny i napięciowe bóle głowy.
Ponadto istniejące choroby, takie jak cukrzyca lub neurodermit, mogą się nasilać, co może prowadzić do dalszych komplikacji. Mogą rozwinąć się choroby psychiczne, takie jak wypalenie, zaburzenia lękowe i depresja. Wzrasta również wewnętrzny niepokój i nerwowość. Istniejące choroby, takie jak ADD i ADHD, mogą się nasilać i powodować dalsze komplikacje.
W dłuższej perspektywie wyraźna wrażliwość na hałas stanowi znaczne obciążenie dla osób dotkniętych chorobą, co może powodować dalsze problemy fizyczne i psychiczne. Leczenie wrażliwości na hałas może również powodować komplikacje.
Środki nasenne i leki zmniejszające stres mogą powodować skutki uboczne, które w dłuższej perspektywie nasilają istniejące objawy. Strategie unikania mogą również prowadzić do wykluczenia społecznego, które zwykle pogarsza dobrostan. Jeśli jesteś wrażliwy na hałas, niezbędne jest profesjonalne leczenie.
Kiedy należy iść do lekarza?
Wrażliwość na hałas jest często nieszkodliwa i po pewnym czasie sama znika. Jeśli nadwrażliwość utrzymuje się dłużej niż kilka tygodni lub z czasem nawet się pogarsza, poszkodowany musi skonsultować się z lekarzem. W szczególności, jeśli nadwrażliwość na hałas prowadzi do bólu głowy, drażliwości lub ogólnego złego samopoczucia, wskazana jest wizyta lekarska. Jeśli dolegliwości pojawią się natychmiast po wizycie na koncercie lub w innej sytuacji, w której osoby zaangażowane były narażone na duży hałas, gabinet lekarski lub szpital należy odwiedzić tego samego dnia.
Zasadniczo należy udać się do lekarza ze zwiększoną wrażliwością słuchu, gdy tylko pojawią się dolegliwości psychiczne lub fizyczne. Osobom, które mają długą historię powtarzających się infekcji ucha, najlepiej jest porozmawiać z lekarzem, jeśli wykazują oznaki wrażliwości na hałas. Oprócz lekarza rodzinnego można wezwać okulistę. Ponadto przydatna jest terapia behawioralna i psychoterapia, zawsze w zależności od przyczyny, rodzaju i nasilenia objawów.
Leczenie i terapia
Nawet jeśli nadal nie ma metody inwazyjnej, jedną Wrażliwość na hałas Istnieje wiele metod korygowania chirurgicznego, które mogą pomóc ludziom żyć z ich zaburzeniem i stopniowo zmniejszać ich wrażliwość na określone dźwięki.
W większości przypadków metody te obejmują terapię akustyczną lub ukierunkowane ponowne uczenie się tego wrażenia. Celem tych terapii jest ponowne przyzwyczajenie osoby poszkodowanej do dźwięków otoczenia poprzez konfrontację z określonymi hałasami i wpływanie na ich psychiczną i fizyczną reakcję na nie.
Towarzysząca terapia behawioralna ma na celu wpłynięcie na postawę pacjenta i radzenie sobie z hałasem. Z drugiej strony terapia akustyczna zmniejsza wrażliwość w powolnych krokach. Aby przeprowadzić tę obróbkę, istnieją specjalne urządzenia, które wytwarzają ciągłe dźwięki.
Teoria ta zakłada, że regularna stymulacja określonym dźwiękiem w bezpiecznym środowisku przygotowuje pacjenta do wytrzymania tych odgłosów w życiu codziennym. Ta terapia przynosi dobre rezultaty, ale trwa od trzech miesięcy do dwóch lat.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na dolegliwości uszu i problemy ze słuchemPerspektywy i prognozy
Wrażliwość na hałas zwykle nie powoduje żadnych poważnych ograniczeń dla osób, których dotyczy. W zależności od stopnia zaawansowania schorzenia, wystarczy założyć zatyczki do uszu lub dokonać zmian konstrukcyjnych w mieszkaniu. Najważniejszym środkiem jest unikanie głośnych i irytujących dźwięków. Jeśli tak się stanie, rokowanie jest stosunkowo dobre. Osoby dotknięte chorobą mogą wykonywać swoją pracę bez większych ograniczeń i nadal realizować swoje hobby.
Nagła wrażliwość na hałas, na przykład wywołana hukiem, często powoduje duży stres, który należy leczyć za pomocą leków. Wrażliwość na hałas nie zmniejsza oczekiwanej długości życia. Osoby poszkodowane powinny upewnić się, że ograniczają głośne dźwięki w jak największym stopniu. Jeśli stan jest spowodowany chorobą psychiczną, należy ją najpierw leczyć. W rezultacie często poprawia się wrażliwość na hałas.
W przypadku uporczywych dolegliwości, które znacznie pogarszają samopoczucie, konieczne mogą być poważne zmiany w życiu codziennym. Osoba zainteresowana może być zmuszona do zmiany pracy lub nawet miejsca zamieszkania, aby uniknąć ciągłego narażenia na hałas. W tym przypadku wrażliwość na hałas jest dużym obciążeniem, co znacznie obniża jakość życia.
zapobieganie
Wiele osób opisuje początek Wrażliwość na hałas w wyniku urazu. W związku z tym należy chronić się przed narażeniem na wysokie poziomy decybeli. Dotyczy to na przykład obecności na koncercie lub prób podczas głośnego odtwarzania muzyki. W przeciwnym razie stosuje się wczesną diagnostykę i leczenie wrażliwości na hałas, aby czułość nie wzrosła.
Opieka postpenitencjarna
Niezagojona wrażliwość na hałas może prowadzić do różnych dolegliwości i powikłań u osób dotkniętych chorobą, które mogą wymagać stałej opieki. Chociaż te dolegliwości nie skracają oczekiwanej długości życia, mogą mieć bardzo negatywny wpływ na jakość życia pacjenta i prowadzić do znacznych ograniczeń w życiu codziennym. Dlatego badanie przez lekarza powinno odbywać się przy pierwszych oznakach i objawach.
Osoby dotknięte chorobą są bardzo rozdrażnione ze względu na wrażliwość na hałas i nierzadko cierpią na ciężką depresję lub inne zaburzenia psychiczne. Wrażliwe rozmowy z przyjaciółmi i rodziną pomagają złagodzić cierpienie psychiczne. Przydatne jest również, jeśli osoby dotknięte chorobą uświadamiają swoje otoczenie społeczne o swojej chorobie, aby zapobiec uprzedzeniom lub nieporozumieniom.
Ponieważ czasami może to prowadzić do kompleksów niższości lub obniżonej samooceny, jeśli choroba ta utrzymuje się i ogranicza codzienne życie danej osoby. Zwłaszcza w sytuacjach stresowych lub podczas energicznej aktywności fizycznej objawy mogą się pogorszyć i osoba zainteresowana nie może się już właściwie skoncentrować. Dlatego zwracanie się do ludzi w sposób ukierunkowany jest niezbędnym elementem opieki pooperacyjnej, aby móc trwale radzić sobie z chorobą.
Możesz to zrobić sam
Wrażliwość na hałas powinien najpierw zbadać lekarz. Następnie wspólnie z lekarzem można opracować środki, dzięki którym w wielu przypadkach można złagodzić objawy. Tymczasową wrażliwość na hałas, na przykład spowodowaną stresem lub chorobą, można leczyć za pomocą szeregu narzędzi.
Na przykład zatyczki do uszu lub nauszniki skutecznie i szybko odfiltrowują przeszkadzające dźwięki. Jednak w dłuższej perspektywie środki te mogą zwiększać wrażliwość na hałas. Dlatego wysoką wrażliwość na hałas należy traktować przyczynowo. Na przykład terapia akustyczna lub ukierunkowane ponowne uczenie się wrażeń i reakcji na dźwięki okazały się skuteczne. W ramach tych terapii hałas otoczenia jest powiązany z pozytywnymi bodźcami, które regulują psychologiczną i fizyczną reakcję na nie w dłuższej perspektywie. Ponadto istnieje terapia behawioralna, która szkoli pacjenta w radzeniu sobie z hałasem.
Jeśli te środki nie przyniosą rezultatu, codzienne narażenie na hałas powinno być maksymalnie ograniczone. Izolowanie ścian jest tutaj równie przydatne, jak pouczająca rozmowa z hałaśliwymi sąsiadami lub współpracownikami. Wreszcie, pomocna może być również przeprowadzka do spokojniejszego obszaru lub zmiana pracy.
.jpg)
.jpg)
.jpg)