Substancja czynna Lamiwudyna jest stosowany w leczeniu choroby niedoboru odporności, AIDS i zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu B. Należy do grupy leków antywirusowych.
Co to jest zakażenie wirusem HIV?
Lamiwudyna jest nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), który jest chemicznym analogiem cytydyny, która jest nukleozydem. Lek jest stosowany w leczeniu zakażeń HIV-1, takich jak AIDS. Chociaż lek nie jest w stanie wyleczyć choroby, wydłuża oczekiwaną długość życia pacjentów.
Lamiwudyna jest produkowana przez brytyjską firmę farmaceutyczną GlaxoSmithKline. Wirostat jest używany w Niemczech od 1995 roku. Obecnie jest to jeden z najczęściej stosowanych nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy w leczeniu zakażeń HIV. Często jest łączony z abakawirem (ABC), który jest również częścią NRTI.
Efekt farmakologiczny
Lamiwudyna to tzw. Prolek, czyli prekursor substancji czynnej, który nie jest skuteczny przeciwko wirusom. Dopiero w organizmie jest przekształcana w faktycznie skuteczną substancję leczniczą. Ma to zdolność do hamowania enzymu odwrotnej transkryptazy. Efekt ten zatrzymuje namnażanie się wirusa HIV. Zmniejszając liczbę wirusów we krwi, jednocześnie zwiększa się ilość specjalnych białych krwinek, takich jak limfocyty T CD4-dodatnie. Ten proces prowadzi do silniejszej obrony immunologicznej organizmu.
Wadą lamiwudyny jest to, że wirus HI szybko staje się niewrażliwy na poszczególne składniki czynne ze względu na jego wysoki poziom wszechstronności. Aby uniknąć tej oporności, środek przeciwwirusowy łączy się z innymi aktywnymi składnikami. W kontekście terapii AIDS stosuje się zwykle trzy składniki aktywne jednocześnie.
Enzym odwrotna transkryptaza jest również ważny dla możliwości namnażania się wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). Jeśli lamiwudyna jest podawana w leczeniu zapalenia wątroby typu B, zmniejsza liczbę wirusów i odciąża wątrobę. W przypadku przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B pacjent otrzymuje lamiwudynę w pojedynczym preparacie. Dawka jest niższa niż stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV.
Biodostępność lamiwudyny po podaniu doustnym jest oceniana jako wysoka i wynosi około 80%. Spożywanie pokarmu nie ma prawie żadnych wpływów. Okres półtrwania substancji czynnej w osoczu wynosi około sześciu godzin. Jest rozkładany tylko przez nerki.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Lamiwudyna jest stosowana w zwalczaniu ludzkiego wirusa niedoboru odporności HIV, który powoduje AIDS. W niektórych przypadkach środek przeciwwirusowy zapewnia również, że choroba nie wybuchnie aż do późniejszego momentu. Zasadniczo lek zwiększa oczekiwaną długość życia pacjentów z AIDS i poprawia ich jakość życia.
Lamiwudyna jest również odpowiednia do leczenia zapalenia wątroby typu B. Lek przeciwdziała ryzyku marskości wątroby. Czasami choroba może nawet leczyć. W przypadku wykonania przeszczepu wątroby lamiwudyna ograniczy ponowne zakażenie narządu wirusami zapalenia wątroby typu B, które nadal znajdują się w organizmie.
Wirostatyk podaje się w postaci tabletek. Ich dawka wynosi od 100 do 300 miligramów. Można też znaleźć rozwiązanie. Zwykle pacjent otrzymuje lamiwudynę raz lub dwa razy dziennie, niezależnie od posiłków.
Zagrożenia i skutki uboczne
Chociaż lamiwudyna jest na ogół dobrze tolerowana, nadal możliwe są różne działania niepożądane. Należą do nich przede wszystkim zaburzenia sprawności, zmęczenie, ból głowy, dreszcze, gorączka, obrzęk węzłów chłonnych,]] biegunka]], nudności, wymioty, problemy trawienne, ogólne złe samopoczucie i objawy grypopodobne.
Niektórzy pacjenci częściej chorują na infekcje. Inne skutki uboczne mogą obejmować dysfunkcję wątroby, stan zapalny wątroby, zwiększenie aktywności enzymu amylazy, problemy ze stawami, bóle mięśni i wypadanie włosów.
W przypadku AIDS częściej występuje niedobór białych i czerwonych krwinek oraz płytek krwi. Pacjenci z wirusowym zapaleniem wątroby typu B są mniej podatni na to.
U pacjentów z AIDS objawy mogą się nawet nasilić na początku leczenia lamiwudyną. Przyczyną tego jest reakcja silniejszego układu odpornościowego na pozostające w organizmie zarazki, takie jak wirusy, bakterie, grzyby czy pasożyty. Lekarze mówią wtedy o zespole reaktywacji immunologicznej. Jednak w większości przypadków objawy ustąpią po około czterech tygodniach.
W przypadku nadwrażliwości na lamiwudynę nie wolno stosować leczenia substancją czynną. Jeśli czynność nerek jest zaburzona, może być konieczne dostosowanie dawki. W przypadku wystąpienia objawów, takich jak ból dłoni i stóp, mrowienie, drętwienie, powiększenie wątroby lub zapalenie narządu, lekarz prowadzący musi dokładnie rozważyć ryzyko i korzyści wynikające z terapii.
To samo dotyczy stosowania lamiwudyny w okresie ciąży i karmienia piersią. Doświadczenia na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na nienarodzone dziecko. Jednak nadal nie jest jasne, czy te zagrożenia występują również u ludzi. Ogólnie zaleca się, aby nie stosować lamiwudyny we wczesnej ciąży. W przypadku zakażenia wirusem HIV pacjentka musi powstrzymać się od karmienia piersią. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że wirus HI zostanie przeniesiony na dziecko wraz z mlekiem matki.
Podawanie lamiwudyny dzieciom poniżej trzeciego miesiąca życia jest zasadniczo wykluczone, ponieważ wiedza o działaniu leku jest dla nich niewystarczająca. U starszych dzieci dawka leku zależy od masy ciała i przebiegu choroby.
Ze względu na neurotoksyczne działanie lamiwudyny nie należy podawać innych leków o podobnym działaniu. Obejmują one za. Cisplatyna, winkrystyna, izoniazyd i etambutol.
