chinina

chinina to związek chemiczny występujący w korze drzewa chinowego. Chinina jest stosowana głównie w medycynie do leczenia malarii, zwłaszcza malarii tropikalnej. Ponadto bywa stosowany w profilaktyce i terapii skurczów mięśni oraz w preparatach łagodzących objawy infekcji grypopodobnych. Jest również stosowany jako gorzka substancja w niektórych produktach spożywczych.

Co to jest chinina

Chinina to naturalna substancja znajdująca się w korze chinowca, kory drzewa chinowego. Chinina to związek chemiczny zaliczany do grupy alkaloidów chinolinowych.

Chinina, która ma chemiczny wzór cząsteczkowy C20H24N2O2 ma biały, bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie, krystaliczny proszek i ma gorzki smak. Temperatura topnienia chininy wynosi 177 stopni Celsjusza, a trihydratu chininy 57 stopni Celsjusza. Masa molowa chininy wynosi 324,44 grama x mol ^ -1.

Najniższa znana dawka toksyczna, tj. H. najniższa dawka, która była ewidentnie toksyczna dla ludzi, wynosi 74 mg x kg ^ -1 po podaniu doustnym. Najniższa możliwa do udowodnienia śmiertelna dawka u ludzi wynosi 294 mg x kg ^ -1, przy czym rodzaj zastosowania w tym przypadku jest nieznany.

Chinina jest stosowana zarówno jako substancja lecznicza, jak i jako gorzka substancja w żywności. Chinina od dawna jest znana z leczenia malarii.

Efekt farmakologiczny

Chininę zwykle podaje się doustnie. W nagłych przypadkach możliwe jest jednak również podanie dożylne. Po podaniu doustnym chinina wchłania się stosunkowo szybko i dobrze. Maksymalny efekt osiągany jest po 1–3 godzinach. Chinina wiąże się z białkami osocza w około 70%. Prawie cały metabolizm zachodzi w wątrobie, tylko 10% chininy jest wydalane w postaci niezmienionej.

Działanie chininy opiera się na hamowaniu hemopolimerazy plazmodii. Chinina zapobiega tworzeniu się nietoksycznej β-hematyny w wakuolach plazmodii z toksycznej ferriprotofiryny IX. Plasmodia powoduje malarię. Należy tu rozróżnić kilka różnych plazmodiów. Jednak chinina działa przeciwko wszystkim gatunkom Plasmodia. Ponieważ plazmodia wymagają hemopolimerazy, są one bezpośrednio uszkadzane przez chininę.

Chinina nawet w małych dawkach ma działanie miejscowo znieczulające i przeciwgorączkowe. Siarczan chininy ma również działanie przeciwskurczowe. Przeciwskurczowe działanie siarczanu chininy wynika z działania w punkcie połączenia nerwów i włókien mięśniowych płytki ruchowej.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Chinina jest stosowana głównie w leczeniu ciężkiej malarii tropikalnej. Malaria tropica to postać malarii wywoływana przez patogen Plasmodium falciparum. Charakteryzuje się stosunkowo wysokim stężeniem pasożyta we krwi (parazytemia).

W malarii tropikalnej często występuje ciężka anemia i powikłania neurologiczne.Ponadto malaria tropikalna może prowadzić do rytmicznej gorączki. Ponadto malaria tropikalna często prowadzi do powikłań lub zmian w niektórych narządach. Może to również prowadzić do niewydolności nerek.

Chinina jest wskazana przy malarii tropikalnej. Chinina jest stosowana głównie wtedy, gdy patogen jest oporny lub wielooporny na chlorochinę. Chininę podaje się w stosunkowo dużych dawkach w leczeniu malarii. Terapia prowadzona jest głównie doustnie w postaci soli chininy. Ilości soli zwykle odpowiadają 0,8 do 1 g chininy dziennie. Na przykład, codziennie stosuje się dawki 1,95 grama dihydratu siarczanu chininy, co w przybliżeniu odpowiada podanemu stężeniu chininy.

We wszystkich innych wskazaniach chininowych stosuje się znacznie niższe dawki. Dalsze wskazania to profilaktyka i terapia skurczów mięśni. Podawane dawki to około 200 do 400 miligramów siarczanu chininy dziennie.

Poza medycyną chinina jest stosowana w różnych produktach spożywczych ze względu na jej gorzki smak. „Gorzka cytryna” i „woda tonizująca” to dobrze znane napoje zawierające chininę.

Zagrożenia i skutki uboczne

Podczas przyjmowania chininy przedawkowanie może spowodować zatrucie chininą. W takim przypadku występują typowe objawy. Obejmują zawroty głowy, wymioty, dzwonienie w uszach, zaburzenia widzenia, skurcze naczyń siatkówki, uszkodzenie nerwu wzrokowego, przeważnie czasową ślepotę, stany podniecenia i sinicę (sinienie skóry i błon śluzowych).

W najgorszym przypadku może doprowadzić do śmierci sercowej z powodu porażenia serca lub zgonu z powodu porażenia ośrodkowego układu oddechowego. Śmiertelna dawka wynosi około ośmiu do dziesięciu gramów. W leczeniu zatrucia chininą podaje się węgiel aktywowany (lub siarczan sodu) i benzodiazepiny (np. Diazepam). Węgiel aktywowany ma wchłaniać chininę, a tym samym hamować wchłanianie chininy do krwi. Benzodiazepiny służą do rozluźnienia mięśni.

Ponadto w ramach terapii chininą mogą wystąpić inne skutki uboczne. Mogą wystąpić nudności, wymioty (wymioty), biegunka (biegunka), bóle brzucha, objawy alergiczne, wysypka, astma, trombopenia, leukopenia, agranulocytoza, ból głowy, zawroty głowy i splątanie.

Podwójne widzenie, zmniejszona ostrość wzroku (i inne zaburzenia widzenia), szum w uszach, utrata słuchu (i inne zaburzenia słuchu), spadek ciśnienia krwi, wstrząs i zaburzenia rytmu serca to możliwe niepożądane skutki leków, które mogą być spowodowane przez chininę.