Gigantyczne komórki Langhansa

Plik Gigantyczne komórki Langhansa są komórkami odpornościowymi z połączonych makrofagów i stanowią typowy składnik zapalnych ziarniniaków.

Ich dokładna funkcja dla układu odpornościowego nie została jeszcze w pełni wyjaśniona. Obserwowano je w kontekście infekcji, takich jak trąd i przewlekłych stanów zapalnych, takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy sarkoid.

Co to są gigantyczne komórki Langhansa?

Makrofagi są fagocytami układu odpornościowego. Są to mobilne i jednojądrzaste komórki układu obronnego komórkowego. Powstają w surowicy z krążących obwodowych monocytów, które migrują do tkanek i mogą spędzać tam kilka tygodni jako makrofagi tkankowe.

Makrofagi mogą łączyć się w tak zwane komórki olbrzymie Langhansa w przebiegu ziarniniakowej zapalnej reakcji immunologicznej. Ten typ komórek immunologicznych został nazwany imieniem Theodora Langhansa, a tym samym dyrektora Instytutu Patologii Uniwersytetu w Bernie. W XIX wieku ukuł termin komórka olbrzymia i użył go do opisania znacznie powiększonych komórek z kilkoma jądrami komórkowymi. Chociaż zostały odkryte ponad sto lat temu i strukturalnie dobrze udokumentowane do dziś, dokładna funkcja gigantycznych komórek Langhansa w kontekście obrony immunologicznej nadal nie została ostatecznie zbadana.

Inne komórki z grupy komórek olbrzymich to komórki olbrzymie Sternberga, komórki olbrzymie ciała obcego oraz osteoklasty lub megakariocyty. Tak zwane komórki nabłonkowe to podobnie wyspecjalizowane makrofagi. Gigantyczne komórki Langhansa należą do nacieków zapalnych, do których należą również neutrofile.

Anatomia i budowa

Gigantyczne komórki Langhansa, podobnie jak wszystkie inne olbrzymie komórki, mają kilka jąder komórkowych i mają średnicę około 0,3 milimetra, są znacznie powiększonymi komórkami. Komórki olbrzymie ciała obcego powstają w wyniku fuzji makrofagów w przebiegu fagocytozy ciała obcego.

Komórki olbrzymie Langhansa można od nich anatomicznie odróżnić dzięki marginalnej sekwencji w kształcie podkowy, której podlegają ich poszczególne jądra komórkowe w tkance cytoplazmatycznej. Niektóre komórki gigantyczne Langhansa są wyposażone w ciała Schaumanna i ciała asteroid. Ciała Schaumanna to okrągłe owalne inkluzje zbudowane z białek i wapnia, które niosą warstwę blaszkowatą. Z drugiej strony ciała asteroid mają wtrącenia w kształcie gwiazdy.

Charakterystyczną częścią ziarniniaka są olbrzymie komórki Langhansa. Jest to guzkowe tworzenie nowej tkanki, która tworzy się w odpowiedzi na przewlekłe bodźce zapalne lub alergie. Oprócz komórek olbrzymich i komórek śródbłonka zawierają również komórki nabłonkowe i jednojądrzaste komórki zapalne, takie jak limfocyty lub proste makrofagi.

Funkcja i zadania

Fuzję makrofagów w olbrzymie komórki Langhansa obserwowano dotychczas głównie w kontekście chorób ziarniniakowych. Takie choroby mogą mieć różne przyczyny. Olbrzymie komórki były wykrywalne na przykład w chorobach zakaźnych, takich jak trąd, gruźlica i schistosomatoza. Olbrzymie komórki Langhansa wykryto również jako naciek zapalny w przewlekłych procesach zapalnych w kontekście choroby Crohna, sarkoidozy i reumatoidalnego zapalenia stawów.

Konkretne zadanie gigantycznych komórek Langhansa nie zostało jeszcze naukowo wyjaśnione. Przypuszczalnie odgrywają one rolę w fagocytozie określonych antygenów i dlatego mogą być przypisane do fagocytów. Fagocytoza to wychwyt zewnątrzkomórkowych cząstek stałych i odpowiada podformie endocytozy. Fagocyty krążą wokół ciał obcych, aby je wchłonąć w procesie wgłębienia i zwężenia błony komórkowej. Tworzy to duże pęcherzyki, zwane fagosomami, które zlewają się z lizosomami. Dzięki enzymom liosomalnym fagosomy tworzą fagolizosomy.

Następnie w fagolizosomie rozpoczyna się enzymatyczny rozkład wchłoniętych antygenów. Spekulowano na temat fagocytozy olbrzymich komórek Langhansa, zwłaszcza w kontekście gruźlicy. Na przykład w tej chorobie przypuszczalnie połykają gruźliczego Mycobacterium tuberculosis i czynią go nieszkodliwym. Ponieważ zjawisko to można było zaobserwować tylko w niewielkim stopniu, komórki są głównie związane z wydzielaniem enzymów lizosomalnych. Pewna jest tylko ich specjalizacja w zapaleniach ziarniniakowych, a tym samym ich działanie immunologiczne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Gigantyczne komórki Langhansa są składnikiem wielu chorób ziarniniakowych o charakterze przewlekłym i ostrym. W przeszłości powiększone komórki z połączonych makrofagów były również związane z chorobami, takimi jak zapalenie mięśni, poza wymienionymi powyżej.

Jest to choroba zapalna mięśni szkieletowych. Myositides są zwykle zauważalne jako postępująca utrata siły i osłabienie głównie mięśni w pobliżu tułowia. Częstymi objawami są również trudności w połykaniu lub bóle mięśni i wyniszczenie. Czasami sole wapnia gromadzą się i powodują metaplazję w dotkniętych mięśniach. Rezultatem jest kostnienie mięśni. Dyskutuje się o procesach autoimmunologicznych jako przyczynach miozytydów. Często ta grupa chorób jest również związana z innymi chorobami pierwotnymi, które mogą mieć charakter wirusowy, bakteryjny lub pasożytniczy. Na przykład trąd i gruźlica są powiązane z pierwotnymi chorobami wirusowymi.

Ponieważ olbrzymie komórki Langhansa obserwowano głównie w związku z tymi dwiema chorobami, odgrywają one również rolę w zapaleniach mięśni, takich jak gruźlicze zapalenie mięśni. Klinicznie, ta forma zapalenia mięśni objawia się obrzękiem tkanek miękkich. Tkanka ulega nekrozie i jest zamieszkana przez gigantyczne komórki Langhansa. Jednak ta forma zapalenia mięśni jest niezwykle rzadka w Europie. W gruźlicy węzłów chłonnych ponownie można zaobserwować typowe ziarniniaki. Ta choroba wykazuje centralną martwicę z komórkami nabłonka i komórkami olbrzymimi Langhansa na obwodzie. W tkance martwiczej często znajdują się pręciki kwasoodporne.

Jednak u pacjentów ze słabą obroną immunologiczną choroba zwykle przebiega bez tworzenia się ziarniniaka. W krajach takich jak Azja, w przeciwieństwie do Europy, wspomniane choroby są zjawiskiem codziennym. Reakcje ziarniniakowe występują również w przypadku kiły, toksoplazmozy, infekcji grzybiczych i pasożytniczych. Ziarniniaki obserwowano również w rakach.