Pod Lokalizacja w akustyce rozpoznawanie kierunku, z którego dźwięk dochodzi w trójwymiarowej przestrzeni i rozpoznawanie odległości od źródła dźwięku. Lokalizacja opiera się na słyszeniu kierunkowym oboma uszami (obuuszne) oraz na odległość, co jest również możliwe przy słyszeniu jednym uchem (monofoniczne). Lokalizacja to proces pasywny, w którym tylko odbierany dźwięk jest lokalizowany przez uszy, bez udziału innych narządów zmysłów.
Jaka jest lokalizacja?
W medycynie termin lokalizacja jest używany przez kilka specjalistycznych dziedzin o różnej treści. Na przykład termin ten jest używany w neurologii do przypisywania funkcji motorycznych i psychologicznych określonym obszarom mózgu.
Najczęściej przez lokalizację rozumie się zdolność słyszenia kierunkowego i odległości bez angażowania innych zmysłów. Rozpoznanie kierunku, z którego dźwięk dochodzi w trójwymiarowej przestrzeni, zwykle wymaga słyszenia z obu stron (binauralne), ponieważ między innymi niewielka różnica w czasie przemieszczania się dźwięku między uszami jest wykorzystywana przez mózg do rozpoznania kierunku. Ważną rolę odgrywa również kształt małżowin usznych.
Zasadniczo słyszenie na odległość działa również tylko z jednym uchem (monofoniczne), ponieważ słyszenie na odległość może odbywać się tylko pośrednio. Mózg ocenia pewne cechy dźwięku, takie jak głośność, widmo częstotliwości i odbicia dźwięku, porównuje je z wartościami empirycznymi i wykorzystuje je do „oszacowania” odległości od źródła dźwięku.
Bezpośrednie słyszenie na odległość nie jest możliwe, ponieważ byłoby to możliwe tylko w połączeniu ze słyszeniem kierunkowym, a przy źródłach dźwięku znajdujących się dalej wymagałoby znacznie większej odległości między lewym a prawym uchem. Nieświadome porównanie parametrów odbieranego dźwięku z wartościami empirycznymi odgrywa największą rolę przy słyszeniu źródła dźwięku z dużej odległości.
Funkcja i zadanie
Lokalizacja źródła dźwięku tylko poprzez wrażenia słuchowe, bez udziału innych zmysłów, takich jak wzrok, ma ogromne znaczenie dla człowieka.Zdolność lokalizacyjna służy do lokalizacji źródeł dźwięku zgodnie z klasyfikacją jako niebezpieczne lub nie-niebezpieczne w celu podjęcia decyzji o działaniu na podstawie klasyfikacji i lokalizacji.
Wyjątkowe jest to, że lokalizacja jest możliwa nawet przy ograniczonym wzroku lub całkowitej utracie wzroku. Na przykład lokalizacja i dodatkowe oszacowanie prędkości pojazdu za pomocą percepcji słuchowej pomaga w podjęciu decyzji o bezpiecznym przejeździe przez ruchliwą drogę - nawet przy bardzo ograniczonej widoczności.
Ponadto lokalizacja źródła dźwięku pozwala w niektórych przypadkach na przybliżoną orientację nawigacyjną. Na obszarze leśnym bez możliwości przewidywania i innych możliwości orientacji, lokalizacja źródła dźwięku, w szczególności określenie kierunku, z którego dochodzi dźwięk, może dać możliwość orientacji.
W przypadku słyszenia kierunkowego zwykle konieczne jest słuchanie obustronne (obuuszne). W przypadku bocznych źródeł dźwięku mózg może „obliczyć” położenie źródła dźwięku na podstawie różnicy czasu przejścia między lewym i prawym uchem, który wynosi zaledwie kilka milisekund, oraz z różnic poziomów wynikających z efektu cieniowania głowy.
Jeśli źródła dźwięku muszą być zlokalizowane centralnie przed lub za ciałem lub powyżej, słyszenie obuuszne nie daje wyraźnych rezultatów z przyczyn fizycznych. Tutaj ucho zewnętrzne ze specjalnym kształtem małżowiny usznej i przewodu słuchowego odgrywa szczególną rolę.
Mózg może oceniać rezonanse, odbicia dźwięku i drobne zniekształcenia częstotliwości na przedsionkach w taki sposób, że źródło dźwięku można zlokalizować, na przykład z przodu lub z tyłu. Prosta weryfikacja jest możliwa poprzez obrócenie głowicy tak, aby źródło dźwięku znajdowało się na bok, ponieważ lokalizacja uzyskuje wtedy najwyższą dokładność.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na dolegliwości uszu i problemy ze słuchemChoroby i dolegliwości
Nieograniczone słyszenie kierunkowe i na odległość jest warunkiem wstępnym do wyraźnej lokalizacji źródła dźwięku. Oznacza to, że ograniczenia lokalizacyjne są zwykle związane z utratą słuchu w jednym lub obu uszach.
Jeśli występuje jednostronne uszkodzenie słuchu, słyszenie kierunkowe jest szczególnie upośledzone. Zaskakujące jest jednak to, że nawet przy jednostronnej całkowitej utracie słuchu, słyszenie kierunkowe nie jest całkowicie utracone, ponieważ utratę słuchu w jednym uchu można w niewielkim stopniu skompensować działaniem małżowiny usznej.
Centralne zaburzenie słuchu, które w równym stopniu dotyka oboje uszu, może być przewodzeniowym lub odbiorczym ubytkiem słuchu. Ta ostatnia obejmuje również utratę słuchu, w przypadku której problemy polegają albo na przekształcaniu fizycznych wibracji dźwięku w impulsy nerwowe w ślimaku, albo występują ograniczenia w transmisji neuronalnej i / lub przetwarzaniu sygnałów w ośrodkach słuchowych w OUN.
Oznacza to, że zdolność lokalizacji jest również osłabiona, ponieważ niedostateczne lub nieprawidłowo przetworzone sygnały słuchowe docierają do ośrodków słuchowych lub przychodzące sygnały nie mogą być dalej prawidłowo przetwarzane.
Ograniczone aktywa mogą być tymczasowe lub trwałe. Na przykład trucizny neurotoksyczne powodują czasowo ograniczoną zdolność do lokalizacji. Obejmuje to również nadużywanie alkoholu lub innych narkotyków.
Słuch kierunkowy wymaga szczególnie wrażliwego słuchu, tak aby każde centralne zaburzenie słuchu miało bezpośredni wpływ na słyszenie kierunkowe, a tym samym na zdolność lokalizowania.
Szum w uszach i inne centralne zaburzenia słuchu mają również zmniejszający wpływ na słyszenie kierunkowe. Często początek utraty słuchu jest rozpoznawany tylko z powodu objawowego zaburzenia czynnościowego w słyszeniu kierunkowym.
