Limfadenopatia

Tak jak Limfadenopatia nazywa się obrzękiem węzłów chłonnych. Ten objaw jest uważany za wskazanie różnych chorób.

Co to jest limfadenopatia?

Powiększenie węzłów chłonnych jest zauważalne poprzez powiększenie węzłów chłonnych, z których część jest wyczuwalna.
© lom123 - stock.adobe.com

Pod imieniem Limfadenopatia między innymi podsumowano nieswoiste choroby węzłów chłonnych. Następuje obrzęk węzłów chłonnych. Zwykle węzły chłonne, które można znaleźć prawie wszędzie w ludzkim organizmie, nie przekraczają jednego centymetra, co oznacza, że ​​prawie nie można ich wyczuć.

Jeśli jednak tak jest, mówi się o limfadenopatii lub obrzęku węzłów chłonnych. U większości ludzi obrzęk jest spowodowany infekcją. Opuchnięte węzły chłonne zwykle pojawiają się jako część infekcji grypopodobnych lub gorączki i są uważane za nieszkodliwe.

Czasami zwracają również uwagę na poważne choroby, które wymagają wyjaśnienia medycznego. Należą do nich odra, różyczka, zapalenie migdałków, malaria, kiła, toksoplazmoza czy AIDS. Ponadto limfadenopatia może wystąpić w kontekście łagodnych lub złośliwych guzów.Obrzęk węzłów chłonnych pojawia się tylko w niektórych częściach ciała lub na całym ciele, jak na przykład w przypadku raka gruczołów chłonnych.

przyczyny

Przyczyny limfadenopatii są wielorakie. Zwykle kryją się za nią stosunkowo nieszkodliwe choroby, takie jak infekcja wirusowa, która może być przeziębieniem. Ale są też określone infekcje wirusowe, które są odpowiedzialne za ten objaw.

Należą do nich gorączka gruczołowa Pfeiffera, różyczka, odra, świnka, półpasiec, opryszczka, cytomegalia, gorączka Lassa lub zakażenie wirusem HIV. Niektóre infekcje bakteryjne mogą również powodować obrzęk węzłów chłonnych, takie jak salmonelloza, gruźlica czy kiła.

Inne możliwe przyczyny obejmują choroby, takie jak malaria, infekcje grzybicze, toksoplazmoza, choroby reumatyczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy (liszaj motylkowy) lub reumatoidalne zapalenie stawów, choroby metaboliczne, takie jak choroba Niemanna-Picka lub choroba Gauchera, wrodzony niedobór odporności, anemia sierpowata lub talasemia.

Najpoważniejszymi wyzwalaczami limfadenopatii są łagodne guzy i nowotwory złośliwe. Zespół Kawasaki i sarkoida są klasyfikowane jako łagodne chłoniaki. Choroby złośliwe to białaczka, rak gruczołów chłonnych, taki jak chłoniak nieziarniczy lub choroba Hodgkina oraz rak piersi, w którym puchną węzły chłonne w okolicy pach. U niektórych pacjentów limfadenopatia jest również wynikiem stosowania pewnych leków.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Powiększenie węzłów chłonnych jest zauważalne poprzez powiększenie węzłów chłonnych, z których część jest wyczuwalna. W niektórych przypadkach dotknięte węzły chłonne również reagują tkliwością. Jednak u większości osób węzły chłonne są wolne od bólu uciskowego w kącie szczęki. Obszar ten znajduje się pod płatkiem ucha u podstawy żuchwy.

To samo dotyczy pachwiny. Jeśli skórę można łatwo przesuwać i nie ma bólu ani powiększenia, nie ma potrzeby się martwić. Jeśli jednak węzłów chłonnych nie można przesuwać po skórze i powierzchni lub są one przeplatane jako pakiety węzłów chłonnych, jest to oznaka złośliwej choroby.

Jeśli limfadenopatia jest wywoływana przez ogólną chorobę, pacjent również będzie cierpieć z powodu jej objawów. Może to być gorączka, ból gardła, katar, wysypka na skórze, nocne poty lub utrata masy ciała.

Diagnoza i przebieg choroby

Jeżeli niewyjaśnione obrzęki w węzłach chłonnych nie ustąpią po 14 dniach lub powiększą się, należy skonsultować się z lekarzem. To samo dotyczy obrzękniętych, nieruchomych lub bolesnych węzłów chłonnych. Oprócz lekarza rodzinnego możesz również skonsultować się z lekarzem uszu, nosa i gardła lub internistą.

Lekarz najpierw zapoznaje się z historią choroby pacjenta. Następnie wykonuje badanie fizykalne, podczas którego bada i dotyka dotkniętych obszarów ciała. Woli radzić sobie z opuchniętymi węzłami chłonnymi i kontrolować ich konsystencję, wrażliwość na ból i ruchomość.

Określa również, czy w innych częściach ciała występuje limfadenopatia. Ważne są również ogólne oznaki infekcji lub zapalenia. Inne metody badania obejmują badanie krwi, ultrasonografię (badanie ultrasonograficzne) węzłów chłonnych oraz pobranie próbki tkanki (biopsja).

Istotną rolę odgrywają również diagnostyczne procedury obrazowe, takie jak badania rentgenowskie, tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI). Przebieg limfadenopatii zależy od przyczyny.

Jeśli podstawowa choroba jest tak nieszkodliwa jak infekcja grypopodobna, limfadenopatia znika wraz z ustąpieniem infekcji. Jeśli jednak przyczyna jest poważna, na przykład tworzenie się guza, obrzęk węzłów chłonnych będzie się utrzymywał.

Komplikacje

W większości przypadków pacjenci cierpią na ból uciskowy w węzłach chłonnych spowodowany limfadenopatią. Ten ból może być bardzo nieprzyjemny, a tym samym znacznie obniżyć jakość życia osób dotkniętych chorobą. Powiększenie węzłów chłonnych może prowadzić do nieprzyjemnych dolegliwości, szczególnie w okolicy szczęki i ust oraz znacznie ogranicza codzienne życie chorego.

Skóra może również zostać dotknięta, tak że boli, gdy ją ciągniesz lub poruszasz. Limfadenopatia może być poważnym stanem, który zdecydowanie musi zostać zbadany i leczony przez lekarza. Pacjenci mogą cierpieć na katar lub ból gardła i często pojawiają się wysypki na skórze. Może również wystąpić utrata wagi lub nocne poty.

Leczenie limfadenopatii zwykle opiera się na przyczynach tej dolegliwości i ma na celu zmniejszenie objawów. W większości przypadków stosuje się antybiotyki. Z reguły nie pojawiają się komplikacje, dzięki czemu objawy można dobrze zwalczać. Choroba zwykle postępuje pozytywnie, a spodziewana długość życia chorego nie jest zmniejszana przez limfadenopatię.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Obrzęk węzłów chłonnych nie musi być koniecznie badany. Porada lekarska jest wymagana, jeśli obrzęk utrzymuje się dłużej niż 14 dni lub nawet zwiększa się. Lekarzowi należy również zgłosić bolące lub niezdolne do przemieszczenia węzły chłonne. Znaki ostrzegawcze, takie jak gorączka, wysypka lub utrata masy ciała, sugerują, że istnieje poważna przyczyna. Jeśli objawy nasilą się lub podejrzewa się, że przyczyną jest poważna choroba podstawowa, należy skonsultować się z lekarzem.

Na przykład osoby cierpiące na chorobę bakteryjną, wirusową lub reumatyczną powinny wezwać lekarza, jeśli węzły chłonne puchną. W przypadku nawrotu powiększenie węzłów chłonnych powinno być również ocenione przez lekarza. Osoby dotknięte chorobą powinny skonsultować się z lekarzem rodzinnym lub internistą. Właściwa terapia jest prowadzona przez limfologa, często w połączeniu z różnymi specjalistami w zakresie odpowiednich objawów. Leczenie zwykle obejmuje kilka wizyt kontrolnych, aby upewnić się, że układ limfatyczny jest zdrowy i nie ma innych objawów.

Leczenie i terapia

Sposób leczenia limfadenopatii zależy od indywidualnego wyzwalacza. W przypadku miejscowych infekcji lub stanów zapalnych, takich jak przeziębienie lub ból gardła, nie są wymagane żadne specjalne środki terapeutyczne, ponieważ po ustąpieniu choroby węzły chłonne puchną.

W przypadku infekcji bakteryjnych mogą być konieczne antybiotyki. Z drugiej strony, jeśli występuje infekcja wirusowa, taka jak gorączka gruczołowa lub odra, nacisk kładzie się na leczenie objawów. Lekarz leczy poważne choroby wirusowe, takie jak AIDS (HIV), lekami przeciwwirusowymi. Mają one tę właściwość, że zapobiegają namnażaniu się wirusów.

Jeśli pacjent cierpi na raka węzłów chłonnych, otrzymuje połączenie radioterapii i chemioterapii. Sam pacjent ma tylko kilka możliwości podjęcia działań przeciwko powiększeniu węzłów chłonnych. Zwykle musi poczekać, aż obrzęk węzłów chłonnych ponownie ustąpi.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw obrzękom węzłów chłonnych

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w limfadenopatii zależy od przyczyny choroby. Obrzęk węzłów chłonnych nie jest niezależną chorobą. Jest to raczej objaw choroby podstawowej, którą należy zdiagnozować i leczyć. W większości przypadków istnieje infekcja, którą można łatwo wyleczyć za pomocą dzisiejszych metod medycznych. W niektórych z nich po pewnym czasie można zaobserwować zmniejszenie objawów, nawet bez opieki medycznej. Jest to związane z ogólnym stanem zdrowia osoby zainteresowanej i korzystaniem ze środków samopomocy.

Zasadniczo jednak, aby uzyskać korzystne rokowanie, należy współpracować z lekarzem. Sama limfadenopatia nie wystarczy, aby wiedzieć, jakie kroki leczenia są konieczne. Jeśli występuje wada wrodzona, często wskazana jest terapia przez całe życie. Ponadto choroba przewlekła może być przyczyną obrzęku węzłów chłonnych. Można się tutaj spodziewać stałego wzrostu nieprawidłowości zdrowotnych. Jeśli dana osoba choruje na raka, przebieg choroby może być niekorzystny, co może prowadzić do przedwczesnej śmierci.

Przed sporządzeniem prognozy należy przeprowadzić szczegółowe badanie lekarskie, aby można było opracować indywidualny plan leczenia. Nawet u pacjentów bez objawów objawy mogą ustąpić w ciągu życia.

zapobieganie

Zapobieganie limfadenopatii jest trudne. W celu uniknięcia wywołania zapalenia lub infekcji, takich jak infekcja grypopodobna, możliwe są proste środki zapobiegawcze, takie jak przyjmowanie witamin, naprzemienne prysznice, stwardnienie lub dużo świeżego powietrza. W niektórych przypadkach pomocne są również wypróbowane i przetestowane domowe środki zaradcze. Zalecane są regularne badania przesiewowe w kierunku raka w celu wczesnego wykrywania chorób nowotworowych.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków limfadenopatia wiąże się z poważnymi objawami i powikłaniami, które mogą znacznie obniżyć jakość życia chorej osoby. Dlatego pacjent powinien skonsultować się z lekarzem przy pierwszych objawach i oznakach choroby, aby nie było dalszych powikłań i dalszego nasilania się objawów.

Ponieważ choroba osłabia organizm na wiele sposobów, osoby nią dotknięte powinny w miarę możliwości unikać wysiłku fizycznego i spokojnie. W zależności od twojego stanu, delikatne ćwiczenia, takie jak joga, mogą również pomóc w poruszaniu się Unikaj uszkodzeń spowodowanych zbyt długą postawą i zadbaj o elastyczność.

Jeśli objawy nie są leczone, choroba może również powodować nieodwracalne uszkodzenie narządów wewnętrznych. Jednak w wielu przypadkach limfadenopatię można dobrze leczyć, jeśli zostanie postawiona wczesna diagnoza. Wówczas choroba zwykle nie zmniejsza średniej długości życia danej osoby.

Możesz to zrobić sam

Ogólnie rzecz biorąc, możliwości samopomocy w przypadku limfadenopatii są ograniczone. Jednak to, czy możliwa jest profilaktyka, którą można wykonać samodzielnie, zależy od przyczyny obrzęku węzłów chłonnych. Niestety podczas choroby nie ma możliwości samopomocy. Jeśli jednak jest to infekcja, limfadenopatia zwykle goi się samoistnie. Jeśli jednak obrzęk nie ustąpi, należy pilnie skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć możliwie poważną chorobę.

W przypadku niektórych chorób, które mogą prowadzić do powiększenia węzłów chłonnych, każdy może samodzielnie zapobiegać powiększeniu węzłów chłonnych. Jest to szczególnie ważne w przypadku chorób zakaźnych, którym można zapobiec dzięki silnemu układowi odpornościowemu. Można to osiągnąć poprzez zdrowy tryb życia, zbilansowaną dietę i ćwiczenia na świeżym powietrzu. Ponadto należy unikać alkoholu, palenia papierosów oraz nadużywania narkotyków i leków. Ponadto należy uważać, aby uniknąć wszelkich możliwych dróg zakażenia.

Jednak limfadenopatia może być wywołana innymi przyczynami oprócz infekcji. Zapobieganie lub samopomoc nie zawsze są wtedy możliwe. Dotyczy to między innymi chorób wrodzonych lub dziedzicznych. Jeśli jednak zanieczyszczenie środowiska, takie jak pył lub włókna azbestu, jest możliwą przyczyną powiększenia węzłów chłonnych, należy zrobić wszystko, aby wykluczyć czynniki sprawcze. Można to zagwarantować między innymi poprzez ścisłe przestrzeganie odpowiednich środków bezpieczeństwa pracy.