Mechanoreceptory

Plik Mechanoreceptory to komórki czuciowe, które umożliwiają czucie poprzez przekształcanie bodźców mechanicznych, takich jak nacisk, rozciąganie, dotyk i wibracje, na bodźce własne organizmu i przekazywanie ich do mózgu za pośrednictwem ścieżek nerwowych.

Lekarz różnicuje mechanoreceptory w przybliżeniu ze względu na ich pochodzenie, przy czym różnią się one budową i funkcjonalnością także w zależności od narządu zmysłów, do którego są podłączone. Same receptory rzadko są dotknięte chorobami, ale ich połączenia nerwowe z mózgiem mogą zostać uszkodzone przez stan zapalny, co skutkuje nieprawidłowym lub brakiem odczuwania nacisku, rozciągania, dotyku i wibracji.

Co to są mechanoreceptory?

Mechanoreceptory to komórki czuciowe w uszach, skórze i tętnicach. Wraz z receptorami termo, chemii, foto i bólu, mechanoreceptory tworzą ogólny system percepcji. Struktura i funkcja mechanoreceptorów różni się w zależności od narządu zmysłów, w którym się znajdują. Jednak to, co je łączy, to zamiana siły mechanicznej na pobudzenie nerwów.

Lekarz klasyfikuje receptory głównie według ich pochodzenia, czyli według ich ewolucji. Podczas gdy niektóre komórki czuciowe rozwinęły się z komórek nabłonka, druga część pochodzi ewolucyjnie z tak zwanych komórek zwojowych. Zatem komórki są głównie podzielone na mechanoreceptory nabłonkowe i zwojowe.

Zwoje to nagromadzenie komórek nerwowych, takich jak te znajdujące się w obwodowym układzie nerwowym. Z drugiej strony, nabłonek to zbiorcze określenie ludzkiej tkanki łącznej i pokrywającej. W zależności od lokalizacji i związanego z nimi narządu zmysłów, mechanoreceptory mają różną strukturę, a tym samym różnią się pod względem funkcjonalności.

Anatomia i budowa

Mechanoreceptory pozabłonkowe wracają do komórek, które pierwotnie tworzyły powierzchnię organizmu. Zawierają tak zwane rzęski. Są to wyrostki komórkowe, które pojawiają się na błonie komórkowej jako wypukłości zawierające cytoplazmę.

W tych rzęskach mechanoreceptory przekształcają bodziec zewnętrzny, taki jak ucisk lub rozciąganie, w sygnał elektryczny, który może być przetwarzany przez układ nerwowy. W przeciwieństwie do mechanoreceptorów epithal, mechanoreceptory zwojowe zlokalizowane są w tkance. Ich struktura jest rozgałęziona i skutkuje setkami do tysięcy pojedynczych terminali. W tych zakończeniach wszystkich receptorów zwojowych zachodzi transformacja bodźca zewnętrznego. Wszystkie mechanoreceptory są połączone z mózgiem ścieżkami przewodzącymi, które pozwalają jedynie percepcji przejść do świadomości.

Ostatecznie w ludzkim ciele istnieje z grubsza pięć układów sensorycznych: narząd słuchowy, zmysł dotyku, narząd równowagi, zmysł czynności narządów oraz głęboka wrażliwość na stan aktywności ścięgien, mięśni i stawów. Wszystkie są wyposażone w mechanoreceptory. Podczas gdy układ słuchowy i zmysł równowagi są wyposażone w drugorzędne komórki czuciowe, reszta tych systemów ma pierwotne komórki czuciowe.

Funkcja i zadania

Wszystkie mechanoreceptory są zaprojektowane tak, aby odpowiadały na bodźce mechaniczne. Te bodźce obejmują nacisk, dotyk, rozciąganie i wibracje. Uczucie jest, by tak rzec, głównym zadaniem każdego mechanoreceptora. Epitalne mechanoreceptory otrzymują bodziec mechaniczny, który deformuje ich rzęski. Ta deformacja rzęsek otwiera lub zamyka pewne kanały jonowe, co powoduje pobudzenie lub zahamowanie powiązanego receptora.

Proces ten zachodzi na przykład w komórkach rzęsatych ludzkiego ucha i odgrywa kluczową rolę w zakresie zmysłu słuchu. U ryb receptory przepływu również należą do tego typu receptorów czuciowych. Natomiast owady są wyposażone w tego typu wrażliwe na wibracje receptory. Z drugiej strony, w przypadku mechanoreceptorów zwojowych bodziec mechaniczny pobudza jeden lub więcej indywidualnych końcówek. W ciele komórki wzbudzenia poszczególnych końcówek sumują się elektrycznie i powodują aktywację lub zahamowanie zmysłu.

Przykładem tego są komórki czuciowe skóry, które są odpowiedzialne za zmysł dotyku. Na skórze lekarz mówi o receptorach SA-I, SA-II, RA i PC. Receptory SA-I wytwarzają długotrwałe bodźce. Z kolei receptory SA-II są odpowiedzialne za powolne bodźce i są związane z rozciąganiem skóry. Forma RA dostrzega zmiany w intensywności bodźca, podczas gdy wariant PC wykrywa zmiany w szybkości bodźca. Podczas gdy pierwotne komórki czuciowe same generują potencjał czynnościowy, przekształcając otrzymany bodziec, wtórne komórki czuciowe uwalniają neuroprzekaźniki, których ilość zależy od potencjału receptora.

Lekarz również z grubsza rozróżnia między wszystkimi własnymi receptorami SA organizmu i receptorami RZS i PC. Receptory SA są odpowiedzialne za odczuwanie ciśnienia. Jednym z przykładów są komórki Merkel. Receptory RZS przejmują wrażenia dotykowe, podobnie jak na przykład czujniki mieszków włosowych. Receptory PC, takie jak ciała Golgiego-Mazzoniego, wyczuwają wibracje. Układ serca, przewód pokarmowy i wrzeciono mięśniowe są możliwymi przykładami postrzegania aktywności narządów i mięśni. Zajmuje się rozciąganiem.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Chociaż same mechanoreceptory zwykle nie są odpowiedzialne za zaburzone lub nieistniejące postrzeganie nacisku, wibracji, kontaktu lub rozciągania, w pewnych okolicznościach z pewnością mogą wystąpić zaburzenia zdolności percepcyjnej związane z tymi bodźcami mechanicznymi. Za takie zjawiska najczęściej odpowiedzialne jest uszkodzenie szlaków nerwowych przekazujących bodźce do mózgu.

Takie uszkodzenie często poprzedza stan zapalny, który zwykle objawia się przeszywającym bólem. Guzy w ośrodkowym układzie nerwowym również mogą być odpowiedzialne za błędne wyobrażenia. W rzadkich przypadkach na same receptory wpływają choroby autoimmunologiczne lub objawy zatrucia. Objawy choroby lub dysfunkcji mechanoreceptorów w dużym stopniu zależą od tego, które komórki czuciowe są szczególnie dotknięte. Jeśli choroba wpływa na receptory w żołądku, sercu lub innym narządzie wewnętrznym, cały układ wewnętrzny jest nieprawidłowo regulowany, co może mieć nieprzyjemne lub zagrażające życiu konsekwencje.

Z drugiej strony zawroty głowy i nudności są częstymi objawami zaburzenia receptorów równowagi. Ostatecznie nawet astma, ciśnienie krwi i zaburzenia krążenia mogą być związane z zaburzeniem odpowiednich receptorów. Symptomatyczny obraz w tym przypadku jest niezwykle zróżnicowany.