Mikroangiopatia

Zgodnie z terminem Mikroangiopatia Podsumowano patologiczną zmianę i upośledzenie funkcji małych naczyń krwionośnych, w których zachodzi wymiana substancji z otaczającymi komórkami organizmu. Choroba wpływa przede wszystkim na naczynia włosowate niektórych narządów, takich jak oczy, nerki i serce, co ma poważne konsekwencje zdrowotne. Głównymi przyczynami mikroangiopatii są zaburzenia metaboliczne, nadciśnienie i choroby autoimmunologiczne.

Co to jest mikroangiopatia?

Układ naczyń krwionośnych składa się z tętnic, które nadal rozgałęziają się i otwierają na małe tętniczki. Tętniczki nadal rozgałęziają się w naczynia włosowate, które są niewidoczne gołym okiem. W kontynuacji naczyń włosowatych łączą się, tworząc pęcherzyki, które z kolei łączą się, tworząc makroskopijne żyły. Tak jak Mikroangiopatia to choroba i dysfunkcja naczyń krwionośnych o mikroskopijnie cienkim przekroju, takich jak tętniczki, naczynia włosowate i pęcherzyki płucne.

Nie ma precyzyjnie zdefiniowanego rozgraniczenia od makroangiopatii, w której zajęte są naczynia krwionośne o większym przekroju (tętnice i żyły). Mikroangiopatia może wpływać na każdą tkankę ciała. Zmiany patologiczne w naczyniach występują, w zależności od przyczyny, na dnie oka, nerkach, sercu, mózgu i kończynach. Ściany naczyń włosowatych można modyfikować w taki sposób, aby niezbędne procesy dyfuzyjne, czyli obustronna wymiana substancji przez ściany z otaczającymi komórkami tkanki, była możliwa tylko w ograniczonym zakresie lub w ogóle nie zachodziła.

Ograniczenia funkcjonalne często wynikają z osadów w ścianach naczyń włosowatych, które - podobnie jak miażdżyca - powodują, że ściany naczyń włosowatych są nieelastyczne i nie nadają się do wymiany gazów i substancji. W rzadkich przypadkach mikroangiopatie mogą być również spowodowane miejscowymi niedrożnościami tętniczek i tętnic górnych, tak że nie dochodzi do wymiany substancji w naczyniach włosowatych z powodu braku przepływu krwi.

przyczyny

Mikroangiopatie są zwykle długoterminowymi następstwami innych wcześniej istniejących schorzeń. Najważniejszymi wyzwalaczami są nadciśnienie tętnicze, choroby metaboliczne, takie jak cukrzyca i układowe choroby autoimmunologiczne. Nadciśnienie tętnicze jest zwykle samo w sobie spowodowane wcześniejszymi chorobami, które także w różny sposób wpływają na układ naczyń krwionośnych. Przewlekły stres jest prawdopodobnie najczęstszą przyczyną pierwotnego nadciśnienia tętniczego, w którym nie występowały wcześniej choroby organiczne.

Przewlekły stres prowadzi do sympatycznej konwersji metabolizmu do krótkotrwałego dostępu do najwyższej sprawności fizycznej, takiej jak lot lub atak, bez ostatecznego wykorzystania potencjału fizycznego. Hormony stresu, adrenalina i noradrenalina, uwalniane przez współczulny układ nerwowy, zapewniają ciągłe zwężenie naczyń krwionośnych, co skutkuje wzrostem ciśnienia krwi i odpowiednim wpływem na naczynia włosowate układu naczyniowego.

Choroby metaboliczne mogą w dłuższej perspektywie zmieniać skład błon naczyń włosowatych i upośledzać ich funkcję. W cukrzycy zwykle zajmuje siatkówka w okolicy plamki, czyli punkcie najostrzejszego widzenia.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Objawy i dolegliwości mikroangiopatii zależą przede wszystkim od dotkniętych narządów i tkanek oraz wynikających z nich ograniczeń ich funkcji. W przypadku zaburzeń metabolicznych spowodowanych cukrzycą, gdy równowaga cukrów nie jest sztucznie ustabilizowana, siatkówka oka jest często pierwszą dotkniętą chorobą.

Początkowo dochodzi do przeważnie niezauważalnego zaburzenia wymiany substancji w siatkówce. W dalszym przebiegu choroby dochodzi do zajęcia plamki, a później całej siatkówki. W Europie i Ameryce Północnej retinopatia cukrzycowa oparta na mikroangiopatii jest główną przyczyną ślepoty.

Diagnoza i przebieg choroby

Możliwe metody diagnostyczne zawsze dotyczą tkanki narządu, w której podejrzewa się mikroangiopatię. O ile w przypadku retinopatii dno oka można zbadać optycznie nieinwazyjnie, o tyle biopsja i badanie mikroskopowe pobranych tkanek są niezbędne do prawidłowego zbadania nerek i wątroby.

W zaawansowanych stadiach mikroangiopatia nerek i serca może prowadzić do niewydolności nerek lub niewydolności serca. Podkorowa arteriosklerotyczna encefalopatia (SAE) również ostatecznie powstaje w wyniku mikroangiopatii, która początkowo prowadzi do rozpadu mieliny, osłonek mielinowych neuronów w OUN.

W zaawansowanym stadium pojawiają się zaburzenia motoryczne, nietrzymanie moczu i zaburzenia neuropsychologiczne, aż do otępienia. Krążenie krwi w końcowym układzie naczyniowym (tętniczkach, naczyniach włosowatych, żyłkach) można obserwować w skórze jedynie pod mikroskopem za pomocą laserowego strumienia dopplerowskiego i barwienia fluoresceiną sodową.

Komplikacje

Z reguły objawy mikroangiopatii zależą od zaatakowanego narządu i mogą być bardzo różne. Jednak choroba ta ma bardzo negatywny wpływ na narząd i tkanki, na które wpływa. Nierzadko cukrzyca powoduje dyskomfort w oczach i siatkówce, tak że w najgorszym przypadku osoba dotknięta chorobą może całkowicie oślepnąć.

Całkowita ślepota, zwłaszcza u młodych ludzi, może prowadzić do poważnych dolegliwości psychicznych lub depresji, a tym samym poważnie obniżyć jakość życia. Nierzadko mikroangiopatia przekształca się w niewydolność nerek. W najgorszym przypadku może to spowodować śmierć danej osoby i jest ona uzależniona od dializy lub nerki dawcy.

Może również wystąpić niewydolność serca, która w skrajnych przypadkach może doprowadzić do śmierci pacjenta. Leczenie mikroangiopatii zwykle opiera się na chorobie podstawowej i próbuje ją leczyć. Jednak nie można ogólnie przewidzieć, czy doprowadzi to do sukcesu i pozytywnego przebiegu choroby. W wielu przypadkach mikroangiopatia znacznie skraca oczekiwaną długość życia.

Kiedy należy iść do lekarza?

Mikroangiopatię zawsze musi zbadać i leczyć lekarz. Nie ma samoleczenia. Nieleczona choroba może w najgorszym przypadku doprowadzić do śmierci pacjenta. Objawy mikroangiopatii w dużym stopniu zależą od zajętego narządu. Zwykle jednak pacjenci chorują na cukrzycę i nadal mają problemy ze wzrokiem. Wzrok maleje i dochodzi do niewyraźnego widzenia lub widzenia. Jeżeli dolegliwości te pojawiają się bez konkretnego powodu, a przede wszystkim trwale, należy zasięgnąć porady lekarza. Mikroangiopatia może prowadzić do ślepoty, jeśli objawy zostaną zignorowane. Objawy nerek lub serca również wskazują na tę chorobę.

Stan ten może zdiagnozować lekarz rodzinny. Do dalszego leczenia konieczna jest jednak wizyta u innych specjalistów. Ogólnie nie można przewidzieć, czy doprowadzi to do pozytywnego przebiegu choroby. Przewidywana długość życia pacjenta może zostać ograniczona lub skrócona przez mikroangiopatię.

Terapia i leczenie

Skuteczne leczenie zawsze opiera się na chorobie podstawowej, ponieważ mikroangiopatia jest zwykle wynikiem, a nie przyczyną choroby podstawowej. Przede wszystkim należy wspomnieć o cukrzycy i pierwotnym nadciśnieniu tętniczym (wysokim ciśnieniu krwi). Przed leczeniem retinopatii lub niewydolności nerek lub równolegle z leczeniem należy upewnić się, że bilans cukrów jest optymalnie dostosowany, a ciśnienie tętnicze krwi odpowiada prawidłowym wartościom.

W niektórych przypadkach mikroangiopatia jest spowodowana zmianą składu krwi, aw rezultacie zmianą właściwości przepływu. Również w tym przypadku wskazane jest, aby najpierw zająć się przyczynami zmiany morfologii krwi. Zwykle wraz z normalizacją właściwości przepływu krwi następuje regres mikroangiopatii.

W przypadku jednej z wielu chorób autoimmunologicznych leczenie jest bardzo trudne, ponieważ reakcje autoimmunologiczne muszą być ograniczane lekami, a organizm nie powinien wchodzić w kontakt z substancjami wyzwalającymi, jeśli to możliwe.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Perspektywy i prognozy

Ogólnie rzecz biorąc, wczesne rozpoczęcie leczenia prowadzi do korzystnego rokowania. Lekarze mogą nie tylko łagodzić ostre objawy, ale także zapobiegać przewlekłej niewydolności nerek. Ponadto perspektywom sprzyjają następujące aspekty: młody wiek, brak istotnych chorób współistniejących i zmniejszona liczba zmian. Jeśli te aspekty nie są obecne, zwykle nie można oczekiwać żadnych komplikacji.

Jeśli mikroangiopatia już się rozwinęła, szanse na wyzdrowienie są niekorzystne. Lekarze mogą jedynie próbować zahamować lub spowolnić postęp. W tym celu w szczególności poziom cukru we krwi jest regulowany za pomocą odpowiednich terapii. Mikroangiopatia może być śmiertelna, jeśli wynik jest niekorzystny. Czasami ludzie tracą wzrok, co może prowadzić do problemów ze zdrowiem psychicznym.

Choroba zawsze prowadzi do ograniczeń w życiu codziennym. Pacjenci muszą być ściśle monitorowani. Należy przeciwdziałać zmniejszonej funkcji naczyń krwionośnych. Ogólnie rzecz biorąc, ogólny obraz jest mieszany. Osoby chore często borykają się ze zmniejszoną długością życia. Zbyt późne rozpoczęcie leczenia ponownie skróci żywotność. Jednak dzisiejsze możliwości medyczne pozwalają na życie codzienne w dużej mierze wolne od objawów. Ci, którzy trzymają się ustalonych zasad, znacznie zmniejszają swoje ryzyko.

zapobieganie

Środki zapobiegawcze mające na celu ochronę przed mikroangiopatią zasadniczo polegają na unikaniu chorób podstawowych, takich jak cukrzyca i nadciśnienie tętnicze. Jeśli znane są inne choroby metaboliczne, które mogą wywołać mikroangiopatię, środki zapobiegawcze polegają na dostosowaniu w miarę możliwości danych wartości metabolicznych do normalnych. W przypadku odziedziczonej lub nabytej mutacji genu, która może wywołać reakcje autoimmunologiczne, nie ma bezpośrednich środków zapobiegawczych. Zazwyczaj takie nieprawidłowości w układzie odpornościowym są wykrywane dopiero po pojawieniu się objawów.

Opieka postpenitencjarna

Mikroangiopatia prowadzi do różnych dolegliwości i powikłań, z których wszystkie ogólnie mają bardzo negatywny wpływ na jakość życia, a także na oczekiwaną długość życia chorego. Przy pierwszych oznakach i objawach należy skonsultować się z lekarzem, aby uniknąć dalszych komplikacji. Przy takim obrazie klinicznym nie może nastąpić niezależne wyleczenie. W większości przypadków mikroangiopatia prowadzi do różnych dolegliwości narządów wewnętrznych.

Przede wszystkim występują zaburzenia metaboliczne, a ponadto cukrzyca. Osoby dotknięte chorobą często cierpią na potrzebę płynów, a także z powodu utraty wagi. W najgorszym przypadku bez leczenia może dojść do całkowitej ślepoty, której nie można już leczyć.

Mikroangiopatia wpływa również na nerki i serce, przez co może dojść do niewydolności serca lub nerek, co również prowadzi do śmierci. Dalsze leczenie zależy w dużej mierze od przyczyny choroby, więc zwykle nie można sformułować ogólnego prognozy. W wielu przypadkach skraca się również oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą.

Możesz to zrobić sam

Środki, które mogą podjąć osoby dotknięte mikroangiopatią, zawsze zależą od choroby podstawowej.

Jeśli stan jest spowodowany cukrzycą, najważniejszym krokiem jest zmiana stylu życia. Jeśli jeszcze tego nie zrobiono, osoba dotknięta chorobą musi dostosować dietę do choroby i wykonywać umiarkowane ćwiczenia. Osoby z nadwagą powinny dążyć do utraty wagi, ponieważ jest to jedyny sposób na przeciwdziałanie cukrzycy, a tym samym również mikroangiopatii w perspektywie długoterminowej. Lekarz musi optymalnie wyregulować równowagę cukru, a także sprawdzić ciśnienie tętnicze.

Jeśli mikroangiopatia jest spowodowana chorobą autoimmunologiczną, wymagane jest leczenie farmakologiczne. Osoby dotknięte chorobą powinny przede wszystkim zachować spokój i całkowicie wyleczyć chorobę podstawową. Zalecane są również zmiany stylu życia, ponieważ wzmocniony układ odpornościowy jest mniej podatny na poważne komplikacje.

Osoby cierpiące na mikroangiopatię wymagają ścisłej kontroli lekarza rodzinnego. Jeśli choroby wtórne lub poważne powikłania już się rozwinęły, należy skonsultować się ze specjalistą. Najważniejszym sposobem samopomocy jest regularne sprawdzanie upośledzenia czynności małych naczyń krwionośnych przez lekarza i zapewnienie optymalnego dostosowania leku.