Prątek gruźlicy

Plik Prątek gruźlicy to gatunek bakterii z rodziny Mycobacteriaceae. Gatunek jest uważany za chorobotwórczy dla ludzi i odpowiada najważniejszemu patogenowi gruźlicy. Szacuje się, że co trzecia osoba jest zarażona gruźlicą.

Co to jest Mycobacterium tuberculosis?

Mycobacteria to rodzaj bakterii liczący około 100 przedstawicieli i jedyny rodzaj w rodzinie Mycobacteriaceae. Przedstawiciele rodzaju są trudni do zabarwienia barwnikiem Grama. Struktura ich ścian komórkowych jest nadal taka sama, jak w przypadku bakterii Gram-dodatnich.

Ściana komórkowa mykobakterii nie jest więc wyposażona w błonę zewnętrzną, ale składa się z wielowarstwowych peptydoglikanów. Analiza DNA rodzaju potwierdza przypisanie do bakterii Gram-dodatnich. Ponieważ mają wysoką zawartość GC w DNA, należą również do Actinobacteria.

Mycobacterium tuberculosis jest patogennym dla człowieka gatunkiem Mycobacteriaceae. Patogen odpowiada najważniejszemu patogenowi gruźlicy i może zarażać gruźlicą różne gatunki zwierząt oprócz ludzi.

Mycobacterium tuberculosis ma kształt pręcika i nie jest w stanie aktywnie się poruszać. Bakterie tego gatunku odporne na działanie kwasów posiadają ścianę komórkową bakterii zbudowaną z arabinogalaktanu, kwasów mykolowych i lipofilowych składników ściany komórkowej.

Poszczególni przedstawiciele gatunku mierzą do pięciu μm. Ten rodzaj bakterii występuje na całym świecie. Szacuje się, że co trzecia osoba jest zarażona gruźlicą. Akumulacje występują w krajach Trzeciego Świata.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Bakterie z gatunku Mycobacterium tuberculosis żyją tlenowo. Dlatego przedstawiciele gatunku potrzebują tlenu do metabolizmu. To odróżnia je od beztlenowców, które potrafią przetrwać w środowisku beztlenowym i wykorzystywać inne substancje do wytwarzania energii w razie wątpliwości.

Patogen gruźlicy rozmnaża się wyłącznie w sposób wewnątrzkomórkowy i do rozmnażania woli wykorzystywać makrofagi. Charakterystyczne jest, że bakterie rosną niezwykle wolno i dzielą się co najwyżej co 15 godzin. Słabe środki dezynfekujące mogą być odporne na bakterie.

Bakterie z gatunku Mycobacterium tuberculosis często przeżywają w makrofagach przez kilka lat. Ponieważ makrofagi należą do układu odpornościowego, unikają układu odpornościowego podczas kolonizacji makrofagów i nie są atakowane.

Po latach utajonej infekcji infekcja zwykle powraca do stanu aktywnego. Okolicznościami wyzwalającymi są zwykle czynniki stresowe lub inne procesy immunosupresyjne.

Bakterie mają enzymy rozbijające i syntetyzujące tłuszcz. W razie wątpliwości bakterie są w stanie żyć na własnej warstwie tłuszczu w ścianie komórkowej. Podczas infekcji w żywicielach wytwarzany jest cholesterol zewnętrzny, który Mycobacterium tuberculosis służy również jako składnik odżywczy. Woskowata, tłuszczowa ściana komórkowa gatunku bakterii chroni przed zniszczeniem przez układ odpornościowy i zakłóca przekazywanie sygnału. Dlatego po zakażeniu nie ma pełnej odpowiedzi immunologicznej.

Nieaktywne bakterie z gatunku Mycobacterium tuberculosis żyją na własnej warstwie tłuszczowej i nie dzielą komórek. Jednak nawet w tym stanie enzymy, takie jak katalaza, są aktywne i dezaktywują substancje, takie jak antybiotyki, w celu ochrony bakterii.

Błędy odczytu w DNA zwiększają współczynnik mutacji bakterii. Z tego powodu ten typ bakterii może uodpornić się nawet w fazie utajonej infekcji.

Patogen jest przenoszony drogą powietrzną. Ta ścieżka infekcji odpowiada infekcji kropelkowej. Istnieje jednak również możliwość przekazu ustnego. Na przykład spożycie zakażonego mięsa lub innych białek zwierzęcych może prowadzić do infekcji.

Bakterie z gatunku Mycobacterium tuberculosis są zawsze chorobotwórcze dla ludzi. W fazie nieaktywnej infekcja nie daje żadnych objawów, ale już dawno się rozpoczęła.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Mycobacterium tuberculosis to gatunek bakterii wywołujący gruźlicę. Po początkowej infekcji okres utajenia trwa do ośmiu tygodni. Następnie pojawiają się niespecyficzne objawy.Oprócz gorączki i nocnych potów, wczesnymi objawami są utrata masy ciała i utrata apetytu.

W przypadku wystąpienia pierwotnego zespołu gruźliczego lub rozpoczęcia przebiegu płuc, oprócz wymienionych objawów występują napady kaszlu, krwioplucie (odkrztuszanie krwi), obrzęk węzłów chłonnych i duszność (duszność).

Indywidualny układ odpornościowy i liczba przenoszonych patogenów determinowały przebieg infekcji. U osób z silnym układem odpornościowym objawy narządowe rozwijają się tylko w pięciu procentach wszystkich przypadków. Jeśli dojdzie do zajęcia narządu, ten typ manifestacji ma miejsce w ciągu pierwszych dwóch lat po pierwotnym zakażeniu. Pacjenci z niedoborami odporności znacznie częściej cierpią na objawy narządowe. Taki przebieg szczególnie często obserwowano u osób z alkoholizmem, cukrzycą, wcześniej istniejącą pylicą płuc, niedożywieniem (niedożywieniem) czy chłoniakami.

Ponadto immunosupresja lekowa substancjami takimi jak cyklosporyna i cytostatyki może zwiększać ryzyko wystąpienia objawów narządowych. W tym kontekście należy również wspomnieć o nabytych niedoborach odporności, takich jak zakażenia wirusem HIV, wrodzone niedobory odporności i starość, które wpływają na stan odporności w sposób fizjologiczny związany z wiekiem.

Gruźlica wywołana przez Mycobacterium tuberculosis wykazuje różne postacie kliniczne i stadia. Gruźlica pierwotna może odpowiadać na przykład gruźlicy płuc, gruźlicy węzłów chłonnych wnęki, zapaleniu opłucnej z wysiękiem, gruźlicy prosówkowej lub posocznicy Landouzy'ego. W gruźlicy po pierwotnej postaci można sobie wyobrazić zajęcie jelit, gruźlicę układu moczowo-płciowego, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, objawy skórne oraz objawy kości i nerek.

Terapię gruźlicy przeprowadza się za pomocą wielu kombinacji różnych antybiotyków. Te leki przeciwgruźlicze podaje się przez kilka miesięcy. W ostatnich latach rozwój oporności bakterii z rodzaju Mycobacterium tuberculosis utrudnił terapię osobom dotkniętym chorobą. W miarę możliwości celem leczenia jest redukcja czynników immunosupresyjnych, a tym samym wykorzystanie układu odpornościowego jako naturalnego wsparcia z dala od leków.