Termin medyczny skostnienie odnosi się do wzrostu kości, zwanego także Tworzenie kości wyznaczony. Jest synonimem skostnienie. Jest to tworzenie się tkanki kostnej w fazie wzrostu oraz w kalusie (tkance bliznowatej do wypełnienia szczeliny złamania) podczas wtórnego gojenia złamań w przypadku złamań kości.
Co to jest kostnienie?
Lekarze rozróżniają dwa rodzaje tworzenia kości. W przypadku kostnienia desmalowego kość powstaje z tkanki łącznej, w przypadku kostnienia chrzęstnego kość powstaje z już istniejącej chrząstki.
Przy normalnym przebiegu kostnienie jest naturalnym procesem tworzenia się kości, który buduje jeszcze nie w pełni rozwinięty szkielet, zwłaszcza w dzieciństwie. Jeśli przebieg jest nieprawidłowy, następuje zwiększone tworzenie się kości. Kości powstają tam, gdzie nie są przeznaczone.
Funkcja i zadanie
Kości rozwijają się z tkanki łącznej (złuszczona, kości czaszki, obojczyki) lub z prekursora chrząstki (kostnienie okołochrzęstne). Podczas fazy wzrostu kości tworzą się na granicy między przynasadą (wzrostem długości) a nasadą (obszar wzrostu kości długich).
U osób dorosłych kości odnawiają się regularnie dzięki działaniu osteoblastów (komórek kościotwórczych) i osteoklastów (komórek łamiących kości).
Kostnienie następuje w wyniku nabytej (zabieg chirurgiczny, wypadek, urazy) lub wrodzonej (dziedziczna karłowatość dziedziczna) wady rozwojowej szkieletu na skutek zaburzenia tworzenia się kości. Przyczyną mogą być również przeciążone mięśnie i rozregulowanie metaboliczne. Czasami kostnienie pojawia się również ideopatycznie (bez powodu). Powstaje w chrząstkowych płytkach nasadowych, które stanowią centrum kostnienia chrzęstnego.
Kości ludzkiego szkieletu przybierają różne formy. Istnieją wydłużone kości rurkowe. Twoja głowa nazywana jest epifizą, a przejście do rzeczywistego kształtu rurkowatego nazywa się przynasadą. Rurka jako taka nazywana jest trzonem trzonowym. Typowymi przedstawicielami tego typu kości są kości ramienia (kość ramienna) i kości udowe (kość udowa). Kości czaszki są płaskie. Trzecim typem kości są zaokrąglone kości sezamowe (rzepka, kości dłoni). Kości wypełnione powietrzem to kości czaszki twarzy, takie jak zatoki.
Każda kość jest otoczona drobną okostną. Wewnątrz znajduje się gęsta struktura kości (compacta, corticalis), która zapewnia wytrzymałość kości. Równomiernie ułożone włókna wzmacniają tkaninę. Kości składają się z organicznego kolagenu w postaci białka, szpiku kostnego i tłuszczowego, wody, fosforanów i wapnia.
Osteoblasty i osteoklasty w postaci małych komórek znajdują się pomiędzy tkanką kostną. Osteoblasty są połączone ze sobą cienkimi kanałami i wytwarzają substancję kostną. Osteoklasty działają jako przeciwnicy, ponownie niszcząc kości. Za typową budowę kości odpowiadają równomiernie ułożone kości blaszkowate.
Jeśli jest złamana kość, tworzy się pleciona kość z włóknami bez żadnej struktury i rośnie przypadkowo. Dopiero w procesie gojenia powstaje ustrukturyzowana, stabilna kość blaszkowata.
Desmal kostnienie rozwija się z tkanki łącznej, która jest utworzona z komórek mezenchymalnych. Kiedy kości rosną, komórki są blisko siebie i mają dobre ukrwienie. Komórki mezenchymalne stają się osteoblastami, które wytwarzają nowe kości. Dodatkowe osteoblasty przyczepiają się do tych nowych, bardzo małych kości, które również tworzą materiał kostny, tak że kość rośnie przylegająco poprzez przyczep. Kości czaszki zwykle powstają w wyniku tego desperackiego procesu wzrostu kości.
W pierwszym etapie kostnienia chrząstki kości są tworzone jako chrząstka. Dopiero w trakcie tego pośredniego (chrzęstnego) kostnienia kość wyłania się z materiału chrzęstnego. Wzrost kości okołochrzęstnej jest zakończony od około 19 roku życia. Komórki chrząstki stają się większe i zwapniałe, a osteoblasty wchodzą w tym momencie do procesu i jako komórki budulcowe zapewniają wzrost kości.
Choroby i dolegliwości
Medycyna rozróżnia choroby, które wpływają na regularne kostnienie, od chorób, które powodują nadmierne kostnienie. U pacjentów z achondroplazją (niski wzrost kości) kości długie rosną na szerokość zamiast na długość, ponieważ wzrost kości prowadzi do przedwczesnego zamknięcia płytek nasadowych. Komórki chrząstki stają się większe i zwapniałe. Ponieważ w dotkniętej chorobą kości nie ma już komórek chrząstki, nie może ona urosnąć na długość. Achondroplazja nie wpływa na kręgi, żebra i kości czaszki, tak więc kości te rozwijają się normalnie, ale wydają się większe niż w porównaniu ze skróconymi kończynami.
W przypadku kostnienia heterotopowego obszary, w których normalnie występuje tkanka łączna, kostnieją. W tym procesie termin medyczny heterotopowy oznacza „występowanie w innym miejscu”. Uszkodzenie tkanki daje ciału fałszywe informacje i powoduje wytwarzanie substancji przekaźnikowych, które prowadzą do kostnienia tkanki chrzęstnej.
Większe kości, na które wpływa nadmierne kostnienie, powodują problemy z ruchem mechanicznym. Zakres ruchu dotkniętych stawów jest znacznie ograniczony. Mniejsze nowe formacje kostne zwykle nie powodują żadnych objawów, ponieważ są zbyt drobne.
Złamane kości są najczęstszą przyczyną tego nieregularnego wzrostu kości. Im bardziej skomplikowane złamania, tym większe prawdopodobieństwo, że możliwe jest skostnienie.W przypadku wielu urazów prawdopodobieństwo nadmiernego kostnienia jest większe niż u pacjentów z pojedynczym urazem. Na przykład pacjenci z endoprotezą stawu biodrowego częściej cierpią niż osoby po operacji barku. Siniaki i infekcja mogą sprzyjać nadmiernemu kostnieniu. Nie jest znana podstawowa profilaktyka. Leczenie ortopedyczne rozpoczyna się od odchyleń osi.
Brak witaminy D u noworodków ma znaczący wpływ na prawidłowe tworzenie kości. Krzywica jest najczęstszym zaburzeniem kostnienia u noworodków. Niedostateczna podaż witaminy D automatycznie prowadzi do niedoboru wapnia. Ponieważ kości są w większości zbudowane z wapnia, niedobór ten prowadzi do upośledzenia wzrostu kości. Dlatego witamina D jest często podawana noworodkom.
.jpg)
