Osteoliza

w Osteoliza jest to proces utraty masy kostnej. Zwykle odbywa się to w ramach normalnego metabolizmu. Jeśli jednak równowaga między utratą masy kostnej a tworzeniem kości zostanie zaburzona, może dojść do patologicznej utraty substancji kostnej.

Co to jest osteoliza?

Osteoliza to nazwa naukowa Utrata kości, co jest normalnym i niezbędnym procesem metabolizmu kości. Podczas tego procesu kości są stale odbudowywane poprzez rozkładanie istniejącej substancji kostnej i budowanie jej w innym miejscu. Metabolizm kości jest regulowany hormonalnie.

W kości są dwa rodzaje komórek. Z jednej strony istnieją osteoblasty, az drugiej osteoklasty. Osteoblasty są odpowiedzialne za budowę kości. Po mineralizacji przekształcają się w osteocyty (komórki kostne), które nie są już w stanie się dzielić.

Osteoklasty z kolei kontrolują rozpad kości. Są to komórki wielojądrzaste, które zostały przekształcone w komórki podobne do makrofagów w wyniku połączenia komórek macierzystych ze szpiku kostnego. Ich zadaniem jest, jako tak zwane fagocyty, rozpuszczanie substancji kostnej. Istnieją dwie formy osteolizy. Jest to z jednej strony osteoliza jako część przebudowy kości, z drugiej zaś osteoliza ograniczona.

Przebudowa kości to ogólny proces, w którym zachodzi równowaga między utratą masy kostnej a tworzeniem kości. W przypadku ograniczonej osteolizy dochodzi do miejscowej utraty kości, ale jest to patologiczne.

Funkcja i zadanie

Osteoliza to niezbędny proces w organizmie, który jednocześnie spełnia różne funkcje. W trakcie przebudowy kości substancja kostna musi być stale rozkładana i odbudowywana w innym miejscu. Nazywa się to przebudową tkanki kostnej.

Układ kostno-szkieletowy jest największym organem wspierającym w organizmie. Ciągłe stosowanie tego systemu wsparcia prowadzi do uszkodzeń strukturalnych w obrębie kości, które należy w każdej chwili skompensować, aby układ mięśniowo-szkieletowy funkcjonował prawidłowo. Działa to tylko poprzez ciągły rozkład uszkodzonej kości i odkładanie się nowej substancji kostnej.

Ponadto proces ten utrzymuje jednocześnie stałe poziomy wapnia i fosforanów. Układ kostny jest największym rezerwuarem wapnia i fosforanów.

Jeśli na przykład zbyt mało wapnia jest dostarczane z pożywieniem, następuje zwiększona utrata masy kostnej. Wahania poziomu wapnia i fosforanów można szybko skompensować.

Ogólnie metabolizm kości i wapnia podlega regulacji hormonalnej. Parathormon zapewnia stały poziom wapnia we krwi, indukując zwiększoną utratę masy kostnej poprzez stymulację osteoklastów. Jednocześnie, gdy poziom wapnia we krwi jest zbyt wysoki, oddziałuje również na osteoblasty, które są odpowiedzialne za budowę kości.

U zdrowej, dorosłej osoby, która nadal jest w stanie rozmnażać się, utrata masy kostnej i tworzenie kości są w równowadze. Ten ciągły proces przebudowy kości zapewnia zdrowy układ mięśniowo-szkieletowy.

Choroby i dolegliwości

Jeśli równowaga między osteolizą a osteogenezą (struktura kości, zwana także kostnieniem) jest zaburzona, następuje uszkodzenie struktury kości. W tych zaburzeniach związek między utratą masy kostnej a tworzeniem kości jest zwykle przesunięty na korzyść utraty masy kostnej. Jednak w bardzo rzadkich przypadkach występuje również odwrotna zależność, w której tworzenie kości przeważa nad utratą masy kostnej. Tak jest na przykład w przypadku osteopetrozy genetycznej (choroba marmurkowa kości).

Częste przypadki ogólnej utraty masy kostnej mają różne przyczyny. Równowaga może się zmienić między innymi na skutek zmniejszonej aktywności osteoblastów, co zaburza proces budowy kości. Jednak ze względu na normalny proces osteolizy występuje obecnie ogólna utrata masy kostnej.

Ponadto osteoliza może ulec nasileniu w procesach reumatycznych, zaburzeniach hormonalnych (nadczynność przytarczyc), osteoporozie czy przerzutach do kości. Osteoporoza ogólna występuje również zawsze w starszym wieku. Tutaj tworzenie się kości spowalnia, a jednocześnie, często z powodu braku minerałów w wyniku zaburzeń wchłaniania, następuje przyspieszenie rozpadu kości. Hormonalne przyczyny osteoporozy często występują u kobiet po menopauzie.

Oprócz osteoporozy może również wystąpić osteomalacja. Podczas gdy w osteoporozie rozkładana jest cała substancja kostna, złożona ze składników organicznych i mineralnych, w osteomalacji traci się tylko składnik mineralny. Często przyczyną jest niewystarczająca inkorporacja wapnia do kości, brak witaminy D lub zaburzony metabolizm fosforanów.

Oprócz zachwiania równowagi między tworzeniem się kości a utratą masy kostnej w kontekście ogólnej przebudowy kości występuje również osteoliza ograniczona. Ograniczona osteoliza jest zawsze patologiczna i opisuje miejscową degradację kości spowodowaną miejscową nadaktywnością osteoklastów bez zwiększania aktywności osteoblastów. Oznacza to, że jest to kwestia miejscowego rozpadu substancji kostnej, która jednak nie jest już odtwarzana. Osteoliza ograniczona występuje między innymi w procesach zapalnych, guzach miejscowych czy przerzutach do kości w przypadku guzów obcych lub ciągłego kontaktu kości z ciałem obcym. Na przykład implanty, endoprotezy lub osteosynteza (operacyjne połączenie kilku kości) mogą prowadzić do osteolizy, tak że proteza może się ostatecznie poluzować. To samo dotyczy implantów dentystycznych, które mogą prowadzić do zniszczenia kości szczęki przy stałym kontakcie zewnętrznym.

W wyniku reumatoidalnego zapalenia stawów w pobliżu dotkniętych stawów mogą pojawić się cysty kostne. Te torbiele kości są już ubytkami powstałymi w wyniku osteolizy. Miejscowa proliferacja szpiku kostnego spowodowana infekcją bakteryjną może również prowadzić do osteolizy.

Bardzo rzadką chorobą jest tak zwany zespół Gorhama-Stouta. Tutaj kość całkowicie się rozpuszcza, a następnie przekształca się w tkankę limfatyczną. Przyczyna tej choroby jest obecnie nieznana.