Wylęganie

Tak zwany Wylęganie Podczas embriogenezy blastocysta wymyka się ze szklanej skóry, która ją otacza do około piątego dnia po zapłodnieniu. Pierwsze narodziny potomstwa są warunkiem wstępnym implantacji do macicy. W przypadku zapłodnienia in vitro wylęganie jest czasami wykonywane zewnętrznie za pomocą lasera.

Co się wykluwa?

Blastocysta to wczesny etap embriogenezy, w którym tworzy się wypełniona płynem jama. Ta wnęka to blastocoel, wnęka otoczona trofoblastem i wypełniona płynem. Ta wnęka jest również znana jako zarodek pęcherzykowy.

Termin wylęganie podsumowuje procesy, które umożliwiają wylęganie się zarazków pęcherza moczowego w sensie blastocysty z warstwy przezroczystej lub skorupy jaja. To pierwsze wyklucie ma miejsce około piątego dnia po zapłodnieniu i jest warunkiem zagnieżdżenia się zapłodnionego jajeczka w macicy.

Podczas wylęgu, zona pellucida zostaje rozerwana przez wzrost w sensie wzrostu wielkości blastocysty, przy czym następuje liza enzymatyczna indukowana przez zarazki w sensie rozpuszczania komórek. Po wykluciu następuje zagnieżdżenie, w którym zarodek zostaje wszczepiony do błony śluzowej macicy i może następnie przejść do rozwoju embrionalnego.

Często termin wylęganie jest synonimem tego terminu Wylęganie się blastocysty używany. Zapłodnienie i tworzenie się blastocysty nie są procesami wylęgowymi, ale są uznawane za niezależne procesy rozwojowe. Tworzenie się blastocysty następuje około czwartego dnia po inseminacji, a więc około jednego dnia przed wykluciem.

Funkcja i zadanie

Kiedy jajo jest zapłodnione, zdolny do zapłodnienia plemnik przenika do jaja. Około cztery dni później blastocysta tworzy się z moruli poprzez złogi płynu do wewnątrz. Obszar wokół blastocysty jest podzielony na zewnętrzną warstwę trofoblastów i wewnętrzną warstwę komórek lub grupę komórek zbudowaną z embrionów. Tak zwana zona pellucida znajduje się wokół blastocysty. Blastocysta początkowo składa się z około 200 silnie działających komórek macierzystych. Dzięki temu komórki blastocysty mogą różnicować się w dowolną tkankę.

Objętość zarodka zwiększa się zauważalnie po utworzeniu jamy blastocysty w moruli. Pod koniec piątego dnia po zapłodnieniu stale rosnący zarodek wymyka się z warstwy okrywającej, zona pellucida. To kreskowanie charakteryzuje się sekwencyjną serią skurczów, które powodują rozszerzanie się powłoki. Te „skurcze ekspansji” ostatecznie powodują eksplozję zarodka.

Zarodek jest wspomagany przez enzymy podczas detonacji. Enzymy te rozpuszczają osłonę przezroczystą w obszarze bieguna abembrionalnego naprzeciw bieguna embrionalnego. W oparciu o to rozpuszczenie, rytmiczne skurcze rozszerzające się pozwalają zarodkowi puchnąć ze sztywnej osłony ochronnej.

Zasadniczo te procesy wykluwania się są pierwszymi narodzinami nienarodzonego dziecka. Po wykluciu następuje polaryzacja zarodka, co przejawia się w pełnym rozwoju bieguna embrionalnego i abembryonic. Rzeczywisty zarodek może rozwinąć się tylko z blastomerów w wewnętrznej masie komórek. Blastomery z pustej sfery ostatecznie stają się strukturami pozazarodkowymi, tj. Błonami i częściami łożyska.

Jeśli wylęganie jest zakłócone, ciąża w prawdziwym sensie nie może wystąpić pomimo zapłodnienia. Jeśli nie ma wyklucia, komórka jajowa pozostaje otoczona twardą skorupą osłonki przezroczystej lub szklanej skóry, tak że komórki zarodka mogą dzielić się w skorupce natychmiast po zapłodnieniu bez zwiększania objętości, ale nigdy nie opuszczają tego etapu. Jeśli w piątym dniu, tj. W tzw. Stadium blastocysty, w zarodku powstanie ubytek, dziecko musi opuścić sztywną skorupę, aby mogło się rozwinąć i wszczepić.

Choroby i dolegliwości

W zapłodnieniu in vitro wylęganie jest częściowo wspomagane z zewnątrz. To wspomagane wylęganie lub „wspomagane wylęganie” jest środkiem wspomagającym, który ma ułatwić zarodkowi opuszczenie sztywnej szklanej skóry. Pocisk jest nacinany lub rozrzedzany, dopóki strefa nie wykaże defektu. Aby zarodek nie utknął podczas wyklucia się, a proces wylęgu mógł zostać zakończony, wada musi mieć określony rozmiar.

Wspomagane wylęganie można przeprowadzić za pomocą lasera, co umożliwia ukierunkowane uszkodzenie szklanej skórki. Wielkość i głębokość wykonywanej wady można precyzyjnie regulować. Aby nie uszkodzić zarodka, trzyma się go na miejscu za pomocą trzymającej pipety. „Wylęganie wspomagane” może również odbywać się za pomocą szklanej igły. Proces ten odpowiada częściowej dysekcji strefy i niesie ze sobą znacznie większe ryzyko uszkodzenia zarodka. Jako alternatywę dla tych technik można zastosować rozcieńczanie enzymatyczne, które powoduje, że skorupa zarodka jest cieńsza.

Skuteczność „wspomaganego wylęgu” jest jednak kontrowersyjna. Niemniej jednak medycyna reprodukcyjna mówi teraz o pozytywnych skutkach wspomaganego wylęgu w niektórych wskazaniach. Na przykład, jeśli można przedstawić mikroskopowe dowody ponadprzeciętnie grubej warstwy osłonki przezroczystej, pomocny pomiar ciąży powinien być pomocny.

To samo powinno dotyczyć zamrożonych i rozmrożonych zarodków. Ponadto opisane zabiegi IVF są zalecane dla kobiet powyżej 36 roku życia. Większość klinik IVF oferuje „wspomagane wyklucie” przede wszystkim kobietom, które wcześniej kilkakrotnie doświadczyły nieudanego zapłodnienia pozaustrojowego.