Osteosynteza

Tak jak Osteosynteza to zabieg chirurgiczny polegający na leczeniu złamań kości. Poszczególne złamane kości są ponownie łączone za pomocą różnych środków pomocniczych, takich jak gwoździe, śruby, płytki i druty.

Co to jest osteosynteza?

Osteosynteza to ogólny termin określający różne zabiegi chirurgiczne mające na celu ponowne połączenie złamanych kości. Złamania kości są ponownie stabilizowane za pomocą różnych środków łączących.

Termin medyczny osteosynteza jest tłumaczony na język niemiecki z połączeniem kostnym. Jest to ogólny termin określający różne interwencje chirurgiczne mające na celu ponowne połączenie złamanych kości.

Stosując różne pomoce łączące, złamane kości są ponownie stabilizowane, aby mogły ponownie rosnąć razem, zgodnie z zamierzeniami anatomii człowieka. Celem osteosyntezy jest przywrócenie kości do ich pierwotnej postaci. Miejsce złamania zostaje ustabilizowane, a uszkodzona kość zostaje przywrócona do czasu wygojenia.

Funkcja, efekt i cele

Istnieją różne procedury:

• Śródszpikowa osteosynteza paznokci
• Mocowanie płyty
• Mocowanie śrubowe
• Mocowanie drutem Kirschnera (najlepiej u dzieci)
• Osteosynteza zespołu napinającego
• Stabilizator zewnętrzny
• Dynamiczna śruba biodrowa do złamania w pobliżu kości udowej. Nie każda złamana kość musi być leczona osteosyntezą.

Lekarze wykonują osteosyntezę w celu uzyskania następujących obrazów klinicznych:

• Złamania stawów
• otwarte złamania z urazami tkanek miękkich i skóry
• Złamania wpływające na nerwy i naczynia krwionośne
• Złamane kości w nodze
• Wiele złamań (wiele złamań kości)
• u pacjentów po wielokrotnych urazach z powodu wielokrotnych urazów zagrażających życiu
• w osteoporozie i starszym wieku
• u pacjentów, którzy wymagają szybkiej ponownej mobilizacji (np. sportowcy)

Ludzkie kości składają się z wypukłości (twarda kora) i kości gąbczastej (miękki rdzeń wewnętrzny). Kanał szpikowy znajduje się w dużych kościach, w których znajduje się szpik kostny. Kości są owinięte w okostną. Z wiekiem szpik kostny zostaje zastąpiony tkanką tłuszczową. Zanim lekarze zoperują złamanie, muszą przywrócić dotknięte kości do ich prawidłowego i pierwotnego położenia. W przypadku mniej poważnych złamań kości redukcję tę można przeprowadzić bez operacji.

Lekarz przenosi kości z powrotem na właściwe miejsce, umiejętnie je ustawiając, następnie przerwę mocuje się mocnym bandażem, aby kości nie zsunęły się ponownie. W takim przypadku złamanie może się zagoić bez operacji. W przypadku śródszpikowej osteosyntezy paznokcia chirurg otwiera jamę szpikową chorej kości za pomocą szydła lub drutu. Przez ten kanał przepuszczany jest drut prowadzący i wprowadzany do jamy szpiku kostnego za pomocą rozwiertaka. W ten sposób kanał szpikowy zostaje poszerzony i zaopatrzony w długi gwóźdź, który działa jak wewnętrzna szyna w złamanej kości. Kontrole rentgenowskie zapewniają prawidłowe ustawienie gwoździa. W razie potrzeby gwóźdź blokuje się trzpieniem poprzecznym (gwoździem blokującym), aby nie przesuwał się w kanale szpikowym.

Przy mocowaniu płytkowym złamanie kości zostaje odsłonięte i zaopatrzone w płytkę, która jest anatomicznie dopasowana do kości i mocowana śrubami w taki sposób, aby łączyła ze sobą odłamki. Osteosynteza śrubowa działa z wkrętami opóźnionymi i śrubami gąbczastymi. Po otwarciu kości śruba opóźniająca przesuwa się przez otwór w korze. Na przeciwległym końcu wierci się znacznie mniejszy otwór i wprowadza się gwint, który jest połączony z wkrętem do drewna. W ten sposób złamana kość jest trzymana razem. Gąbczasta śruba ma kształt długiego trzonu. Tutaj również wkręt jest mocowany poprzez wywiercone otwory za fragmentem za pomocą gwintu. Mocowanie drutem Kirschnera jest odpowiednie do korygowania złamań mniejszych kości, takich jak palce u rąk i nóg.

Drut Kirschnera jest wprowadzany przez korę kostną głęboko do kości gąbczastej kości, przy czym górny koniec pozostaje na zewnątrz, dzięki czemu można go ponownie wyciągnąć po zagojeniu złamania. Ta metoda nie zapewnia dostatecznej stabilizacji, więc aby wytrzymać obciążenia, konieczne jest założenie gipsu lub szyny. W osteosyntezie taśmy napinającej poszczególne fragmenty kości są połączone drutami kolczastymi. Przebiegają prostopadle i równolegle przez szczelinę pęknięcia. Zewnętrzne końce są skrzyżowane i wyposażone w miękką pętlę z drutu (zacisk). W przeciwległym biurze księgowym znajduje się kanał, przez który przewleczona jest pętla z drutu. Chirurg rozciąga je mocno, aby mocno trzymać fragmenty książki razem i przekształcić siły rozciągające, które faktycznie odciągają poszczególne złamane kości, w siły ściskające. Fragmenty kości są zsuwane.

Stabilizator zewnętrzny mocuje złamanie kości za pomocą urządzenia zewnętrznego. Złamanie kości jest stabilizowane za pomocą kołków po obu stronach kości. Są one mocowane z lewej i prawej strony, wykonując małe nacięcia przez skórę i połączone metalową rozpórką, która zapewnia niezbędną stabilność. Dynamiczna śruba biodrowa jest stosowana przy złamaniach szyjki kości udowej. Za pomocą prowadnika w część szyjki stawu biodrowego, która jest najbliżej stawu biodrowego, wprowadza się śrubę. Śruba wkręcana jest w główkę kości udowej krótkim, grubym gwintem.

W górną, zewnętrzną część kości udowej przykręca się metalową płytkę. Bezgwintowy koniec wału śruby przesuwa się przez rurkę, tak że ciężar ciała pacjenta odchyla nacisk obciążenia, a złamanie jest zsuwane.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Po wykonaniu osteosyntezy chirurg w pierwszym kroku zszywa mięśnie, następnie warstwy tkanki łącznej i skórę. Zabiegi osteosyntezy są rutynowymi interwencjami, ale czasami nie można wykluczyć powikłań.

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić zrosty ścięgien, usztywnienie stawów, skrzywienie chrząstki, mięśni, ścięgien i nerwów, zespół ciasnoty, brak lub niewystarczające gojenie złamań (staw rzekomy), martwica kości (śmierć pojedynczych fragmentów kości) oraz infekcje kości i okostnej. Ogólne ryzyko operacyjne to krwawienie, tworzenie się skrzepów krwi, urazy nerwów, infekcje miejscowe, incydenty anestezjologiczne, reakcje alergiczne na poszczególne substancje i blizny. Gdy tylko sytuacja pooperacyjna na to pozwoli, pacjenci z osteosyntezą powinni jak najszybciej ponownie się ruszać. Nadmierny odpoczynek jest niewłaściwym podejściem i może prowadzić do powikłań, takich jak usztywnienie stawów.

Fizjoterapia to idealny sposób na powrót do normalnej stresującej sytuacji po pobycie w szpitalu. Materiał do osteosyntezy, taki jak śruby, druty i płytki, usuwa się z ramion i barków w okresie od 6 do 24 miesięcy w przypadku złamań kości i po 12 do 24 miesięcy w przypadku złamań w okolicy nóg.