Rak prostaty (rak prostaty)

W Rak prostaty lub Rak prostaty jest to choroba nowotworowa męskiego gruczołu krokowego. Jest to jeden z najczęstszych rodzajów raka u mężczyzn i zwykle można go dobrze leczyć, jeśli zostanie wcześnie wykryty.

Co to jest rak prostaty?

Prostata, zwana również gruczołem krokowym, jest gruczołem należącym do narządów rozrodczych mężczyzn. Jest mniej więcej wielkości orzecha włoskiego i kształtu kasztana i znajduje się poniżej pęcherza moczowego, przed odbytnicą.

Prostata składa się głównie z tkanki łącznej i mięśni i wytwarza część płynu, który jest wydalany podczas wytrysku. Raki prostaty zwykle rozwijają się w zewnętrznej części gruczołu i są najczęstszym typem raka u mężczyzn.

Rak prostaty występuje zwykle u starszych mężczyzn po siedemdziesiątce, ale można go również zdiagnozować u młodszych mężczyzn. Jednak przerost prostaty nie zawsze jest rakiem prostaty - często występują również łagodne guzy i nieszkodliwe zapalenie prostaty.

przyczyny

Rak prostaty powstaje w wyniku połączenia różnych czynników ryzyka. Dziedziczność jest istotnym czynnikiem, który może prowadzić do tego stanu. Jeśli członek rodziny miał już raka prostaty, prawdopodobieństwo zachorowania na raka prostaty jest około dwukrotnie większe.

Innym czynnikiem ryzyka raka prostaty jest wiek. Rak prostaty występuje rzadziej u mężczyzn poniżej pięćdziesiątki niż u mężczyzn, którzy już przekroczyli tę granicę. Dieta i ogólny styl życia mogą również wywołać raka prostaty.

Mężczyźni spożywający dietę wysokotłuszczową i ubogą w błonnik są bardziej narażeni niż ci, którzy jedzą dużo warzyw i owoców. Sugeruje to, że wysoki wskaźnik masy ciała jest szczególnym czynnikiem ryzyka raka prostaty.

Objawy, dolegliwości i oznaki

W większości przypadków na początku nie ma wyraźnych objawów. Pierwsze oznaki są zwykle zauważane dopiero wtedy, gdy guz w prostacie (gruczoł krokowy) osiągnie określony rozmiar. Jednak często nie są one zbyt charakterystyczne.

W zaawansowanej chorobie najczęściej występują problemy z oddawaniem moczu (zaburzenia oddawania moczu), ponieważ guz zwęża cewkę moczową, a przepływ moczu jest zablokowany. Zwykle obejmuje to opóźnione oddawanie moczu, zatrzymanie moczu (niezdolność do oddawania moczu) lub zwiększone kapanie. Często po oddaniu moczu w pęcherzu pozostaje resztkowy mocz.

Towarzyszy temu ogólna zwiększona potrzeba oddawania moczu, która występuje zwłaszcza w nocy. Czasami występują nieprawidłowości w strumieniu moczu. Może to być bardzo słabe lub często przerywane. Mogą również wystąpić zaburzenia erekcji, bolesne wytryski i niskie wytryski. Czasami ból w okolicy narządów płciowych występuje z uszkodzeniem nerwów.

Niektórzy ludzie mają trudności z opróżnianiem jelit. W moczu lub płynie nasiennym może być widoczna krew. Może również wystąpić szereg ogólnych objawów raka. Należą do nich gorączka, nocne poty, słaba wydajność, ogólne wyczerpanie i zmęczenie, utrata masy ciała lub anemia. Jeśli w kościach powstały już przerzuty, pojawia się silny ból w dolnej części pleców, miednicy lub biodrach.

Diagnoza i przebieg

Rak prostaty rozpoznaje się w wielu przypadkach w trakcie kontroli profilaktycznej, ponieważ we wczesnych stadiach choroby nie ma bólu i prawie żadnego dyskomfortu. Objawy, które nadal mogą wskazywać na raka prostaty, obejmują problemy z oddawaniem moczu, problemy z wypróżnianiem, niewyjaśnioną utratę wagi, krew w moczu i ból kości.

Jednak osoby dotknięte chorobą zwykle stają się świadome objawów tego typu dopiero wtedy, gdy rak prostaty ma już przerzuty. Najczęstszym badaniem gruczołu krokowego jest badanie cyfrowe, doodbytnicze - w tym przypadku lekarz skanuje gruczoł krokowy przez ścianę odbytnicy i ocenia wielkość, kształt i teksturę gruczołu krokowego.

Test PSA, w którym uwalniana jest cząsteczka białka antygenu specyficznego dla prostaty, może również dostarczyć informacji o raku prostaty. Inne metody diagnostyczne to pobieranie próbek tkanek, badanie ultrasonograficzne i tomografia komputerowa.

Komplikacje

Rak prostaty, który jest wykrywany zbyt późno, może poważnie upośledzić czynność pęcherza, jeśli postępuje. Możliwe powikłania to nadczynność pęcherza z ciągłym parciem na mocz, sporadyczne mimowolne oddawanie moczu lub całkowite nietrzymanie moczu. Jeśli guz uszkodzi nerwy w okolicy prostaty, pojawiają się zaburzenia erekcji.

W zaawansowanych stadiach rak prostaty często tworzy nowotwory potomne (przerzuty) w węzłach chłonnych i kościach, zwłaszcza w miednicy, udach, żebrach i plecach. Przerzuty do kości są bardzo bolesne i często prowadzą do złamań kości. Rak gruczołu krokowego z przerzutami jest zwykle leczony radioterapią lub chemioterapią; możliwe skutki uboczne obejmują zapalenie pęcherza i odbytnicy, nudności, wymioty, biegunkę, wypadanie włosów i zwiększoną podatność na infekcje.

Terapia hormonalna często wiąże się ze zmniejszeniem gęstości kości, uderzeniami gorąca i zaburzeniami erekcji; w dłuższej perspektywie zwiększa się ryzyko zaburzeń metabolicznych i chorób układu krążenia. Całkowite chirurgiczne usunięcie gruczołu krokowego może skutkować przejściowym lub długotrwałym nietrzymaniem moczu i zwężeniem ujścia pęcherza, co utrudnia oddawanie moczu.

Uszkodzenie niektórych strun nerwowych podczas operacji powoduje utratę erekcji. Jeśli rak prostaty nie zostanie leczony lub jeśli leczenie rozpocznie się zbyt późno, guzy potomne mogą rozprzestrzenić się w organizmie i ostatecznie spowodować śmierć.

Kiedy należy iść do lekarza?

Mężczyźni, u których występują nieprawidłowości lub zmiany libido, powinni zostać zbadani. Jeśli podczas korzystania z toalety występują jakiekolwiek nieprawidłowości, osobliwości podczas oddawania moczu lub ogólne złe samopoczucie, wymagany jest lekarz. Obrzęk, ucisk w jamie brzusznej lub ból wskazują na pogorszenie stanu zdrowia. Wizyta lekarska jest konieczna, gdy tylko objawy się utrzymują lub nasilają.

Należy zbadać i leczyć zaburzenia erekcji, ból podczas wytrysku lub utratę kontroli moczu. Jeśli ból rozprzestrzenia się z okolic narządów płciowych do pleców, istnieje pilna potrzeba działania. W takich przypadkach choroba jest już w zaawansowanym stadium. Ponieważ rak prostaty nieleczony prowadzi do przedwczesnej śmierci, wskazana jest wizyta kontrolna u lekarza, gdy tylko pojawią się pierwsze nieprawidłowości. Ponadto mężczyźni powinni generalnie brać udział w regularnych badaniach przesiewowych w kierunku raka, aby możliwe było wczesne wykrycie choroby.

Zmniejszenie masy ciała, wyczerpanie, zmęczenie lub zmęczenie szybko to oznaki istniejącej choroby. Lekarz jest potrzebny, jeśli wystąpią niezwykłe nocne poty, zmniejszona wydolność fizyczna lub krwawienie. Blada cera, wewnętrzne osłabienie lub apatia to kolejne oznaki zaburzenia zdrowia. W przypadku problemów z wypróżnianiem należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Leczenie i terapia

Rak prostaty można leczyć na wiele różnych sposobów, stosując dobraną terapię w zależności od stopnia zaawansowania choroby, wieku i ogólnego stanu zdrowia chorego, a także tempa wzrostu guza. Leczenie może składać się z jednego lub kilku podejść terapeutycznych.

Jedną z metod leczenia raka prostaty jest radioterapia, ale istnieją dwa różne rodzaje terapii. Z jednej strony pacjent może być napromieniowany z zewnątrz, z drugiej strony można zastosować napromienianie implantami źródła promieniowania, w których poszkodowanemu wszczepia się małe źródła promieniowania działające bezpośrednio na tkankę prostaty.

Inne metody stosowane w leczeniu raka gruczołu krokowego to terapie hormonalne polegające na wycofaniu testosteronu z organizmu, operacje polegające na całkowitym usunięciu raka we wczesnym stadium, immunoterapie oraz chemioterapia. Sukces leczenia jest tym bardziej prawdopodobny, jeśli rak prostaty został wykryty wcześnie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

zapobieganie

Rak prostaty jest chorobą, której można zapobiec tylko w ograniczonym zakresie. Jednak ważne jest, aby prowadzić zdrowy tryb życia, dużo ruchu i zdrową dietę. Należy również zwrócić uwagę na prawidłową masę ciała i podjąć środki zaradcze, jeśli wskaźnik masy ciała jest wyższy niż 30. Ponadto mężczyźni powinni udać się na kontrolę najpóźniej od 50 roku życia. Mężczyźni, którzy mieli przypadki raka prostaty w swoich rodzinach, powinni nawet rozpocząć badania przesiewowe wcześniej, aby rak prostaty mógł zostać zdiagnozowany na wczesnym etapie.

Opieka postpenitencjarna

Po zakończeniu leczenia choroby spowodowanej rakiem prostaty zwykle nie jest możliwe zorganizowanie i normalne życie codzienne przez pacjenta. Fizyczne i psychiczne upośledzenia są często bardzo stresujące dla pacjenta. Dlatego po zakończeniu leczenia raka gruczołu krokowego pacjent zapewnia opiekę kontrolną.

Rozpoczyna się około ćwierć roku po zakończeniu leczenia. Pacjent powinien być regularnie badany przez urologa prowadzącego. Jest to jedyny sposób na rozpoznanie nawrotu raka na tyle wcześnie, aby odpowiednio wcześnie interweniować i zastosować odpowiednie leczenie. Podczas badań kontrolnych bardzo ważne jest określenie poziomu PSA.

Jeśli ta wartość jest nieszkodliwa, dalsze badania nie są konieczne. Ponadto konieczne jest rozpoznanie i leczenie skutków ubocznych i skutków ubocznych zabiegu w ramach pielęgnacji. Na przykład może wystąpić ryzyko zakrzepicy lub długotrwałych zaburzeń oddawania moczu.

Ponadto problemy psychologiczne, fizyczne i społeczne są wychwytywane i leczone poprzez opiekę pooperacyjną. Zabiegi pielęgnacyjne mają na celu towarzyszyć pacjentowi i wspierać go w jak największym stopniu w drodze do normalnego życia. W razie potrzeby pacjent jest w wieku produkcyjnym, dla którego należy przywrócić optymalne możliwości zarobkowe.

Możesz to zrobić sam

Rak prostaty to poważny stan, który wymaga leczenia przez zespół medyczny. Niemniej jednak osoby dotknięte chorobą mogą podjąć pewne środki w celu złagodzenia objawów i przyspieszenia powrotu do zdrowia.

Przede wszystkim odpocznij i bądź ostrożny. W trakcie lub po zabiegu organizm jest mocno osłabiony i nie może być poddawany stresowi, uprawianiu sportu czy wytężonej pracy fizycznej. Odpowiednia dieta i przestrzeganie zalecanych środków higieny również wspomagają gojenie i zapobiegają powikłaniom, takim jak chroniczne zmęczenie, krwawienia czy zaburzenia gojenia się ran.

Pacjenci powinni również omówić z lekarzem leki, które aktualnie przyjmują. Niektóre preparaty działają odwadniająco lub oddziałują na mięśnie pęcherza i dlatego należy ich unikać. Każdy, kto regularnie przyjmuje leki moczopędne, przeciwdepresyjne, przeciwalergiczne, na chorobę Parkinsona czy leki przeciwdrgawkowe, powinien o tym poinformować lekarza. Lekarz może wyjaśnić ryzyko i wskazać możliwe alternatywy.

W porozumieniu z lekarzem można również wypróbować różne leki homeopatyczne. Należą do nich pestki dyni, korzeń pokrzywy i palma piłokształtna, a także różne ekstrakty i maści z ziół leczniczych. Jeżeli po zażyciu tych preparatów wystąpią skutki uboczne, należy poinformować lekarza rodzinnego.