Jedzenie zakażonej wołowiny, która nie została dostatecznie podgrzana, może doprowadzić do zakażenia wirusem Tasiemiec wołowy (Taenia saginata) prowadzić. Jest to parazytoza o łagodnym przebiegu. W Europie Środkowej choroba stała się rzadka dzięki skutecznym lekom.
Co to jest tasiemiec wołowy?
Tasiemiec wołowy należy do rodziny tzw. Płazińców i jak wszystkie patologiczne pasożyty przechodzi pewien cykl rozwojowy tj. do pełnego rozwoju i dojrzewania wymaga żywiciela pośredniego, jak również gospodarza końcowego. Żywicielem pośrednim tasiemca wołowego jest bydło, żywicielem końcowym jest człowiek. Chociaż choroba zakaźna występuje w Niemczech rzadko, nadal jest najczęstszą chorobą tasiemca u ludzi. Tasiemiec wołowy składa się z głowy i wielu kończyn tasiemca, tak zwanych proglottidów.
Kiedy tasiemiec osiągnie określony rozmiar, segmenty te są odpychane przez odbyt. Jednak głowa pasożyta wbiła się w cienkie warstwy błony śluzowej ściany jelita, skąd pobiera również składniki odżywcze do dalszego wzrostu.
Ponieważ tasiemiec wołowy jest hermafrodytą, zapłodnienie odbywa się niezależnie. Po samozapłodnieniu proglottidy zawierają jaja tasiemca, które są wydalane z kałem. Nowy tasiemiec może dojrzeć tylko wtedy, gdy jego jaja zostaną spożyte przez żywiciela pośredniego, w tym przypadku bydło.
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Tasiemiec płetwy wołowej żyje i rozmnaża się w jelicie człowieka jako żywiciel końcowy. W przypadku nowej infekcji robak ma tylko kilka milimetrów i jest ledwo widoczny. Jednak dorosłe tasiemce wołowe mogą osiągnąć długość nawet kilku metrów.
Wskaźnik infekcji gwałtownie spadł, zwłaszcza w Niemczech, z powodu państwowej kontroli mięsa. Ponieważ zamkniętych w kapsułkach Finów dość dobrze widać w surowej wołowinie. Zakażenie tasiemcem płetw wołowych jest dziś nadal powszechną chorobą w Afryce Wschodniej. Nawet jeśli pasożyt może osiągnąć znaczną długość, jego obecność często pozostaje bezobjawowa, co oznacza, że u zakażonych pacjentów niekoniecznie występują objawy. Najbardziej uderzającymi objawami choroby jest odkrycie w stolcu segmentów tasiemca, proglottidów. Każdy proglottid ma zdolność samodzielnego poruszania się, dzięki czemu może niezależnie kurczyć się i poruszać podczas skurczu mięśni.
Pod mikroskopem świetlnym dość dobrze widać głowę tasiemca płetwy wołowej. Najbardziej wiarygodną cechą diagnostyczną są cztery przyssawki, za pomocą których pasożyt przyczepia się do wewnętrznej ściany błony śluzowej jelita. Nie ma żadnego istotnego zagrożenia, ponieważ tasiemca nie jest w stanie przedostać się przez błonę śluzową jelit, co groziłoby stanem zagrażającym życiu.
W bezpośrednim porównaniu z innymi tasiemcami chorobotwórczymi dla człowieka, tasiemiec wołowy pozostaje w jelicie do końca życia i nie przenosi się na inne narządy. Aby robak mógł się w pełni rozwinąć, bydło musi spożyć jaja jako żywiciela pośredniego. Dzieje się tak, ponieważ ludzkie odchody przedostają się na wolność w postaci nieoczyszczonych ścieków. Jaja tasiemca są bardzo wytrzymałe i mogą bez uszczerbku wytrzymać niekorzystne warunki środowiskowe. Łańcuch infekcji jest zakończony, gdy zakażone odchody są rozprowadzane na pastwiskach i polach jako nawóz i spożywane przez wypasane bydło.
Wiadomo, że deszcz zmywa jaja tasiemca ze skażonej gleby i przenosi je na sąsiednie pastwiska. Gdy tylko wołowina połknie jaja, przedostają się do jelit przeżuwaczy w stanie nienaruszonym. Tam larwy tasiemca bydlęcego wykluwają się z jaj po kilku dniach. Jednak te jaja są w stanie przebić ścianę jelita i wykorzystać krwiobieg do rozprzestrzeniania się po całym ciele. Narządem docelowym jaj tasiemca u bydła są dobrze ukrwione mięśnie, w których przyczepiają się i otaczają w postaci tzw. Płetwy. Ludzie, jako ostateczni żywiciele, mogą zarazić się tym mięsem. Z mięsa płetw pasożyt wyrasta w ludzkim jelicie do postaci dojrzałej płciowo. Cykl rozwojowy tasiemca płetwy wołowej uważa się wówczas za zamknięty.
Choroby i dolegliwości
Objawy związane z zakażeniem tasiemcem wołowym są rzadkie. Głównym objawem w zaawansowanym stadium zakażenia Taenia saginata jest utrata masy ciała, ponieważ dorosły tasiemiec wołowy zużywa ogromne ilości składników odżywczych. Ponadto może wystąpić ogólne osłabienie, niestrawność, utrata apetytu lub nudności.
Terapia przyczynowa może być stosowana na każdym etapie choroby. Już jednorazowe podanie dużej dawki środka przeciwrobaczego gwarantuje, że tasiemiec, w tym głowa, umrze bezpiecznie. Jeśli przebieg jest ciężki, może również wystąpić zapalenie wyrostka robaczkowego lub niedrożność jelit, ale te obrazy kliniczne są absolutnym wyjątkiem w związku z infekcją. Ze względu na niespecyficzne lub nieistniejące objawy rozpoznanie można postawić tylko na podstawie próbki kału.
Zakażeniu tasiemcem wołowym można skutecznie zapobiegać, unikając spożywania surowej lub niedostatecznie podgrzanej wołowiny. W Niemczech największe ryzyko infekcji pochodzi z tzw. Złomu lub kamienia nazębnego. Jeśli wołowina zostanie podgrzana do ponad 70 ° C tylko przez kilka minut, płetwy tasiemca niezawodnie giną. Nie ma wtedy żadnego ryzyka infekcji. Ten sam efekt daje również zamrażanie mięsa w temperaturze -18 ° C przez okres dziesięciu dni.
-bei-bluthochdruck.jpg)
.jpg)
