Pod Pewność siebie Psychologia rozumie ocenę siebie na tle innych ludzi. Neuropsychologiczny model schematu ciała jest uważany za punkt zaczepienia poczucia własnej wartości. Narcyzi cierpią na patologiczną samoocenę.
Jaka jest samoocena?
Każdy daje sobie pewną ocenę. Ocena ta wynika z własnych pozytywnych lub negatywnych doświadczeń, a także z porównania własnej osoby z innymi. Wynik porównania nazywany jest również poczuciem własnej wartości lub samooceną. Terminy synonimiczne to Pewność siebie lub Szacunek do samego siebie.
Z neuropsychologicznego punktu widzenia pewność siebie jest zakotwiczona w diagramie ciała. Może rozwinąć się tylko z percepcji własnego ciała, oddzielonego od otoczenia. Jednak samoocena jest kształtowana przede wszystkim przez czynniki społeczne. Pewność siebie odnosi się do własnej osobowości, własnych możliwości, dokonanych doświadczeń lub poczucia siebie i siebie.
Wiara w siebie jako koncepcja psychologii naukowej jest przede wszystkim tematem psychologii osobowości i psychologii różnicowej. Poczucie własnej wartości jest jednym z trzech składników jaźni z psychologicznego punktu widzenia. Odpowiada składnikowi afektywnemu. Elementem poznawczym jest samoświadomość. Konatywny składnik jest znany jako autoekspresja.
Funkcja i zadanie
Schemat ciała to koncepcja neuropsychologiczna, która istnieje od urodzenia. Opisuje ideę własnego ciała, w tym powierzchowne oddzielenie ciała od otoczenia. Przypuszczalnie schemat ciała jest zakotwiczony genetycznie i rozwija się w kontekście interakcji ze środowiskiem. Rozwój języka przyczynia się również do kształtowania schematu ciała. Pewność siebie zależy od schematu ciała. Ocena siebie nie jest możliwa bez świadomości siebie.
Ludzie otrzymują informacje dotyczące samych siebie z trzech różnych źródeł. Introspekcja informuje go o zachowaniu i doświadczeniach. Obserwacje te można porównać z wcześniejszymi zdarzeniami, a tym samym prowadzić do pozytywnej lub negatywnej samooceny. Drugim źródłem jest społeczeństwo. W zależności od porównania społecznego z innymi, ludzie doświadczają siebie inaczej. Informacje zwrotne od innych są trzecim źródłem informacji dotyczących samych siebie.
Jednostka czerpie swoją samoocenę na poziomie społecznym z różnych źródeł własnej wartości. Na przykład jednym z ulotnych źródeł poczucia własnej wartości jest piękno. Te efemeryczne źródła są bardziej podatne na spadki poczucia własnej wartości.
Samoocena człowieka wpływa na każde jego zachowanie, a tym samym na przykład na całe życie społeczne. Nawet małe dzieci rozwijają samoocenę dzięki ocenom „dobre” lub „złe”. W miarę rozwoju społeczne porównanie z innymi nabiera coraz większego znaczenia.
U progu nowych faz życia poczucie własnej wartości jest zwykle w fazie przejściowej. W szczególności okres dojrzewania charakteryzuje się zwątpieniem. Samoocena u dziewcząt spada w tym czasie, ponieważ ich dojrzewanie płciowe zwykle nie koreluje z utrwalonymi społecznie ideałami piękna, ale ich zakres doświadczenia nie jest jeszcze wystarczający, aby zrozumieć przesadę i sztuczność tych ideałów.
W wieku dorosłym sukcesy i porażki rodzinne i zawodowe zmieniają wypracowaną do tej pory samoocenę. Pewność siebie osiąga szczyt około 60 roku życia. Ze względu na zmianę statusu społeczno-ekonomicznego na starość sytuacja zwykle nieco się pogarsza.
Pewność siebie może zostać zachwiana w obu kierunkach. Zbyt wysoka pewność siebie, a tym samym podatność na megalomanię, jest równie niezdrowa z psychologicznego punktu widzenia, jak niska samoocena i podatność na rezygnację lub nienawiść do siebie. Brak poczucia bezpieczeństwa może wywołać obie formy obniżonej samooceny.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zaburzenia osobowościChoroby i dolegliwości
Jedną z najbardziej znanych chorób powodujących osłabienie poczucia własnej wartości jest narcyzm. Narcyzm na co dzień nie jest patologiczny. Charakteryzuje się zawyżoną, niezwykle pozytywną samooceną i egocentryzmem lub brakiem szacunku dla innych. Jednak badania pokazują, że codzienni narcyzi są stabilni emocjonalnie. Współczesna psychiatria interesuje się narcyzmem tylko wtedy, gdy narcystyczne cechy osobowości prowadzą do problemów w dostosowaniu się do indywidualnych sytuacji życiowych lub własnego środowiska życiowego. Zjawisko to znane jest jako narcystyczne zaburzenie osobowości. Pacjenci borykają się z własnym życiem, ponieważ nie mogą sprostać zwiększonej potrzebie podziwu. Rezultatem jest niestabilność emocjonalna, dwubiegunowość, poczucie niedosytu i skrajna wrażliwość na wszelką krytykę. Objawami mogą być również wstyd, samotność i strach lub niekontrolowana złość.
Przede wszystkim, kotwica narcyzmu, ale także większości innych zaburzeń samooceny, psychologia podejrzewa o wrażliwość rodziców w dzieciństwie. Obecnie jednak zaburzenia samooceny wynikają nie tylko z porównania z nierealistycznymi ideałami medialnymi. Zakłócona samoocena może prowadzić do następstw psychologicznych, takich jak zaburzenia odżywiania. Po pewnym etapie osoby dotknięte chorobą często cierpią na zaburzenia świadomości ciała.
Samoocena jest najczęściej rejestrowana przez psychologów za pomocą kwestionariuszy samooceny. „Skala samooceny Rosenberga” jest najbardziej znaną jednowymiarową procedurą. Teorie samooceny zakładają hierarchiczną strukturę pewności siebie. Z tego powodu obecnie stosuje się również wielowymiarowe skale samooceny, na przykład „Skala Poczucia Nieadekwatności”. Niektórzy psychologowie próbują nawet zmierzyć ukrytą samoocenę. Ta spontaniczna i nieświadoma samoocena jest określana za pomocą metod takich jak test „ukrytego skojarzenia”. Czasy reakcji powinny wskazywać na pewność siebie. Jeśli istnieje rozbieżność między jawną i ukrytą samooceną, pojawia się również zaburzenie samooceny.
Ciężka depresja może być również spowodowana brakiem pewności siebie.
