Późne dyskinezy

Późne dyskinezy to dystonie, które mogą wystąpić po latach lub dziesięcioleciach stosowania neuroleptyków i objawiają się w postaci zaburzeń ruchu. Często pacjenci skrzywią się lub cierpią na zaburzenia oddychania lub wypróżnienia. Po wystąpieniu późnych dyskinez choroba jest trudna do leczenia.

Co to jest późna dyskineza?

Dystonia to neurogenne zaburzenie ruchowe, które wywodzi się z ośrodków motorycznych mózgu i jest klasyfikowane jako pozapiramidowa hiperkinezja. Większość dystonii objawia się skurczami lub złą postawą. W medycynie wyróżnia się różne formy dystonii. Jednym z nich jest Późne dyskinezyczyli spóźnione zaburzenie ruchu, zwane też późne dyskinezy lub Dyskinezy tarda jest znany.

Takie zaburzenia ruchowe często wpływają na okolice twarzy iw tym przypadku objawiają się drżeniem, biciem lub żuciem, grymasem lub innymi mimowolnymi kombinacjami ruchów. Oprócz twarzy może to również dotyczyć kończyn, co jest określane jako hiperkineza. Medycyna zna dwa różne typy późnych dyskinez.

Ta postać może wiązać się z ciężkimi objawami paraliżu i dotyka głównie młodych ludzi. Obraz kliniczny jest również nazywany dystonią polekową, ponieważ często jest związany z neuroleptykami.

przyczyny

Późne dyskinezy występują głównie przy stosowaniu starszych neuroleptyków typu butyrofenonowego lub fenotiazyny. Jedynie klozapina nie wydaje się być związana z późnymi dyskinezami. Jednak u kilku pacjentów olanzapina może powodować pozapiramidowe zaburzenia ruchu. W przypadku konwencjonalnie silnych neuroleptyków stosuje się częstotliwość 15%.

Dodatkowe czynniki ryzyka zaburzenia ruchu to palenie, uszkodzenie mózgu i starość. Skutki uboczne neuroleptyków mogą wystąpić, ponieważ neuroleptyczne substancje przekaźnikowe występują również w innych obszarach układu nerwowego. Przekazywanie dopaminergiczne pobudzenia jest zaburzone przez indukowaną neuroleptycznie blokadę receptora w zwojach podstawy mózgu.

Uważa się, że ten mechanizm działania jest przyczyną późnych dyskinez. Późne dyskinezy są hiperkinezami pozapiramidowymi i pojawiają się dopiero po długotrwałej terapii wyżej wymienionymi lekami psychotropowymi. Kiedy dokładnie to się przejawia, zależy od przypadku.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Późne dyskinezy ustno-językowe są związane z tikami. Pacjenci z tego typu późnymi dyskinezami wykrzywiają się rytmicznie w okolicy twarzy, na przykład na całej twarzy, języku lub ustach. W bardzo niewielu pojedynczych przypadkach wystąpiły zaburzenia oddychania i wypróżnienia.

To samo dotyczy rytmicznych ruchów, takich jak dyskineza miednicy i ciągłe ruchy rąk. Przeważnie osoby młodsze często cierpią na późne dyskinezy ze znacznymi upośledzeniami lub całkowitą utratą funkcji organizmu. W tym kontekście możliwe są również objawy paraliżu.

Szczególnie charakterystyczne dla późnych dyskinez są powtarzające się mimowolne lub bezsensowne ruchy, takie jak marszczenie lub zawijanie ust lub zauważalnie szybkie mruganie. Mimowolne ruchy kończyn są mniej powszechne. Rzadkim objawem jest również kurcz powiek.

Diagnoza i przebieg choroby

Rozpoznanie późnej dyskinezy stawia neurolog. Oprócz diagnostyki wizualnej i wywiadu obrazy czaszki odgrywają rolę w diagnostyce. Rokowanie pacjenta jest stosunkowo złe. Większość kinezy późnych jest nieodwracalna i ma niewielką odpowiedź na leki.

Komplikacje

W ramach późnych dyskinez osoby dotknięte chorobą cierpią na różne powikłania. Typowe są tiki, które objawiają się w postaci drgawek twarzy, szybkiego mrugania, zaburzeń oddychania i nietypowych wypróżnień. Kompulsywne ruchy mogą również wystąpić w okolicy pleców i dłoni, co ostatecznie prowadzi do całkowitej utraty funkcji organizmu.

Rzadko występują skurcze powiek, które są związane z bólem mięśni, bólem głowy i napięciem. Osoby dotknięte chorobą fizycznie cierpią na te zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, ponieważ regularne tiki są związane z szeregiem objawów. Jednak największe komplikacje mają charakter psychologiczny. Charakterystyczne pojawienie się późnych dyskinez prawie zawsze skutkuje kompleksami niższości lub depresją.

Osoby dotknięte chorobą często wycofują się z życia społecznego lub są marginalizowane. To dodatkowo zwiększa poziom cierpienia i znacząco obniża jakość życia. Leczenie jest możliwe, ale niesie też ze sobą ryzyko.

Zwykle przepisywany lek toksyna botulinowa jest wstrzykiwana przez lekarza do mięśnia dotkniętego dyskinezą w celu rozluźnienia. Na przykład przy chorobach oczu, ograniczonej mimice, suchości w ustach i skurczach powiek. Dlatego kolejne leki należy zawsze przyjmować pod nadzorem lekarza.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku późnych dyskinez osoba dotknięta chorobą jest zawsze uzależniona od leczenia i badania lekarskiego. Z reguły całkowite wyleczenie może nastąpić tylko dlatego, że choroby zwykle nie można leczyć środkami samopomocy i samoleczenie nie może nastąpić. W przypadku późnych dyskinez należy zawsze skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba ma poważne objawy. W większości przypadków pacjenci czują się permanentnie zmęczeni i wyczerpani i nie mogą już aktywnie uczestniczyć w swoim codziennym życiu.

Nawet trudne i uciążliwe czynności nie mogą być dłużej wykonywane bez problemów, tak że codzienne życie chorego jest poważnie ograniczone przez późną dyskinezę. Jeśli te objawy wystąpią i nie ustępują same, zdecydowanie należy skonsultować się z lekarzem. Mimowolne ruchy lub paraliż w różnych częściach ciała mogą również wskazywać na późną dyskinezę. Późne dyskinezy mogą być rozpoznane i leczone przez lekarza pierwszego kontaktu lub neurologa. Nie można jednoznacznie przewidzieć, czy nastąpi uzdrowienie.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Jedyną terapią przyczynową u pacjentów z późną dyskinezą jest odstawienie leku w odpowiednim czasie. Jednak w wielu przypadkach ta procedura jest niepraktyczna, ponieważ problemy są rozpoznawane zbyt późno. Gdy tylko pojawią się późne dyskinezy, pacjenci na ogół nie reagują odpowiednio na próby leczenia, ponieważ wpływu nie można już zrewidować, nawet gdy pojawią się objawy.

Istnieją na przykład opcje leczenia zachowawczego z agonistami dopaminy, takimi jak te stosowane u pacjentów z chorobą Parkinsona. Oprócz lizurydu i pergolidu stosuje się substancje normalizujące ruch, takie jak tiapryd lub tyzanidyna.

Fizjoterapia może odgrywać rolę w łagodzeniu subiektywnie niepokojących objawów. Jednak ruchy mimowolne zwykle wymykają się dobrowolnej kontroli, przez co fizjoterapia okazuje się niezwykle trudna i długotrwała. Ponieważ późne dyskinezy w mniejszym lub większym stopniu wpływają na życie społeczne, mogą wystąpić dolegliwości psychologiczne.

Psychoterapia jest wskazana, jeśli psychika już się przejawia. Pacjent uczy się, jak lepiej radzić sobie z reakcjami na zaburzenia ruchu. W niedawnej przeszłości w farmakoterapii częściowo wykorzystywano toksynę botulinową, która w niektórych przypadkach była w stanie przynajmniej spowodować tymczasową poprawę objawów.

Wszystkie etapy leczenia farmakologicznego należy rozumieć jako leczenie wyłącznie objawowe. Dodatkowo podanie dodatkowego leku wiąże się z innymi skutkami ubocznymi, przez co dochodzi do błędnego koła. Ponieważ późne dyskinezy są trudne do leczenia po wystąpieniu objawów, profilaktyka i minimalizacja ryzyka są jednym z najważniejszych kroków.

Tutaj znajdziesz swoje leki

zapobieganie

Nowsze atypowe neuroleptyki wykazują istotne różnice farmakologiczne w porównaniu ze starszymi preparatami. Późne dyskinezy są najwyraźniej mniej powszechne w nowszych wariantach. Z drugiej strony istnieje znacznie mniej długoterminowych badań nad nowszymi substancjami, tak że nie można odpowiednio ocenić ryzyka dyskinezy w przypadku wielu nowych osiągnięć.

Każde podanie bardzo silnego, typowego neuroleptyku, zwiększa indywidualne ryzyko późnych dyskinez. W tym kontekście wydaje się, że co najmniej niewiele do stracenia poprzez alternatywne stosowanie nowszych i nietypowych składników aktywnych. Ponieważ spożycie nikotyny również wydaje się zwiększać ryzyko, nie spożywanie nikotyny może być postrzegane jako kolejny środek zapobiegawczy.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków późnych dyskinez osoby dotknięte chorobą mają bardzo niewiele możliwości bezpośredniej dalszej opieki. Z tego powodu osoba poszkodowana powinna jak najwcześniej skonsultować się z lekarzem i rozpocząć leczenie, aby w dalszym przebiegu nie wystąpiły powikłania i inne dolegliwości. Z reguły samoleczenie nie może nastąpić, więc osoba poszkodowana powinna najpierw skonsultować się z lekarzem.

W niektórych przypadkach same objawy można złagodzić za pomocą różnych leków. Osoba poszkodowana powinna zawsze dbać o regularne przyjmowanie leku i prawidłowe dawkowanie, tak aby objawy mogły być łagodzone prawidłowo, a przede wszystkim na stałe. W przypadku niejasności należy skontaktować się z lekarzem, aby w dalszym przebiegu nie wystąpiły żadne komplikacje.

Pomoc i wsparcie ze strony własnej rodziny ma bardzo pozytywny wpływ na dalszy przebieg tej choroby, która może również zapobiegać depresji i innym zaburzeniom psychicznym. W niektórych przypadkach późna dyskineza skraca również oczekiwaną długość życia danej osoby.

Możesz to zrobić sam

Samopomoc zwykle nie może sprawić, że wizyta u lekarza będzie zbędna, ponieważ przy niektórych schorzeniach samoleczenie niesie ze sobą nieobliczalne ryzyko. Późna dyskineza jest inna: wymyka się jakiejkolwiek formie leczenia. Pacjenci muszą radzić sobie z szarpnięciami i mimowolnymi ruchami w życiu codziennym. Nawet fizjoterapia nie może tego powstrzymać.

Późne dyskinezy stanowią obciążenie psychiczne dla osób dotkniętych chorobą, a niezakłócona komunikacja jest prawie niemożliwa ze względu na niekontrolowane ruchy twarzy. Inni ludzie źle odbierają wysyłane sygnały ciała. Nierzadko choroba prowadzi do izolacji społecznej. Nie ma na to skutecznego lekarstwa. Nawet przeszkoleni terapeuci zwykle nie są w stanie skutecznie leczyć takich dolegliwości. Tylko wyjaśnienia rozmówcy zapewniają przejrzystość i pozwalają na mniej uciążliwą komunikację.

Niemożność samoleczenia w przypadku późnych dyskinez dotyczy nie tylko wyrazu twarzy. Możliwe są również drgania rąk i nóg. Odbywają się w sposób niekontrolowany, nie można ich kontrolować, a zatem nie są dostępne do samodzielnego leczenia. Niektórzy naukowcy zalecają zaprzestanie używania nikotyny. Stopień, w jakim prowadzi to do redukcji nierzeczywistych sekwencji ruchu, nie został ostatecznie wyjaśniony.