Rozwój języka

Rozwój języka jest niezbędna, aby ludzie mogli komunikować się ze środowiskiem społecznym. Jest to jednak nie do pomyślenia bez jednoczesnego rozwoju umiejętności mówienia i nawiązywania niewerbalnych relacji z przedmiotami, ludźmi i działaniami. Rodzice i inni opiekunowie mogą trwale wspierać dziecko w rozwoju języka. Zaburzenia w rozwoju języka mogą prowadzić do ogromnych problemów i wywierać duży stres psychiczny na dziecko.

Co to jest rozwój języka?

Rozwój języka i rozwój mowy przebiegają równolegle. Słowo rozwój języka określa zdolność uczenia się języka i sensownego używania go. Odnosi się albo do języka ojczystego, albo do dwóch języków, jeśli dziecko dorasta w więcej niż jednym języku.

Rozwój językowy dziecka przebiega równolegle z rozwojem ust, języka, krtani i podniebienia na instrumentach mówiących. Rodzice i inni opiekunowie wychwytują próby przemawiania dziecka przez powtarzanie niewłaściwych sylab, słów i nieprawidłowo wymawianych rzeczy oraz umieszczanie ich we właściwym kontekście.

W ramach rozwoju języka dziecko poznaje zasady systemu fonetycznego, coraz więcej słów, reguł gramatycznych i związanych z nimi wyrażeń. Na późniejszym etapie rozwoju języka może opisywać pewne zdarzenia, przedmioty i ludzi. U dzieci dwujęzycznych rozwój drugiego języka jest podobny do rozwoju pierwszego. Czasami jeden język ułatwia szybsze nauczenie się drugiego.

Rozwój języka przebiega w tej samej kolejności dla wszystkich dzieci, chociaż istnieją indywidualne różnice w szybkości, z jaką uczą się języka. Fazy ​​rozwoju języka różnią się pod względem długości i nasilenia. Decydują nie tylko czynniki indywidualne, ale także w jakim stopniu iw jaki sposób rodzice wspierają rozwój językowy swojego dziecka.

Funkcja i zadanie

Celem rozwoju języka i mowy jest nabycie kompetencji językowych (komunikacyjnych). Obejmuje wszystkie niewerbalne i werbalne umiejętności, które służą do przekazywania innym ludziom swoich myśli, uczuć i zamiarów. Rozwój umiejętności językowych i mówienia jest konieczny, aby nie musieć polegać na innych ludziach, którzy muszą zastępować nieodpowiednią komunikację osobistą.

Pierwsze próby rozwoju języka można zauważyć u niemowlęcia. Krzyczy na różne sposoby, gdy chce być pieszczony lub karmiony. Nieco bardziej rozbudowana próba komunikowania się dziecka z innymi osobami później polega np. Na wskazaniu palcem na pożądany przedmiot.

Warunkiem prawidłowego rozwoju mowy jest normalnie rozwinięty głos, dobry słuch i zdolność poruszania ustami w taki sam sposób, jak niemowlę ćwiczyło wcześniej podczas jedzenia.

Nazywając przedmioty w postaci rzeczowników, dziecko zawłaszcza te przedmioty. Oświadczenia wyrażone werbalnie jako sylaba są początkowo niejednoznaczne. Na przykład „tam” może oznaczać „połóż to tam” lub „daj mi to”. Dzięki komunikacji niewerbalnej, którą dziecko optymalizuje równolegle z rozwojem języka, uczy się sensownego łączenia wyrażeń, czynności i przedmiotów werbalnych. Powstają relacje merytoryczne. Poszerza się poznawczy horyzont doświadczenia. Jeszcze zanim wypowiedzą pierwsze słowo, dziecko rozumie różne słowa, ponieważ ma swoje pierwsze doświadczenia w życiu codziennym z tym, co oznaczają te słowa.

Z tego powodu zabawa i zachowania społeczne są istotnymi dodatkami w rozwoju językowym dzieci. Odbywa się w fazach, które są związane z określonym wiekiem dziecka: krzyczenie od urodzenia, gaworzenie i gruchanie od 2. miesiąca życia oraz odbijanie się echem dźwięków (gadające samogłoski) oraz tworzenie sylab od 4. miesiąca życia („dada”). Od 6 miesiąca życia ruchy ust dziecka są bardziej ukierunkowane, ponieważ lepiej ssą, połykają i żują. Od 8 miesiąca życia maluch rozumie kilka słów i stara się odpowiednio zachowywać.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Dzieci, których rozwój językowy jest wspierany przez rodziców i innych opiekunów, są mniej narażone na problemy językowe niż dzieci, których edukacja językowa jest zaniedbywana. Potrzeba używania języka do wczesnego komunikowania się, na przykład z powodu braku rodzeństwa, które mogłoby „schudnąć” komunikacyjnie, może prowadzić do przyspieszonego rozwoju języka.

W przypadku zaburzeń rozwoju języka rozróżnia się opóźnienie w rozwoju języka i rzeczywiste zaburzenie rozwoju języka (SES, USES). Opóźnienie w rozwoju mowy oznacza, że ​​dziecko spóźnia się ponad 6 miesięcy w typowym dla wieku rozwoju mowy. Z drugiej strony zaburzenie rozwoju języka objawia się nieprawidłowym przebiegiem rozwoju języka. Istnieją zaburzenia rozwoju języka receptywnego - wpływają na percepcję własnej mowy - oraz zaburzenia rozwoju języka ekspresyjnego. Odnoszą się do wypowiedzi językowych.

Zakłócony rozwój języka przejawia się np. W stosowaniu nieprawidłowych dźwięków (SES fonetyczno-fonologiczna), błędnych słów (SES leksykalno-semantyczny) i gramatyce (SES morfo-syntaktyczny). W zaburzeniu pragmatyczno-komunikatywnym rozwoju języka występuje jąkanie, jąkanie i inne zaburzenia językowe. Zwykle wpływa to na kilka obszarów w tym samym czasie: zamiast na przykład -j mówi się -l (niewłaściwa formacja dźwięku) i zapomina się o przedimku (zła gramatyka).

Jeśli rodzice stwierdzą u swojego dziecka zaburzenia rozwoju mowy, powinni skontaktować się z pediatrą. Najpierw bada małego pacjenta pod kątem fizycznych przyczyn zaburzeń rozwoju mowy. Następnie następuje ocena rozwoju poznawczego i ogólnego rozwoju dziecka. Im wcześniej dziecko zostanie poddane terapii logopedycznej, tym większy sukces terapeutyczny.