Staphylococcus capitis należą do nadrzędnej bakteryjnej grupy ziarniaków i jako wspólne kolonizują ludzką skórę i błony śluzowe nosa. Dla zdrowych ludzi kontakt z Staphylococcus capitis nie jest już tragiczny. Jednak u pacjentów z obniżoną odpornością mogą wystąpić objawy odurzenia, a nawet zapalenia wsierdzia z powodu kurczenia się bakterii do wnętrza organizmu.
Co to jest Staphylococcus Capitis?
Gronkowce to kuliste bakterie o właściwościach Gram-dodatnich. Staphylococci to termin slangowy. Naukowa nazwa rodzajowa to Staphylococcus.
Niektóre gronkowce mają zdolność wytwarzania wolnej koagulazy. W tym kontekście rozróżnia się gronkowce koagulazo-dodatnie i koagulazo-ujemne w obrębie gatunku. Staphylococcus capitis to gatunek należący do rodzaju gronkowców koagulazo-dodatnich.
Chociaż bakterie z gatunku Staphylococcus capitis są naturalnym składnikiem flory ludzkiej skóry, mogą być niebezpieczne dla pacjentów z obniżoną odpornością. Jest to szczególnie ważne, gdy bakterie atakują organizm. W związku z florą skóry bakterie określa się mianem komensali i nie szkodzą ludziom, ponieważ nie żywią się pasożytniczo substancjami, których sami ludzie potrzebują do przetrwania. Jednak w przypadku pacjentów z niedoborem odporności nie mówimy już o relacji wspólnotowej, ale raczej o właściwościach patologicznych.
Bakterie z gatunku Staphylococcus capitis mogą zatem być związane z wartością chorobową dla ludzi, chociaż fizjologicznie kolonizują skórę zdrowych ludzi bez żadnej wartości chorobowej. Wszystkie gronkowce należą do wyższej grupy ziarniaków.
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Bakterie z gatunku Staphylococcus capitis żyją przede wszystkim na skórze i błonach śluzowych ludzi lub innych zwierząt stałocieplnych. Zwierzęta ciepłokrwiste zapewniają im szczególnie dogodne środowisko do wzrostu, ponieważ optymalna temperatura do namnażania się bakterii wynosi od 30 do 37 stopni Celsjusza. Na skórze są tolerowane przez ludzki układ odpornościowy, ponieważ zachowują się niepozornie.
Bakterie nie są bakteriami w kształcie pręcików, ale kulistymi komórkami o średnicy od 0,5 do 1,5 µm. Gronkowce są ułożone pojedynczo, w parach lub w gronach przypominających winogrona i nie mają zdolności do aktywnego poruszania się.
Wszystkie gronkowce rosną fakultatywnie beztlenowo. Oznacza to, że mogą metabolizować nawet przy braku tlenu. Jednak Twój metabolizm działa również wtedy, gdy w Twoim otoczeniu jest tlen. Oprócz skóry i błon śluzowych zwierząt stałocieplnych bakterie kolonizują także środowisko i występują np. W powietrzu, wodzie czy pożywieniu.
Ich metabolizm energetyczny jest głównie utleniający i jest określany jako fermentacyjny. W tym kontekście przekształcają substancje organiczne enzymatycznie. Zamiast oksydazy mają katalazę: enzym, który przekształca nadtlenek wodoru w tlen i wodę w celu wytworzenia energii. Bakterie nie tworzą zarodników i nie są wyposażone w kapsułki.
W większości przypadków przenoszenie się z jednej osoby na drugą następuje poprzez zakażenie rozmazem. Oznacza to, że decydującym czynnikiem jest kontakt ze skórą. Nie tylko kontakt skóry z zanieczyszczonymi ludźmi, ale także z zanieczyszczonymi przedmiotami może przenosić bakterie do organizmu, szczególnie w połączeniu z żywnością.
Ponieważ bakterie kolonizują różne obszary skóry jako zbiorowe, może również dojść do samozakażenia. Na przykład, osoba może przenosić mikroorganizmy ze skolonizowanego obszaru skóry do innych obszarów, a tym samym sprzyjać kolonizacji wnętrza ciała. Z reguły bakterie w organizmie nie są tolerowane przez układ odpornościowy i nie mogą się dalej rozprzestrzeniać. Jednak u osób ze słabym układem odpornościowym skurcz do organizmu może odbywać się bez reakcji obronnej układu odpornościowego iw tym kontekście wywołuje patologiczne objawy kliniczne.
Choroby i dolegliwości
Dopóki gronkowce znajdują się poza ludzkim ciałem, nie mają wpływu na ludzi. Zjawiska patologiczne pojawiają się tylko wtedy, gdy bakterie są tolerowane w organizmie poprzez zakażenie rozmazem lub samozakażenie. U zdrowych ludzi układ odpornościowy przeciwdziała takiemu zdarzeniu. Możliwe są zakażenia gronkowcami, zwłaszcza u osób z osłabionym układem odpornościowym. Gatunek Staphylococcus captis jest czasami nazywany zarazkiem szpitalnym, ponieważ szacuje się, że 90 procent personelu szpitala jest zakażonych bakteriami.
Infekcje ujawniają się u pacjentów z niedoborem odporności, w szczególności w postaci zatruć. Bakterie wydalają enterotoksyny w postaci metabolitów do otaczającego substratu. Te toksyny to struktury podobne do białek, które mogą powodować pewne objawy zatrucia. Powyżej określonej dawki enterotoksyny powodują głównie wymioty. Enterotoksyny działają w narządach jamy brzusznej na włókna współczulne w mózgu połączone z ośrodkiem wymiotów. Toksyny działają również na nerki, wątrobę, płuca i przewód pokarmowy.
We wczesnej fazie infekcji enterotoksyny powodują zwiększone wydzielanie śliny, które oprócz wymiotów wiąże się z nudnościami, krztuszeniem się i biegunką. W szczególnie ciężkich, choć rzadkich przypadkach występują stany wstrząsu lub śluz i krew w stolcu i wymiocinach. W późnej fazie może wystąpić hipokaliemiczne porażenie mięśni. Pacjenci często mają temperaturę ciała poniżej średniej. Rzadko obserwuje się gorączkę.
Zapalenie wsierdzia może również wystąpić w związku z infekcją. Jest to stan zapalny wewnętrznej wyściółki serca, któremu często towarzyszą objawy zastawkowej lub niedokrwiennej niewydolności serca, a także czasami powoduje uszkodzenie nerek.
