Nagietek błotny

Plik Nagietek błotny Używaj jako rośliny leczniczej. Dziś jest rzadko używany. Niemniej jednak ich działanie moczopędne, skurczowe i wykrztuśne może być stosowane w wielu chorobach. Jednak ze względu na silną zmianę naszego krajobrazu w niektórych krajach związkowych znajduje się już na czerwonej liście i jest uważany za zagrożony.

Występowanie i uprawa nagietka błotnego

Już sama nazwa wskazuje na jego preferowane położenie: żółto kwitnącą roślinę można spotkać w wilgotnych miejscach, zwłaszcza na brzegach rzek i na bagnach. Plik Nagietek błotny ma naukową nazwę: Caltha palustris i jest jednym z nagietków (Caltha). To jest część rodziny jaskier (Ranuculaceae). Jest to bardzo wieloletnia roślina zielna i kwitnie od kilku lat. Ich wysokość może wynosić od 5 do 30 centymetrów, w zależności od tego, czy łodygi stoją pionowo, czy biegną po ziemi.

Wczesną wiosną roślina wypuszcza mocne zielone liście - również na łodygach. Od marca do maja nagietek błotny kwitnie w intensywnie żółtym kolorze. Nawet jeśli wygląda bardzo podobnie do rodziny jaskier, można go łatwo odróżnić po okrągłych, błyszczących, tłustych liściach.

Obszar dystrybucji nagietka błotnego jest okołobiegunowy. W związku z tym znajduje idealne warunki wzrostu w całej Europie, Azji Północnej i arktycznej Ameryce Północnej. Już sama nazwa wskazuje na jego preferowane położenie: żółto kwitnącą roślinę można spotkać w wilgotnych miejscach, zwłaszcza na brzegach rzek i na bagnach. Preferuje gleby bogate w składniki pokarmowe, które znajduje również na wilgotnych łąk bagiennych, lasach łęgowych i bagiennych, u źródeł i strumieni. Nagietek jest zatem również niezawodnym wskaźnikiem wilgotności i wilgoci.

Efekt i aplikacja

Podobnie jak w przypadku wielu innych roślin stosowanych w medycynie naturalnej, nagietek lekarski jest trujący lub trujący. Stężenia, do których ma to zastosowanie, nie są jasno określone. Niektóre z zielonych liści są spożywane w postaci dzikiej sałaty, inne odradzają ich używanie w całości. Niemniej jednak, jako środek ostrożności, roślina ta powinna być używana tylko suszona, zewnętrznie lub przygotowana homeopatycznie. Receptury są nauczane tylko w medycynie ludowej i tutaj również rzadko stosuje się nagietek błotny.

Ich toksyczne działanie opiera się na zawartych w nich anemoninach, saponinach, alkaloidach apochinalnych i stożkach triterpenowych. Te wtórne substancje roślinne znajdują się we wszystkich jaskierach. Jedzenie surowych liści lub pąków powoduje podrażnienie błon śluzowych, gardła i dróg nosowych. Trucizna może również powodować wymioty, krwawą biegunkę, omdlenia, drgawki i zatrzymywanie wody.

U bardzo wrażliwych osób sam kontakt ze skórą prowadzi do podrażnienia i obrzęku. Możliwe są również oparzenia skóry. Występują zwykle po czterech do pięciu godzinach. W przypadku zatrucia pomaga spożycie węgla aktywowanego lub płukanie żołądka. Gotowanie rośliny zmniejszy efekt toksyczny. Po wyschnięciu zostaje całkowicie utracony. Dzięki temu można bezpiecznie pić herbatę.

Inne składniki nagietka to cholina, flawonoidy, protoanemonina i karoten. W średniowieczu roślina ta była używana przy chorobach wątroby. Nastąpiło to zgodnie z rozpowszechnioną teorią podpisów. Kolor żółty był związany z wątrobą i żółcią. W tym kontekście używa się również terminu żółtaczka. Ponieważ nagietek błotny kwitnie intensywnie żółto, przypisywano go tym dolegliwościom.

Obecnie nagietek błotny jest czasami używany w postaci mieszanek herbacianych na kaszel. Zawarte saponiny mają działanie wykrztuśne i przeciwdrgawkowe. Ten jaskier jest również używany w homeopatii. Pod naukową nazwą Caltha palustris jest dostępny w mocach od D3 do D6 i jest stosowany przy kaszlu, zapaleniach skóry i skurczach menstruacyjnych. W przypadku tych ostatnich objawów osoba dotknięta chorobą również odnosi korzyści z działania przeciwdrgawkowego.

Ponadto nagietek był w przeszłości używany jako barwnik produktów mlecznych i luksusowej żywności. Był też integralną częścią kilku kuchni narodowych. Między innymi był używany jako zamiennik kaparów w occie. Jednak spowodował rozstrój żołądka po spożyciu.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Ogólnie składniki nagietka mają działanie moczopędne, podrażniające skórę, przeciwdrgawkowe i wykrztuśne. Powoduje to liczne możliwości leczenia. Działanie wykrztuśne i przeciwdrgawkowe jest szczególnie przydatne w chorobach górnych dróg oddechowych. Może to zmniejszyć kaszel i zapalenie oskrzeli. Działanie przeciwskurczowe pomaga również kobietom ze skurczami menstruacyjnymi. Ze względu na działanie moczopędne może być również stosowany przy dolegliwościach dróg żółciowych i wątrobowych oraz przy chorobach reumatycznych. Ponieważ zwiększone wydalanie umożliwia organizmowi detoksykację. Zaleca się regularną detoksykację, szczególnie u pacjentów z reumatyzmem.

Może być również stosowany przy chorobach zapalnych skóry. Stosowanie brodawek zostało zgłoszone pozytywnie. Ponadto uważa się, że produkty wykonane z suszonych nagietków lekarskich pomagają przy ogólnych słabych nerwach i migrenach. Wiadomo również, że toksyczny składnik anemonina jest uważany za skuteczny przeciwko nowotworom.

Większość przykładów aplikacji pochodzi z kultury indyjskiej. Tutaj nagietka lekarskiego stosuje się również w przypadku grypy, aby pocić się i zwiększyć gorączkę. Żółte zioło kwitnące jest również używane do wywoływania wymiotów przy rozstroju żołądka. Co więcej, ludy indyjskie kojarzą działanie afrodyzjaku z kwiatami nagietka błotnego i używają ich do wszelkiego rodzaju zaklęć miłosnych.

Zasadniczo nagietek bagienny jest używany bardzo rzadko. Jeśli tak się stanie, to tylko w postaci wysuszonej, zewnętrznie lub przygotowanej homeopatycznie. Pozwala to uniknąć ewentualnego ryzyka zatrucia. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku kobiet w ciąży i karmiących piersią, nie powinny one mieć kontaktu z żadnymi składnikami.