Zespół górnego otworu klatki piersiowej

Zgodnie z terminem Zespół górnego otworu klatki piersiowej wykonywane są różne uciski wiązki naczyniowej nerwu Splot ramienny, Tętnica podobojczykowa i Żyła podobojczykowa streszczony. Te zespoły należą do chorób układu nerwowo-naczyniowego i wyrażają się w objawach neurologicznych, a także w krążeniu krwi. Pod względem terapeutycznym punkt ucisku oplotu może zostać trwale rozpuszczony.

Co to jest zespół ujścia klatki piersiowej?

Terapia zachowawcza jest zwykle odpowiednia tylko w przypadku mniej wyraźnych objawów i składa się głównie z kroków fizjoterapeutycznych.
© Contrastwerkstatt - stock.adobe.com

Zespoły nerwowo-naczyniowe to grupa chorób, które wykazują jednocześnie objawy neurologiczne i patologiczne procesy przepływu krwi. Większość z tych zespołów zalicza się do zaburzeń ucisku i jest skutkiem zakleszczenia splotów nerwowo-naczyniowych, które występuje w każdym organizmie człowieka. To jest obraz kliniczny z tej grupy Zespół górnego otworu klatki piersiowej.

Ta podgrupa zespołów nerwowo-naczyniowych obejmuje kilka zjawisk, które prowadzą do ucisku na splot nerwowo-naczyniowy złożony ze splotu ramiennego, tętnicy podobojczykowej i żyły podobojczykowej. Do najważniejszych objawów tej grupy należą: zespół hiperabdukcji, zespół piersiowo-mniejszego, zespół Pageta-von-Schroettera oraz zespół obojczykowo-obojczykowy.

W zespole ujścia klatki piersiowej wiązka nerwów naczyniowych może być czasowo lub trwale ściśnięta. Plaża rozciąga się wzdłuż szyi w kierunku kończyn i po drodze musi pokonać różne wąskie gardła. W szczególności przednie i tylne szczeliny w kości łuskowej, przestrzeń żebrowo-obojczykowa między żebrem i obojczykiem oraz przestrzeń międzykręgowo-piersiowa między wyrostkiem krukowatym a mięśniem piersiowym. Linia może zostać zablokowana w każdym z tych wąskich gardeł. Objawy zależą od miejsca ucisku.

przyczyny

Naczyniowy przewód nerwowy ramienia może zostać zablokowany w trzech wąskich punktach. Ucisk struktur w tych punktach jest główną przyczyną zespołu ujścia klatki piersiowej. Zakłócenie w szczelinach w skórze głowy odpowiada zespołowi skalenów. Tej podformie zespołu sprzyjają istniejące żebra szyjne, egzostozy lub strome ustawienie żeber górnych, a także przerost mięśni pochyłych.

Z tą ostatnią przyczyną zespół jest znany jako zespół przedniej ściany łokciowej. Zespół ujścia klatki piersiowej z powodu żebra szyjnego nazywany jest zespołem żebra szyjnego. Jeśli występuje blokada w przestrzeni żebrowo-obojczykowej, zespół ujścia klatki piersiowej występuje w postaci zespołu żebrowo-obojczykowego. Zjawisko to występuje głównie po złamaniach obojczyka, które mogą powodować nadmierne tworzenie się kalusa.

Ponadto ucisk w tym obszarze może wystąpić przy maksymalnym odwodzeniu ramienia. Jeśli przyczyną zespołu ujścia klatki piersiowej jest zakleszczenie pęczka nerwowo-naczyniowego w obszarze międzykręgowym, występuje albo zespół hiperabdukcji, albo zespół piersiowo-mniejszego. Objawy są głównie spowodowane przerostem mięśnia piersiowego mniejszego.

Zespół ujścia klatki piersiowej jest również częściowo związany z przyczynowymi guzami Pancoasta. Jeśli wiązka nerwów naczyniowych jest zablokowana w skurczach w żyle podobojczykowej, występuje szczególna postać zespołu ujścia klatki piersiowej.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Objawy kliniczne zespołu ujścia klatki piersiowej różnią się w zależności od umiejscowienia blokady. Ponieważ naczynia krwionośne są zaciśnięte, przepływ krwi jest utrudniony. Te zaburzenia krążenia mogą się pojawić, na przykład, gdy ramię staje się ciężkie i zimne. Kończyna zasypia, traci kolor lub w niektórych miejscach zmienia kolor na czerwony.

Specjalna postać zespołu ujścia klatki piersiowej może również powodować zaburzenia odpływu żylnego, a tym samym powodować zakrzepicę, taką jak zespół Pageta-von-Schroettera. Neurologiczne objawy zespołu rozpoczynają się łagodnymi zaburzeniami czucia, a kończą objawami paraliżu całej ręki. W opisanych wąskich gardłach mogą zostać zakleszczone zarówno nerwy czuciowe, jak i ruchowe ramienia.

Jeśli kompresja wpływa tylko na wrażliwe nerwy, pojawia się drętwienie. Mogą również wystąpić inne zaburzenia czucia, takie jak zaburzone uczucie gorąca i zimna lub nieprawidłowe odczuwanie bólu. Jeśli oprócz nerwów czuciowych dotyczy to również nerwów ruchowych, zwykle objawia się to zaburzeniami ruchu.

Mięśnie kurczą się słabo i mogą wystąpić drżenie mięśni. Głęboka wrażliwość może zostać zaburzona, co prowadzi do osłabienia koordynacji ruchów i siły. Ustąpienie objawów, a tym samym tymczasowe zakleszczenia, występują, gdy objawy ustępują, gdy pacjent zmieni postawę.

Diagnoza i przebieg choroby

Podejrzenie rozpoznania zespołu ujścia klatki piersiowej można postawić na podstawie wywiadu. Lekarz może następnie wywołać objawy w teście prowokacyjnym i tym samym potwierdzić podejrzenie rozpoznania. Najważniejsze testy w tym kontekście to ostatni test pięścią i test Adsona. Diagnoza obejmuje również prześwietlenia klatki piersiowej i kręgosłupa szyjnego.

Obrazowanie można wykorzystać do znalezienia dokładnej przyczyny zakleszczenia, a wygląd można przypisać do pod-kształtu. Lekarz za pomocą elektrroneurografii wykrywa uszkodzenia linii nerwowych w dotkniętym obszarze. Aby potwierdzić rozpoznanie, perfuzję naczyniową pokazano w różnych pozycjach ramienia w ramach podwójnej ultrasonografii. Pacjenci z zespołem ujścia klatki piersiowej mają na ogół doskonałą diagnozę. Powikłania, takie jak zakrzepica, są bardziej szczególnym przypadkiem.

Komplikacje

Przede wszystkim osoby dotknięte zespołem ujścia klatki piersiowej cierpią na poważne zaburzenia przepływu krwi. Może to prowadzić do zaburzeń wrażliwości lub paraliżu, które znacznie utrudniają codzienne życie danej osoby. Zwłaszcza kończyny są dotknięte zaburzeniami, przez co mrowienie lub zasypianie. Co więcej, kolor skóry również może się zmienić.

W większości przypadków porażenie spowodowane zespołem ujścia klatki piersiowej jest tylko przejściowe. Odczuwanie temperatury może być również zaburzone, przez co dana osoba jest bardziej narażona na zranienie lub nie jest w stanie prawidłowo ocenić zagrożeń. Ponadto bez leczenia występują zaburzenia ruchowe i drżenie mięśni. Jeśli zespół ujścia klatki piersiowej nie jest leczony, porażenie może w najgorszym przypadku być trwałe.

Z reguły objawy zespołu ujścia klatki piersiowej można stosunkowo łatwo złagodzić poprzez zmianę pozycji ciała lub dotkniętego obszaru ciała. Jednak w niektórych przypadkach konieczne są interwencje chirurgiczne i różne terapie, aby ograniczyć objawy. Z reguły komplikacje nie pojawiają się. W większości przypadków oczekiwana długość życia nie jest ograniczona ani skrócona.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Zespół ujścia klatki piersiowej powinien zawsze leczyć lekarz. Nie ma tu miejsca samoleczenie, więc dana osoba jest zawsze zależna od badania lekarskiego z późniejszym leczeniem. Tylko w ten sposób można zapobiec dalszym komplikacjom. W przypadku zespołu ujścia klatki piersiowej należy skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba cierpi na zaburzenia krążenia. Zaburzenia te mogą występować w różnych częściach ciała i mają bardzo negatywny wpływ na jakość życia danej osoby. Ponadto ciężkie objawy paraliżu mogą również wskazywać na zespół ujścia klatki piersiowej. Osoby dotknięte chorobą cierpią na zaburzenia ruchu i dolegliwości mięśniowe.

Prowadzi to do drżenia i silnego bólu mięśni, który może również wystąpić bez obciążenia. Jeśli takie objawy wystąpią, zespół ujścia klatki piersiowej zdecydowanie musi zostać zbadany przez lekarza. Zespół ujścia klatki piersiowej może rozpoznać lekarz rodzinny. Dalsze leczenie zależy wtedy od dokładnego rodzaju i nasilenia objawów i jest prowadzone przez specjalistę.

Leczenie i terapia

Zespół ujścia klatki piersiowej nie we wszystkich przypadkach wymaga dalszego leczenia. Jeśli objawy są tylko przejściowe, a także subtelne, terapia nie musi mieć miejsca.Jeśli mimo wszystko pacjent chce zapobiec wystąpieniu, otrzymuje wskazówki dotyczące prewencyjnego ułożenia ramion i ciała. Jeśli objawy są bardziej wyraźne, stosuje się leczenie zachowawcze lub chirurgiczne.

Szczególnie ważna jest interwencja w przypadku trwałych uciśnięć, gdyż takie zjawiska, oprócz niedokrwienia tkanki, mogą skutkować śmiercią komórek nerwowych. Terapia zachowawcza jest zwykle odpowiednia tylko w przypadku mniej wyraźnych objawów i składa się głównie z kroków fizjoterapeutycznych.

Oprócz chwytów manualnych, aktywnych ćwiczeń wzmacniających obręcze barkowe i masaży w okolicy, ścieżka terapii zachowawczej obejmuje wykorzystanie ciepła, które powoduje rozluźnienie mięśni. W przypadku wyraźnego zespołu ujścia klatki piersiowej, postępowanie chirurgiczne odpowiada inwazyjnemu usunięciu przyczynowego wąskiego gardła. Usunięcie to może odpowiadać na przykład usunięciu żebra szyi. Po operacji następuje fizjoterapia.

zapobieganie

Różne formy zespołu ujścia klatki piersiowej można zapobiegać poprzez trening postawy i techniki relaksacyjne, które rozluźniają mięśnie, a tym samym zmniejszają wszelkie skurcze.

Opieka postpenitencjarna

Dalsze postępowanie w przypadku zespołu ujścia klatki piersiowej zależy od rodzaju leczenia i chorób wtórnych, które powstały w wyniku zespołu ujścia klatki piersiowej. Po chirurgicznym leczeniu zespołu ujścia klatki piersiowej zawsze powinna nastąpić intensywna rehabilitacja fizjoterapeutyczna. Nacisk kładziony jest na remobilizację barku i przywrócenie normalnej funkcjonalności mięśni barku i obręczy barkowej.

W związku z tym fizjoterapia powinna obejmować zabiegi cieplne, masaże i ćwiczenia wzmacniające mięśnie. Jeśli zespół ujścia klatki piersiowej został całkowicie wyleczony, dalsze leczenie nie jest wymagane. Jeśli przewlekły ból utrzymuje się nawet po leczeniu zespołu ujścia klatki piersiowej, można rozważyć dodatkowe leczenie bólu.

Oprócz podawania środków przeciwbólowych obejmuje to również środki fizjoterapeutyczne, które powinny zmniejszyć ból mięśni, ramienia i barku poprzez zwiększenie mobilności. Przede wszystkim jednak, jeśli ból utrzymuje się po leczeniu zespołu ujścia klatki piersiowej, należy zastosować leki przeciwbólowe.

W razie potrzeby rozważa się tutaj użycie opioidów (tylidyny). W takim przypadku należy również regularnie sprawdzać we krwi parametry czynności wątroby i nerek, aby na wczesnym etapie móc określić wszelkie zmniejszenie czynności narządów wynikające z terapii opioidami i podjąć środki zaradcze. Ponadto w tym przypadku należy unikać spożywania alkoholu przez całe życie, ponieważ może on dodatkowo uszkodzić wątrobę i nerki.

Możesz to zrobić sam

Terapię zespołu ujścia klatki piersiowej można wspierać na wiele sposobów. Zabiegowi fizjoterapeutycznemu towarzyszy odpowiednia gimnastyka. Lekarz sportowy lub fizjoterapeuta może zaproponować odpowiednie ćwiczenia wzmacniające mięśnie obręczy barkowej. Aktywność sportową można stopniowo wydłużać, pod warunkiem, że zespół ujścia klatki piersiowej goi się zgodnie z życzeniem.

Masaże służą do rozluźnienia mięśni. Pacjenci mogą samodzielnie masować lub skorzystać z profesjonalnego masażu, aby złagodzić dyskomfort. Dodatkowo zastosowanie ciepła przeciwdziała utwardzaniu. Lekarz musi monitorować środki samopomocy.

W przypadku poważnych objawów konieczna jest interwencja chirurgiczna. Po chirurgicznym usunięciu zwężenia wskazane są również środki fizjoterapeutyczne. Obowiązują również typowe środki ogólne, takie jak ochrona i monitorowanie rany chirurgicznej. W przypadku stwierdzenia stanu zapalnego, krwawienia lub bólu należy skonsultować się z lekarzem.

Wreszcie, w przypadku zespołu ujścia klatki piersiowej, należy wyeliminować ewentualne wzmacniacze. Często pojawiają się nierówności, które w dłuższej perspektywie mogą prowadzić do zużycia stawów i innych powikłań. Te fizyczne problemy muszą być korygowane w ramach fizjoterapii. Pacjent może z kolei wesprzeć fizjoterapię poprzez ukierunkowane szkolenie dotkniętych obszarów w domu.