Torasemid

Narkotyk Torasemid należy do diuretyków pętlowych i jest stosowany głównie do odwodnienia. Oprócz zatrzymywania wody, możliwe wskazania obejmują wysokie ciśnienie krwi i niewydolność serca.

Co to jest torasemid?

Torasemid jest diuretykiem pętlowym. Ta grupa diuretyków działa bezpośrednio na układ moczowy nerek.

Ze względu na dość liniową zależność efektu od stężenia diuretyki pętlowe, takie jak torasemid, są klasyfikowane jako diuretyki wysokosprawne. W zależności od ilości przyjmowanych płynów można uzyskać do 45 litrów moczu dziennie stosując diuretyk pętlowy.

Efekt farmakologiczny

Nerka filtruje z krwi metaboliczne produkty końcowe i je wydala. Aby to zrobić, początkowo produkuje do 200 litrów pierwotnego moczu dziennie. Jest on skoncentrowany w złożonym systemie tak zwanych kanalików, pętli Henle i rurek zbiorczych. Aby to zrobić, woda jest ponownie wchłaniana, tak że ostatecznie pozostaje od jednego do półtora litra wtórnego moczu.

Wstępująca część pętli Henle jest miejscem działania torasemidu. Tutaj do 25 procent początkowo przefiltrowanego sodu wraca do krwi. Do ponownego wchłaniania sodu niezbędne jest białko transportowe. Torasemid hamuje to białko. Sód nie może być wówczas ponownie wchłaniany. Zwiększa to również wydalanie wody.

Jednocześnie zwiększa się tzw. Współczynnik przesączania kłębuszkowego. Oznacza to, że ciałka nerkowe filtrują i wytwarzają więcej moczu.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Diuretyki pętlowe, takie jak torasemid, są głównie stosowane w leczeniu ostrego obrzęku płuc. W wyniku choroby serca płyn gromadzi się tutaj w pęcherzykach płucnych lub w tkance płucnej. Rezultatem są zagrażające życiu zaburzenia oddychania. Torasemid może pomóc usunąć nadmiar płynu z organizmu.

Zatrzymanie wody w innych narządach, np. W jamie brzusznej lub kończynach, leczy się za pomocą torasemidu. Taki obrzęk może rozwinąć się w kontekście niewydolności serca, wątroby lub nerek i poważnie upośledzać funkcjonowanie narządów. W ostrej niewydolności nerek torasemid może pomóc kontrolować równowagę wodną, ​​przynajmniej przez pewien czas.

Ponieważ diuretyk pętlowy nie tylko wydala więcej wody, ale także elektrolitów, torasemid może być również stosowany w leczeniu hiperkalcemii. Hiperkalcemia ma za dużo wapnia we krwi. Typowe przyczyny to nowotwory złośliwe lub choroby układu hormonalnego. Oprócz wapnia diuretyki pętlowe wypłukują potas. Innym obszarem zastosowania jest zatem hiperkaliemia, która może wystąpić np. W chorobach nerek lub nadnerczy.

W przeszłości torasemid był również stosowany do wymuszonego wydalania w przypadku zatrucia bromkiem, fluorem i jodkiem oraz rabdomiolizy, czyli rozpuszczania włókien mięśni poprzecznie prążkowanych. Aby zapobiec zaburzeniom równowagi elektrolitów, konieczne jest jednoczesne dostarczanie sodu, wody i chlorków.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Diuretyki pętlowe, takie jak torasemid, są bardzo skuteczne i dlatego należy ich używać ostrożnie. Szczególnie w przypadku pacjentów z zaburzoną równowagą elektrolitową lub kwasowo-zasadową niezbędna jest ścisła równowaga bilansu wodnego i odpowiednia substytucja elektrolitów.

Ze względu na zwiększone wydalanie elektrolitów, torasemidu nie wolno stosować w przypadku niedoboru sodu lub potasu. Jego stosowanie jest przeciwwskazane nawet przy całkowitym zatrzymaniu moczu. Leku nie wolno również stosować podczas karmienia piersią. Jeśli stosowanie leku jest konieczne, należy wcześniej karmić piersią.

Długotrwałe stosowanie może prowadzić do tak zwanej hipowolemii z powodu nadmiernego drenażu. W przypadku hipowolemii zmniejsza się objętość krążącej krwi. Przejawia się to objawami takimi jak zawroty głowy, ból głowy i niedociśnienie. W ciężkich przypadkach pacjenci mogą ulec odwodnieniu.

Zwiększone wydalanie potasu i protonów może prowadzić do kwasicy hipokaliemicznej. W rzadkich przypadkach pacjenci mogą mieć również niski poziom sodu we krwi.

Zwiększone wchłanianie kwasu moczowego może również prowadzić do hiperurykemii, która może prowadzić do ataków dny moczanowej. U niektórych pacjentów podczas leczenia torasemidem dochodzi do uszkodzenia słuchu w zakresie wysokich częstotliwości, aż do całkowitej głuchoty. Jednak efekt ten występuje zwykle tylko podczas leczenia; trwałe uszkodzenie jest bardzo rzadkie.