Plik Pletyzmografia okluzji bada przepływ krwi w żyłach. Ma na celu wykrycie zaburzeń krążenia żylnego. Metoda pomiaru jest zwykle pozbawiona ryzyka, z wyjątkiem szczególnej postaci zakrzepicy, phlegmasia coerulea dolens.
Co to jest pletyzmografia okluzyjna?
Pletyzmografia okluzji jest metodą pomiarową, która umożliwia obliczenie przepływu krwi w żyłach i tętnicach. Dopływ i odpływ krwi ocenia się mierząc zmianę obwodu nogi. Obwód nogi zależy od objętości żył.
Do pomiaru służą tensometry. Najpowszechniej stosowane są tensometry rtęciowe oparte na metodzie tensometrycznej. Decydują o wzroście objętości podudzia, podczas gdy opaska uciskowa jest zaciśnięta na udzie. Nazywa się również pletyzmografią okluzji Pletyzmografia okluzyjna żył wyznaczony. W przypadku pletyzmografii okluzji żylnej można dokonywać pomiarów przepływu krwi zarówno w układzie tętniczym, jak i żylnym.
Pomiar określa spoczynkowy przepływ krwi, przekrwienie reaktywne, pojemność żylną, żylny odpływ krwi i filtrację włośniczkową. Pletyzmografię okluzyjną wykonuje się, gdy istnieje podejrzenie zaburzenia odpływu żylnego spowodowanego zakrzepicą lub terapii mają towarzyszyć pomiary po zakrzepicy.
Funkcja, efekt i cele
Zasada pomiaru w pletyzmografii okluzji opiera się na określeniu obwodu i zmiany obwodu w mierzonym punkcie. Pomiar jest zwykle wykonywany na łydce, stopie lub palcu. Podczas zakładania opaski uciskowej wokół uda przepływ krwi żylnej ustaje.
Przepływ krwi tętniczej trwa. To przekrwienie krwi żylnej powoduje obrzęk podudzia. Tensometry rtęciowe rejestrują zmiany objętości w tym czasie. Odpowiadają one przepływowi krwi tętniczej i są nazywane pomiarami spoczynkowego przepływu krwi. Po około trzech minutach opaska uciskowa na udzie zostaje zwolniona. Krew żylna może ponownie wypłynąć. Objętość w punktach pomiarowych na podudzie ponownie spada. Te zmiany objętości determinują przekrwienie reaktywne. Wartości pomiarów spoczynkowego przepływu krwi i przekrwienia reaktywnego pozwalają na rozróżnienie między zaburzeniami zarostowymi tętnic a zaburzeniami odpływu żylnego.
Zaburzenie odpływu żylnego charakteryzuje drożność układu naczyniowego. Można również wyciągnąć wnioski dotyczące ciężkości zaburzeń krążenia. Im gorszy przepływ krwi, tym niższy maksymalny przepływ szczytowy i później występuje. W przypadku innych urządzeń pomiarowych ciśnienie krwi można określić na dowolnej części kończyny. Mankiet powyżej punktu pomiaru jest pompowany do nadmiernego ciśnienia skurczowego, a następnie ciśnienie jest powoli zmniejszane. Pierwszy zarejestrowany wzrost objętości odpowiada skurczowemu ciśnieniu tętniczemu w punkcie pomiaru. Podczas pletyzmografii okluzji pacjent leży.
Najpierw nogi są unoszone na trzy minuty przed badaniem. Następnie opaska uciskowa zakładana jest wokół uda. Krew gromadzi się przez kilka minut. Po otwarciu mankietu tensometr mierzy zmianę objętości w punktach pomiarowych na podudzie. Dane są wyświetlane graficznie za pomocą programu komputerowego. Lekarz może wykorzystać te dane do oceny sytuacji w zakresie przepływu krwi. Pojemność żylna i odpływ żylny są ważnymi parametrami oceny układu żylnego. Pojemność żylna charakteryzuje kumulatywną objętość żył, a odpływ żylny to maksymalny bierny odpływ żylny na jednostkę czasu.
Jednocześnie określa się również spoczynkowy przepływ krwi tętniczej, ponieważ zależy od niego pojemność żylna. Pomiar ma duże znaczenie ze względu na dobrą powtarzalność oceny ilościowej zaburzeń odpływu żylnego. Dlatego metoda ta może być stosowana do kontroli terapii. Parametry te można wykorzystać do określenia i oceny zakrzepicy, stanów pozakrzepowych i wyraźnych żylaków. Zabieg pletyzmografii okluzji odbywa się według ściśle wystandaryzowanych kryteriów. Jest to konieczne, ponieważ podczas pomiaru mogą wystąpić liczne błędy.
Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa
Z wyjątkiem Phlegmasia coerulea dolens, pletyzmografia okluzyjna prawie nie niesie żadnego ryzyka. Phlegmasia coerulea dolens jest rzadką, szczególnie ciężką postacią zakrzepicy żylnej.
Wszystkie żyły sekcji są zamknięte, tak że zaburzenie odpływu powoduje wzrost ciśnienia w tkankach do tego stopnia, że ustaje również dopływ tętniczy. Ten stan jest sytuacją awaryjną, którą należy natychmiast leczyć. Aby uratować życie pacjenta, należy niezwłocznie wykonać trombektomię. Oczywiście w tej sytuacji nie można wykonać pletyzmografii okluzyjnej. Przyniosłoby to nawet efekt przeciwny do zamierzonego. W przeciwnym razie proces jest wolny od ryzyka. Jednak w celu wykluczenia błędów konieczna jest ściśle ujednolicona realizacja procedury.
Istnieje wiele możliwych błędów. Już za wysoka lub za niska temperatura w pomieszczeniu wpływa na wynik. Należy unikać zaciskania odzieży. Błędy pozycjonowania fałszują wynik. W przypadku wyraźnego obrzęku zmiany objętości nie można już prawidłowo określić. Zmiany tkankowe mogą wpływać na wynik. W przypadku zaawansowanej choroby zarostowej tętnic wywołanej przetokami tętniczo-żylnymi pojemność żylna nie jest już optymalnie wyświetlana. Chorobę należy uwzględnić w ocenie zaburzeń odpływu żylnego. Inną możliwością błędu jest nadmierny nacisk czujnika na tkankę.
To samo dotyczy nieprawidłowej instalacji sondy pomiarowej. Ponadto opaska uciskowa nie może być zbyt wąska, ponieważ spowoduje to skupienie nacisku na niewielkiej powierzchni. Innym źródłem błędu jest opóźniona deflacja pod koniec okresu akumulacji Podczas dokumentowania wyników należy wskazać na krzywej odchylenia od obowiązujących standaryzowanych warunków testowych. Pomimo pewnych ograniczających czynników, pletyzmografia okluzji jest dobrą metodą pomiarową do określania zaburzeń krążenia.
.jpg)
