Zdolność równowagi

Wiele najlepszych wyników sportowych jest wyjątkowych Zdolność równowagi tłoczone. Z drugiej strony zakłócenia mogą znacząco pogorszyć jakość życia.

Jaka jest zdolność równowagi?

Zdolność do utrzymania ciała w stanie równowagi lub przywrócenia go do tego stanu po zmianie nazywana jest zdolnością do równowagi.

Zdolność do utrzymania ciała w stanie równowagi lub przywrócenia go do tego stanu po zmianie nazywana jest zdolnością do równowagi. Jest przypisany do właściwości współrzędnych.

Poczucie równowagi w uchu i odpowiedzialne ośrodki w móżdżku, wraz z innymi systemami informacyjnymi, są podstawowymi warunkami dobrej równowagi. Ponadto jednak indywidualne zdolności motoryczne i poziom wyszkolenia decydują również o tym, czy ktoś jest w stanie skutecznie przeprowadzać reakcje równowagi.

Istnieją 3 rodzaje zdolności równowagi. Statyka opisuje zdolność do utrzymania względnej pozycji spoczynkowej przez chwilę. Całkowita pozycja spoczynkowa nie jest możliwa w pozycjach takich jak stanie, stanie na jednej nodze czy klęczenie. Małe ruchy korekcyjne są zawsze konieczne. Dynamiczna zdolność do balansowania charakteryzuje się tym, że stabilną równowagę można utrzymać podczas zmiany pozycji lub można ją później przywrócić. Zdolność do równoważenia przedmiotu z ciałem nazywana jest umiejętnością równoważenia przedmiotu. Ogólne reakcje organizmu, które są niezbędne do utrzymania równowagi w normalnych codziennych czynnościach, są całkowicie zautomatyzowane i nieświadome.

Funkcja i zadanie

Zdolność do równowagi jest mniej lub bardziej wymagana dla wszystkich ruchów i wymagań statycznych. Utrzymania stanu równowagi należy bronić przed siłami działającymi w celu wykonania sekwencji ruchów oraz przyjmowania i stabilizacji pozycji zorientowanych na cel i jak najbardziej ekonomicznych oraz minimalizujących ryzyko kontuzji.

W normalnych czynnościach dnia codziennego należy przede wszystkim przezwyciężyć grawitację i bezwładność ciała. Można to dobrze zilustrować na przykładzie chodzenia, ale zasadniczo dotyczy to wszystkich procesów ruchowych. Podczas normalnego chodu tułów jest stabilizowany w pozycji wyprostowanej z niewielkim odchyleniem w bok, podczas gdy nogi są poruszane w sposób skoordynowany z możliwie jak najmniejszą amplitudą ruchu. Rzut środka ciężkości ciała zawsze pozostaje w obszarze podpory. Chód jest bezpieczny i może być wykonywany przez długi czas bez większego wysiłku, jeśli właściwości motoryczne są odpowiednio dostępne.

Zmiany właściwości środowiska mogą znacznie zwiększyć wymagania dotyczące wagi. Nierówne, chwiejne powierzchnie w różnych formach terenu lub chodzenie lub wspinanie się po wąskich ścieżkach wymagają znacznie więcej zdolności motorycznych, w wyniku czego sterowanie nie jest już w pełni zautomatyzowane i włącza się świadomość. Na takie wymagania równowagi szczególnie narażone są grupy zawodowe, np. Dekarze.

W przypadku zajęć sportowych, zwłaszcza wśród najlepszych sportowców, zdolność równowagi jest często decydującym czynnikiem decydującym o tym, czy odniesie sukces, czy nie. Odpowiednie właściwości motoryczne muszą być ciągle trenowane w połączeniu z wymaganymi sekwencjami ruchów w sytuacjach specyficznych dla sportu. Często to szybkie ruchy obrotowe, takie jak salta, przewracanie się na rękach lub piruety, ekstremalne wymagania dotyczące stabilizacji, takie jak stanie na rękach, lub kombinacja obu wymagań, które wymagają zdolności do utrzymania równowagi w najwyższym stopniu.

Aby osiągnąć takie najlepsze wyniki, wymagane są odpowiednie umiejętności w zakresie siły, szybkości, szybkości i koordynacji. Ponadto komunikacja z neuronowymi systemami sterowania musi działać optymalnie i być przeszkolona. W tym celu nie wystarczy po prostu głupio przećwiczyć wymagane sekwencje ruchów. Szczególnie w celu optymalizacji interakcji nerwowo-mięśniowych ważne jest, aby nieustannie włączać nowe wymagania i bodźce dla różnych układów sensorycznych do treningu oraz tworzyć odmiany, które poprawiają wydajność poznawczą i torują drogę do działania neuronowego.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia równowagi i zawroty głowy

Choroby i dolegliwości

Wszystkie choroby, które wpływają na właściwości motoryczne lub zdolności zaangażowanych systemów sensorycznych i ośrodka kontroli w móżdżku, mogą osłabiać zdolność równowagi. W dziedzinie ortopedyczno-chirurgicznej obejmuje to wszystkie choroby zwyrodnieniowe i dolegliwości związane z długotrwałymi problemami bólowymi.

W takich przypadkach delikatna postawa i łagodne zachowanie prowadzą do utraty siły i wrażenia ruchu. Początkowo deficyty te stają się zauważalne przy wysokich wymaganiach co do zdolności utrzymania równowagi, ale później także przy prostych stresach, takich jak chodzenie czy stanie. Stanie na jednej nodze lub podskakiwanie na jednej nodze to typowe formy stresu, w których ta utrata funkcji staje się widoczna.

Wszystkie rodzaje zawrotów głowy mają natychmiastowy wpływ na równowagę. Informacje sensoryczne zapewniają osobom dotkniętym chorobą zmieniony obraz ich postrzegania otoczenia i często nie jest już możliwe kontrolowanie reakcji równowagi. Powszechną postacią zawrotów głowy są napadowe zawroty głowy związane z położeniem, w których złogi w endolimfie narządu równowagi w uchu prowadzą do podrażnienia przy zmianie pozycji.

Choroby neurologiczne mogą wpływać na układ ruchowy lub układ kontroli lub oba i prowadzić do znacznego upośledzenia zdolności równowagi. Polineuropatie powodują wiotkie porażenie mięśni stopy, często związane z upośledzeniem wrażliwości. W takim przypadku ruchy kompensacyjne podczas chodzenia i stania nie mogą mieć miejsca lub są one niewystarczające, reakcje równowagi poprzez kontrolę mięśni stopy zawodzą. Spacer staje się coraz bardziej niebezpieczny i w pewnym momencie jest możliwy tylko z pomocą.

Choroby móżdżku, takie jak ataksja czy guz mózgu, mają istotny wpływ na kontrolę mięśni odpowiedzialnych za utrzymanie równowagi. Konsekwencje są podobne do tych z polineuropatii, ale znacznie poważniejsze. To samo dotyczy stwardnienia rozsianego i innych chorób neurologicznych.

Zdolność do utrzymywania równowagi zasadniczo maleje wraz z wiekiem, ponieważ z jednej strony maleją zdolności mięśniowe, az drugiej strony zmniejsza się sprawność mózgu i częstotliwość impulsów układu nerwowo-mięśniowego. Jednak to stwierdzenie można spojrzeć z innej perspektywy, ponieważ wydajność jest bezpośrednio związana ze stanem szkolenia. Umiejętności motoryczne można również trenować na starość, zwłaszcza siłę. Im wcześniej rozpocznie się systematyczne szkolenie, tym mniejsze jest ryzyko utraty wydolności i jakości życia w starszym wieku.