Zuclopenthixol

Zuclopenthixol jest neuroleptykiem stosowanym w leczeniu różnych chorób psychicznych, takich jak ostra schizofrenia. Hamuje neuroprzekaźniki serotoninę i dopaminę w ludzkim mózgu, przez co działa przeciwpsychotycznie. Podawanie substancji czynnej powinno zawsze odbywać się po konsultacji i pod stałym nadzorem lekarza. Możliwe skutki uboczne to zmęczenie, biegunka, drżenie, wymioty i zmiany wartości krwi.

Co to jest zuklopentyksol?

Substancja czynna zuklopentyksol jest związkiem chemicznym, organicznym i policyklicznym. Związki policykliczne są budowane chemicznie przez kilka pierścieni. Zuklopentyksol należy do klasy tioksantenów i jest neuroleptykiem. Struktura chemiczna trójczłonowego pierścienia jest charakterystyczna dla tiokantenów. Oprócz flupentiksolu i chlorprothixenu jednym z najważniejszych przedstawicieli tej grupy jest zuklopentyksol.

Substancja czynna jest tak zwanym antagonistą receptorów dla substancji przekaźnikowych serotoniny i dopaminy. W farmakologii antagonistami są wszystkie te substancje, które hamują działanie przeciwnika. Zuclopenthixol został wprowadzony na rynek w 1986 roku. Substancja czynna pojawiła się na rynku pod nazwą handlową Clopixol®.

Farmakologiczny wpływ na organizm i narządy

Zuklopentyksol blokuje neuroprzekaźniki serotoninę i dopaminę w ośrodkowym układzie nerwowym. Wiąże się z receptorami tych substancji przekaźnikowych. W rezultacie dopamina i serotonina nie mogą już dokować i są hamowane przez antagonistyczny lek. Ma to działanie przeciwpsychotyczne.

Działanie neuroleptyka jest bezpośrednio zależne od dawki leku. Dzięki małej dawce można złagodzić dezorientację i pobudzenie w demencji. W wyższych dawkach można leczyć ciężkie stany podniecenia, a także ostrą i przewlekłą schizofrenię. Mechanizmy działania wpływają na nastrój i myślenie oraz mogą złagodzić agresywność, urojenia, halucynacje i podniecenie psychomotoryczne.

Jednak zuklopentyksol wpływa nie tylko na układ nerwowy człowieka. Lek działa przyspieszająco na bicie serca i może powodować kołatanie serca. Zuklopentyksol wpływa również na inne narządy, takie jak skóra, wątroba, jelita i żołądek.

Ciało szybko wchłania zuklopentyksol. Stężenie substancji we krwi jest największe po trzech do czterech godzinach. Po około dwudziestu godzinach połowa substancji czynnej ponownie się rozpada.

Zastosowanie medyczne i zastosowanie do leczenia i zapobiegania

Zuclopenthixol jest zatwierdzony do leczenia kilku obrazów klinicznych. Oprócz przewlekłej schizofrenii wskazaniami są również pobudzenie psychoruchowe, agresywne zachowanie w demencji lub niepełnosprawności umysłowej oraz maniakalne stany psychiczne.

Leku nie należy przepisywać, jeśli pacjent może być uczulony na zuklopentyksol. Ponadto przeciwwskazaniem są ostre objawy zatrucia alkoholem lub środkami nasennymi, guzy nadnerczy, wstrząs krążeniowy i zmiany morfologii krwi.

Zuclopenthixol jest dostępny w trzech różnych formach leczenia. Oprócz roztworu do iniekcji do leczenia ostrego, na rynku dostępna jest również forma depotu. Leki depot są zwykle podawane do określonego magazynu, takiego jak tkanka mięśniowa, z pominięciem jelita. Substancja czynna jest również dostępna w handlu w postaci tabletek do podawania doustnego.

Przed podaniem zuklopentyksolu lekarz musi sprawdzić morfologię krwi pacjenta. W przypadku znacznych odchyleń od docelowej wartości krwi, leku nie wolno zażywać. Podczas leczenia zuklopentyksolem należy regularnie kontrolować morfologię krwi i parametry wątroby. Ponadto czynność serca powinna być regularnie monitorowana za pomocą EKG. Jeśli pacjent jest leczony zuklopentyksolem przez dłuższy czas, powodzenie terapii musi być stale dokumentowane i może być konieczne zmniejszenie dawki.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Pacjenci cierpiący na uszkodzenie serca lub nerek są bardziej narażeni na nieprawidłowości krwi i dlatego powinni być ściśle monitorowani. Szczególna ostrożność jest wymagana podczas przyjmowania zuklopentyksolu, jeśli istnieje zwiększone ryzyko udaru lub jeśli bliski krewny miał już zakrzepy krwi żylnej.

Substancja czynna nie jest zalecana do leczenia dzieci. Nie zaleca się również leczenia w okresie ciąży. W takim przypadku lekarz prowadzący musi dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka w każdym indywidualnym przypadku.

Ewentualne skutki uboczne leku są częstsze na wcześniejszych etapach leczenia. Suchość w ustach, zmęczenie, sztywność mięśni, zawroty głowy, drżenie i chęć poruszania się są dość powszechne. Możliwa jest również biegunka, wymioty, pokrzywka, depresja i utrata apetytu. Wykolejenie wartości krwi lub reakcje anafilaktyczne są mniej powszechne.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego przyjmowania środków przeciwbólowych lub nasennych. W połączeniu z zuklopentyksolem oddychanie może stać się bardziej płaskie. Podczas jego przyjmowania należy unikać alkoholu.