Adiuwant

Plik Adiuwant jest adiuwantem farmakologicznym, który wzmacnia działanie leku podawanego razem z nim. Zwykle ma niewielki lub żaden efekt farmakologiczny.

Co to jest adiuwant?

Termin adiuwant pochodzi od łacińskiego czasownika adjuvare, co oznacza pomagać. Adiuwanty podaje się razem z odczynnikiem, który sam nie działałby wcale lub słabo. Efekt jest wzmocniony przez dodanie adiuwanta do leku. Na przykład może nastąpić szybciej, być wyraźniejszy lub można zmaksymalizować skuteczny poziom w tkance, co z kolei może skutkować lepszym efektem.

Typowym przykładem adiuwantów są przyspieszacze penetracji, które zapewniają, że substancje farmakologicznie czynne mogą przenikać przez błony szybciej iw większych ilościach.

Adiuwant nie może być utożsamiany z leczeniem uzupełniającym. Adiuwant jest zawsze dodawany do samego składnika aktywnego lub podawany bezpośrednio z nim, aby wpłynąć na jego skuteczność. Z drugiej strony, terapie adiuwantowe to różne formy terapii, które są stosowane równolegle, przy czym leczenie uzupełniające jest uzupełnieniem terapii głównej.

Efekt farmakologiczny

Same adiuwanty powinny mieć jak najmniejszy wpływ na organizm i narządy, a właściwości leku, które wzmacniają, powinny być jak najmniejsze. W idealnym przypadku wpływają tylko na lek, z którym są podawane.

Adiuwant może między innymi zapewnić szybsze działanie składnika aktywnego, ponieważ zwiększa się jego stężenie w tkance lub może szybciej przenikać przez błony hamujące.

Pod względem chemicznym adiuwanty są często roztworami i emulsjami. Należy dokonać rozróżnienia między takimi adiuwantami i substancjami czynnymi, które są stosowane w ramach terapii adiuwantowej i które są również określane jako adiuwanty. W rzeczywistości są one skuteczne farmakologicznie, co jest celem tej formy terapii.

Zastosowanie medyczne i zastosowanie w leczeniu i zapobieganiu

Adiuwanty są dostępne w prawie każdej formie dostarczania leków. Prawie każdy pacjent zna je na przykład z tabletek na ból głowy. Substancje takie jak lizyna i kofeina zapewniają lepsze i szybsze działanie składników aktywnych, takich jak ibuprofen czy paracetamol, ponieważ mogą wnikać do tkanek w większym stężeniu. Kofeina jest już uważana za terapię wspomagającą, ponieważ substancja rozszerza naczynia krwionośne i dodatkowo wspiera działanie samej substancji czynnej.

Adiuwanty można również podawać dożylnie, na przykład w postaci wlewu lub pojedynczego wstrzyknięcia. Stosuje się je np. Do szczepień przeciwko grypie, tężcowi, błonicy czy wirusowemu zapaleniu wątroby typu A. W takich przypadkach jako adiuwant stosowany jest wodorotlenek glinu. W tej postaci adiuwanty wpływają na układ odpornościowy w taki sposób, że staje się on szczególnie wrażliwy na substancję czynną zawartą w szczepionce.

Zagrożenia i skutki uboczne

Adiuwanty powinny być możliwie wolne od skutków ubocznych i interakcji.W praktyce nie zawsze można to zagwarantować, dlatego przy każdym leku należy liczyć się z tym, że adiuwant w nim zawarty może wywoływać skutki uboczne.

W szczególności wodorotlenek glinu stosowany w szczepionkach był wielokrotnie przedmiotem ostrej krytyki opinii publicznej, chociaż nie zostało jeszcze udowodnione, czy rzeczywiście niesie ze sobą przypisywane mu ryzyko. Te podejrzewane działania niepożądane obejmują na przykład ADHD lub późniejszą chorobę Alzheimera i demencję.

W szczególności adiuwant wodorotlenku glinu jest ryzykowny, ponieważ wywołuje stan zapalny w miejscu nakłucia, co zwiększa liczbę komórek odpornościowych w okolicy, dzięki czemu składnik aktywny jest przez nie w większym stopniu wykorzystywany. Jednak jest trudno rozkładalny i może pozostawać w organizmie zaszczepionego pacjenta przez bardzo długi czas, gdzie w przyszłości może powodować zakażenia.

Przy każdym adiuwancie należy wziąć pod uwagę, czy pacjent miał wcześniej kontakt z substancją i czy spowodowało to reakcje nadwrażliwości lub niebezpieczne. Lekarz prowadzący zapyta o to przed podaniem pacjentowi leku z adiuwantem.