Antybiotyki

Antybiotyki stały się nieodzowną częścią naszej oferty leków. Odgrywają pierwszorzędną rolę w zwalczaniu wielu chorób zakaźnych, które wcześniej były praktycznie bezsilne.

znaczenie

Od czasu wprowadzenia penicyliny, na przykład w leczeniu zakażeń krwi, niektórych form zapalenia opon mózgowych i chorób przenoszonych drogą płciową, osiągnięto sukcesy, które przyćmiewają wszystko, co do tej pory znane.

Streptomycyna jest istotnym wzbogaceniem w leczeniu gruźlicy, a chloromycyna jest skuteczna w chorobach przypominających dur brzuszny. Ponadto antybiotyki stały się bardzo ważne w chirurgii. Stosuje się je tutaj, aby zapobiec infekcjom ran podczas i po operacjach.

Już w 1900 roku kilkakrotnie zaobserwowano, że pożywki, w których rosły określone bakterie lub grzyby, mogą zawierać substancje hamujące rozwój innych bakterii i grzybów. Zjawisko to nazwano wtedy antybiozą (anty = przeciw, bios = życie).

kompozycja

Substancje antybiotykowe, w skrócie antybiotyki, to substancje, które są wytwarzane przez istoty żywe (głównie mikroorganizmy) w trakcie ich życia i które nawet w bardzo małych stężeniach hamują rozwój innych mikroorganizmów, a nawet je zabijają.

Jest to zatem kwestia substancji, które powstają w przyrodzie iz pewnością są również ważne dla równowagi biologicznej, na przykład w glebie, gdzie obok siebie żyje wiele mikroorganizmów.

Decydujący wzrost w rozwoju antybiotyków rozpoczął się wraz z odkryciem penicyliny przez angielskiego badacza Sir Alexandra Fleminga w 1929 r. Jednak w tamtym czasie nie było możliwe wyodrębnienie tego produktu metabolizmu grzyba Penicillium notatum z pożywki, na której hodowano grzyby. przez pewien czas uważano, że produkt jest zbyt lotny, aby można go było przechwycić chemicznie.

Ale w 1940 roku Anglik Florey i jego grupa robocza w Oksfordzie zdołali zdobyć penicylinę w czystej postaci. To utorowało drogę do rozwoju, który w międzyczasie przybrał niewyobrażalne rozmiary.

leczenie

Po pojawieniu się pierwszych doniesień o czasami zdumiewających sukcesach leczenia penicyliną, na całym świecie rozpoczęto intensywne poszukiwania szczególnie silnych substancji tworzących penicylinę, a także innych mikroorganizmów, które tworzą inne antybiotyki. Bardzo szybko opracowano odpowiednie metody, które umożliwiły zbadanie działania antybiotyku.

W trakcie badań stwierdzono, że wiele z badanych szczepów bakterii miało zdolność do wytwarzania określonych substancji antybiotykowych. Wykazano również, że zdolność ta nie ogranicza się w żaden sposób do pewnych grup królestwa mikroorganizmów, ale że istnieją antybiotykowo aktywni przedstawiciele wśród bakterii i grzybów popromiennych, w prawie wszystkich grupach pleśni, a nawet wśród glonów.

Większość z tych antybiotyków nie ma jednak praktycznie zastosowania, ponieważ antybiotyk nadający się do użytku medycznego musi spełniać szereg wymagań, które często nie są spełnione. W wielu przypadkach, na przykład, ilości danego antybiotyku, które byłyby potrzebne do wyleczenia określonej choroby zakaźnej, są już toksyczne dla organizmu ludzkiego lub zwierzęcego.

Wtedy leczenie jest albo w ogóle niemożliwe, albo w najlepszym przypadku w bardzo ograniczonym zakresie przy zastosowaniu miejscowym, zewnętrznym. W innych przypadkach nie ma jeszcze przezwyciężonych trudności w pozyskiwaniu substancji z pożywek.

uformować

Spośród wielu setek antybiotyków, o których wspominano w literaturze fachowej ostatnich kilkudziesięciu lat, kilkadziesiąt z największym sukcesem zostało wprowadzonych do praktyki lekarskiej. Oprócz penicyliny, która, jak wspomniano, jest wytwarzana przez Penicillium notatum i niektóre inne pleśnie, to przede wszystkim promieniowce (promieniowce) produkują cenne antybiotyki. Najważniejszymi substancjami są tu aureomycyna, chloromycyna, erytromycyna, streptomycon i terramycyna.

Do użytku lokalnego pewną rolę odgrywają również niektóre antybiotyki wytwarzane przez bakterie przetrwalnikujące. Wspomina się o bacytracynie, gramicydynie i polimyksynie.

Penicylina i wyżej wymienione antybiotyki z promieniowców są produkowane na skalę przemysłową metodami biologicznymi. Istnieją również rozległe fabryki, które musiały być specjalnie opracowane na potrzeby przemysłu antybiotykowego. Substancje tworzące antybiotyki są hodowane w ogromnych zbiornikach. W ten sposób oddzielają substancje czynne do pożywki, z której następnie chemicznie ekstrahuje się antybiotyki.

Już na początku wskazano, że poszczególne antybiotyki są szczególnie przydatne w leczeniu niektórych chorób. Wynika to z faktu, że każdy antybiotyk jest skuteczny tylko przeciwko ograniczonej grupie patogenów. Podczas gdy chloromycyna silnie hamuje bakterie duru brzusznego, penicylina jest praktycznie nieskuteczna przeciwko tego typu patogenom.

Z drugiej strony patogeny wywołujące rzeżączkę można skutecznie zwalczać penicyliną, przeciwko której nie można zastosować chloromycyny. Penicylina i chloromycyna są nieskuteczne wobec bakterii gruźlicy, ale w tym przypadku sprawdziła się streptomycyna. Tych kilka przykładów ma pokazać, że wśród antybiotyków nie ma cudownych leków. Dzięki rewelacyjnie prezentowanym artykułom we wcześniejszych mediach i niektórych specjalistycznych czasopismach wielu czytelników odniosło wrażenie, że lekarz ma w ręku preparat, np. Penicylinę, dzięki której praktycznie każdą chorobę zakaźną można wyleczyć bez wysiłku.

Prawidłowa aplikacja

Jest to całkowicie błędne, a takie doniesienia wywołały jedynie godne pożałowania zamieszanie w opinii publicznej. Przed rozpoczęciem leczenia antybiotykami lekarz musi dokładnie wiedzieć, czy patogeny są rzeczywiście wrażliwe na dany antybiotyk. Ponadto antybiotyk wybrany do leczenia należy podawać w takiej ilości, która w razie potrzeby podzielona na pojedyncze dawki zapewni wystarczająco wysokie stężenie w organizmie przez określony czas.

Dlatego pacjent musi dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza, często przyjmując tabletki lub zastrzyki przez kilka dni, ponieważ tylko w ten sposób można zahamować rozwój bakterii i naturalne mechanizmy obronne organizmu, aby zniszczyć patogeny, które nie są już zdolne do rozmnażania. Jeśli antybiotyk podawany jest w zbyt małej ilości lub jest podawany nieregularnie, istnieje ryzyko, że patogeny się do niego przyzwyczają, a kolejne, wyższe dawki, które pierwotnie były wystarczające do wyleczenia infekcji, pozostaną praktycznie nieskuteczne.

Porównanie pokazuje, jak wiele osób już się skrzywdziło przez przypadkowe stosowanie tych środków: 20 lat temu około 70 procent wszystkich szczepów bakterii powodujących ropę było wrażliwych na penicylinę, dziś jest to tylko 34 procent. Bezkrytyczne stosowanie antybiotyków niesie ze sobą inne niebezpieczeństwo: każdy człowiek jest siedliskiem dużej liczby mikroorganizmów, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym, które odgrywają główną rolę w rozkładaniu składników odżywczych i dlatego są niezbędne dla prawidłowego przebiegu procesów trawiennych.

Zabijanie dużej części bakterii jelitowych przez antybiotyki podczas leczenia choroby zakaźnej może prowadzić do poważnych chorób. Ryzyko można zmniejszyć, jeśli sztucznie wyhodowane bakterie jelitowe powrócą do organizmu w postaci określonych preparatów w trakcie lub po kuracji antybiotykowej. Te przykłady pokazują, jak bardzo lekarz musi zachować ostrożność, aby zapewnić prawidłowe stosowanie antybiotyków, aby leki te pozostały skuteczną bronią przeciwko chorobom zakaźnym.

Niewystarczający wgląd ze strony pacjenta może zagrozić powodzeniu leczenia, a nawet zagrozić ogółowi społeczeństwa. Poszukiwania nowych antybiotyków wciąż trwają. Nadal istnieją infekcje bakteryjne i wirusowe, które w dużej mierze uniemożliwiają leczenie antybiotykami. Ponadto patogeny coraz bardziej dostosowują się do antybiotyków i stają się oporne.

Choroby, których do tej pory nie można wyleczyć ani wyleczyć za pomocą antybiotyków, to porażenie kręgosłupa, wścieklizna i niektóre grypy. Ponadto nadal brakuje wysoce skutecznych antybiotyków przeciwko chorobotwórczym grzybom. Chociaż antybiotyki już odniosły wielki sukces, wciąż jest wiele do zrobienia. Lekarze, biolodzy, chemicy i technicy ściśle ze sobą współpracują, aby stymulować rozwój w tej dziedzinie.